غزل ۱ - اگر نه مد بسم الله بودی تاج عنوان ها غزل ۲ - آنچنان کز رفتن گل، خار می ماند به جا غزل ۳ - نغمه آرام از من دیوانه می سازد جدا غزل ۴ - جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدا غزل ۵ - شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا غزل ۶ - خط نمی سازد مرا زان لعل جان پرور جدا غزل ۷ - با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا غزل ۸ - گر چه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدا غزل ۹ - می شوند از سرد مهری دوستان از هم جدا غزل ۱۰ - گر چه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا غزل ۱۱ - می رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدا غزل ۱۲ - نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب را غزل ۱۳ - چشم روشن می دهد از کف دل بی تاب را غزل ۱۴ - می توان در زلف او دیدن دل بی تاب را غزل ۱۵ - نم به دل نگذاشت خونم خنجر قصاب را غزل ۱۶ - غوطه در دریا دهد آتش عنانی آب را غزل ۱۷ - بوی پیراهن دلیل راه شد یعقوب را غزل ۱۸ - من ملایم کردم از آه آسمان سخت را غزل ۱۹ - تا توان کردن ز خون ما نگارین دست را غزل ۲۰ - از جهان تا رشته تابی دسترس باشد تو را غزل ۲۱ - یک نظر بازست نرگس چشم بیمار تو را غزل ۲۲ - رتبه بال پری باشد پر تیر ترا غزل ۲۳ - نیست چون بال و پری تا گرد سر گردم ترا غزل ۲۴ - سخت می خواهم که در آغوش تنگ آرم ترا غزل ۲۵ - نیست سنگ کم اگر در پله میزان ترا غزل ۲۶ - تشنه خون کرد مستی چشم فتان ترا غزل ۲۷ - می کند گلگل نگه رخسار خندان ترا غزل ۲۸ - خار ناسازست بوی گل به پیراهن ترا غزل ۲۹ - خواب ناز از حسن روزافزون نشد سنگین ترا غزل ۳۰ - جنت در بسته سازد مهر خاموشی ترا غزل ۳۱ - نیست ممکن رام کردن چشم جادوی ترا غزل ۳۲ - صوفیان بردند از ره چشم جادوی ترا غزل ۳۳ - گر چه محجوب از نظر کرده است بی جایی ترا غزل ۳۴ - حسن بی پروا به فرمان هوس باشد چرا؟ غزل ۳۵ - جان عرشی، فرش در زندان تن باشد چرا؟ غزل ۳۶ - چشم می پوشی ازان رخسار جان پرور چرا؟ غزل ۳۷ - غیر حق را می دهی ره در حریم دل چرا؟ غزل ۳۸ - در هوای کام دنیا می فشانی جان چرا؟ غزل ۳۹ - در طلب سستی چو ارباب هوس کردن چرا؟ غزل ۴۰ - آه عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟ غزل ۴۱ - نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلطیدن چرا؟ غزل ۴۲ - مد احسان است بسم الله دیوان صبح را غزل ۴۳ - گریه مستانه می سازم شراب تلخ را غزل ۴۴ - غمزه اش افزود در ایام خط بیداد را غزل ۴۵ - ره مده در خط مشکین، شانه ی شمشاد را غزل ۴۶ - ره مده در خط مشکین، شانه ی شمشاد را غزل ۴۷ - می گدازد خون گرمم نشتر فصاد را غزل ۴۸ - از شکست ماست گردش، چرخ بی بنیاد را غزل ۴۹ - چشم حیران ساخت رویش خط مشک اندود را غزل ۵۰ - دل چسان پیچد عنان آه دردآلود را؟ غزل ۵۱ - نیست حاجت دیده بان حسن عتاب آلود را غزل ۵۲ - از عذار او بپوشان دیده امید را غزل ۵۳ - ناله من می زند ناخن به دل ناهید را غزل ۵۴ - تنگدستی راست سازد نفس کج رفتار را غزل ۵۵ - کجروی بال و پر سیرست بد کردار را غزل ۵۶ - آه می باشد مسلسل خاطر افگار را غزل ۵۷ - کم نسازد جام می زنگ دل افگار را غزل ۵۸ - نیست غیر از آه، دلسوزی دل افگار را غزل ۵۹ - داد سیل گریه من غوطه در گل بحر را غزل ۶۰ - عشق کو تا گرم سازد این دل رنجور را غزل ۶۱ - نیست از سنگ ملامت غم سر پر شور را غزل ۶۲ - خط نسازد بی صفا آن عارض پر نور را غزل ۶۳ - چون ز می افروختی آن عارض پر نور را غزل ۶۴ - سهل مشمر همت پیران با تدبیر را غزل ۶۵ - سر به گردون می دهم این آه پر تأثیر را غزل ۶۶ - وصف زلف یار عاجز می کند تقریر را غزل ۶۷ - مهر خاموشی کند کوته زبان تقریر را غزل ۶۸ - خوب دارد زاهد شیاد، داروگیر را غزل ۶۹ - چرب نرمی می کند کوته زبان شمشیر را غزل ۷۰ - شد غرور حسن از خط بیش آن طناز را غزل ۷۱ - از فغان شد سر گرانی بیش آن طناز را غزل ۷۲ - هر خسی قیمت نداند ناله شبخیز را غزل ۷۳ - نعل در آتش گذارد روی گرمت بوس را غزل ۷۴ - نیست از راز نهان من خبر جاسوس را غزل ۷۵ - ننگ کفر من به فریاد آورد ناقوس را غزل ۷۶ - عشق کو تا چاک سازم جامه ناموس را غزل ۷۷ - پرده دار حرف دعوی کن لب خاموش را غزل ۷۸ - بر جگر تا خورده ام نیش خمار نوش را غزل ۷۹ - چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟ غزل ۸۰ - نوش این غمخانه در دنبال دارد نیش را غزل ۸۱ - از صفای دل نباشد حاصلی درویش را غزل ۸۲ - صرف بیکاری مگردان روزگار خویش را غزل ۸۳ - غوطه دادم در دل الماس داغ خویش را غزل ۸۴ - تر به اشک تلخ می سازم دماغ خویش را غزل ۸۵ - من گرفتم ساختی پوشیده سال خویش را غزل ۸۶ - من که خواهم محو از عالم نشان خویش را غزل ۸۷ - غنچه سان پر گل اگر خواهی دهان خویش را غزل ۸۸ - حسن چون آرد به جنگ دل سپاه خویش را غزل ۸۹ - ساختم از قتل نادم دلربای خویش را غزل ۹۰ - روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را غزل ۹۱ - چون کند آن غمزه خونریز عریان تیغ را غزل ۹۲ - کی نیام پوچ می سازد به تمکین تیغ را؟ غزل ۹۳ - آه باشد به ز زلف عنبرین عشاق را غزل ۹۴ - از سیه بختی نگردد دیده گریان برق را غزل ۹۵ - ساقی محجوب می باید شراب عشق را غزل ۹۶ - بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را غزل ۹۷ - مرکز خاک است گردون آسمان عشق را غزل ۹۸ - نیست ماه و آفتابی آسمان عشق را غزل ۹۹ - نیست در دوران من میخانه حاجت خلق را غزل ۱۰۰ - با زمین گیری به منزل می رسانم خلق را غزل ۱۰۱ - ریخت چون دندان، شود افزون غم نان خلق را غزل ۱۰۲ - غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را غزل ۱۰۳ - نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را غزل ۱۰۴ - هر تنک ظرفی ننوشد خون گرم تاک را غزل ۱۰۵ - از بلندی مانع گردش شود افلاک را غزل ۱۰۶ - مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم غزل ۱۰۷ - خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را غزل ۱۰۸ - نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را غزل ۱۰۹ - جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را غزل ۱۱۰ - بی کسی کی خوار سازد زاده اقبال را؟ غزل ۱۱۱ - دامن دریای خونخوارست بالین سیل را غزل ۱۱۲ - گل نزد آبی بر آتش بلبل خودکام را غزل ۱۱۳ - نیست از روی زمین سیری دل خود کام را غزل ۱۱۴ - نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را غزل ۱۱۵ - کرده ام بر خود گوارا تلخی دشنام را غزل ۱۱۶ - نیست دلگیری ز دنیا بنده تسلیم را غزل ۱۱۷ - نیست از درد غریبی چون گهر پروا مرا غزل ۱۱۸ - غوطه در گل داده بود اندیشه دنیا مرا غزل ۱۱۹ - از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا غزل ۱۲۰ - عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا غزل ۱۲۱ - خلق خوش در نوبهار