غزل ۱۴ - می توان در زلف او دیدن دل بی تاب را

می توان در زلف او دیدن دل بی تاب را
پرده پوشی چون کند شب گوهر شب تاب را ۱

غیرت طاق دلاویز خم ابروی او
همچو ناخن می خراشد سینه ی محراب را ۲

دیده ی حسرت عنان عمر نتواند گرفت
هیچ دامی مانع از جولان نگردد آب را ۳

چون عنان داری کنم دل را که چشم شوخ او
شهپر پرواز می گردد دل بی تاب را ۴

در لباس عاریت چون ابر آرامش مجو
برق زیر پوست باشد جامه ی سنجاب را ۵

خاکیان را بحر رحمت می کند روشنگری
موجه دریاست صیقل، ظلمت سیلاب را ۶