شمارهٔ ۸۱ - تود و بید

جهانست چون جنگلی بیکران
فراوان درخت و گیاه اندر آن ۱

یکی از در میوه اندوختن
درختی دگر از در سوختن ۲

چو تابید از برج خرچنگ شید
بخندید بر بارور تود، بید ۳

که این کوشش بی کران تا به کی‌؟
خمیده ز بار گران تا به کی‌؟ ۴

فروهشته برگردنت پالهنگ
شکسته سر و دستت از چوب و سنگ ۵

فرو ریخته برگ و بارت بهم
به زیر لگد پشت کرده بخم ۶

به یاد که در این سرای سپنج
کشی بار این‌ درد و اندوه‌ و رنج‌‌؟ ۷

خوری غم به یاد دل شاد که‌؟
به عشق که‌؟ بهر که‌؟ بر یاد که‌؟ ۸

کسی کز برای تو تب کرد راست
اگر از برایش بمیری رواست ۹

کسی کز فراق تو لب می گزد
گر افغان کنی در غمش می‌سزد ۱۰

و دیگرکه دنیا دمی بیش نیست
در آن‌دم کس‌ ار غم‌ خورد ز ابلهیست ۱۱

تو ای بارور تود فرخ سرشت
چه‌ خوش کرده‌ای اندرین کار زشت‌؟ ۱۲

نگه کن به من کاندرین جای خوب
نه‌ رنجست‌ و انده‌ نه‌ سنگست‌ و چوب ۱۳