عافیت دارد مرا غزل ۱۲۲ - گر چه جا در دیده آن نور نظر دارد مرا غزل ۱۲۳ - خواب وقت فیض در محراب می گیرد مرا غزل ۱۲۴ - التفات زاهدان خشک، تر سازد مرا غزل ۱۲۵ - شور عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟ غزل ۱۲۶ - چشم او چندان که مست خواب می سازد مرا غزل ۱۲۷ - تر زبانی معدن زنگار می سازد مرا غزل ۱۲۸ - تنگ ظرفم، باده کم زور می سازد مرا غزل ۱۲۹ - دیدن لعل لبش خاموش می سازد مرا غزل ۱۳۰ - تن پرستی زیر دست خاک می سازد مرا غزل ۱۳۱ - نیست ممکن قرب آتش بال و پر سوزد مرا غزل ۱۳۲ - برگ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا غزل ۱۳۳ - از سر زلف تو بر دل کار مشکل شد مرا غزل ۱۳۴ - سنگ طفلان از جنون رطل گرانی شد مرا غزل ۱۳۵ - عشق پنهان باعث روشن روانی شد مرا غزل ۱۳۶ - سر به جیب خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا غزل ۱۳۷ - تا به کی بند گرانجانی به پا باشد مرا غزل ۱۳۸ - نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا غزل ۱۳۹ - چون ز دنیا نعمت الوان هوس باشد مرا؟ غزل ۱۴۰ - بلبل خوش نغمه ام، با گل سخن باشد مرا غزل ۱۴۱ - پرده دار و حاجب و دربان نمی باشد مرا غزل ۱۴۲ - داغ عشق از سینه روشن به دست آمد مرا غزل ۱۴۳ - بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا غزل ۱۴۴ - چون به خاطر آن دو لعل آبدار آید مرا غزل ۱۴۵ - صبح از جان های روشن یاد می آید مرا غزل ۱۴۶ - سرنمی پیچم به سنگ بیستون از کار عشق غزل ۱۴۷ - زلف را نبود سرانجامی که می باید مرا غزل ۱۴۸ - نیست تاب درد غربت جان افگار مرا غزل ۱۴۹ - گر چه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا غزل ۱۵۰ - شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا غزل ۱۵۱ - می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا غزل ۱۵۲ - داغ رسوایی خدادادست منصور مرا غزل ۱۵۳ - نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا غزل ۱۵۴ - بی زبانی پرده داری می کند راز مرا غزل ۱۵۵ - می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا غزل ۱۵۶ - نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا غزل ۱۵۷ - شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا غزل ۱۵۸ - از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا غزل ۱۵۹ - می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا غزل ۱۶۰ - کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟ غزل ۱۶۱ - نیست بر ابر بهاران، دیده پر نم مرا غزل ۱۶۲ - چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا غزل ۱۶۳ - پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا غزل ۱۶۴ - چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا غزل ۱۶۵ - برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا غزل ۱۶۶ - پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا غزل ۱۶۷ - می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا غزل ۱۶۸ - نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا غزل ۱۶۹ - مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا غزل ۱۷۰ - سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا غزل ۱۷۱ - یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا غزل ۱۷۲ - ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا غزل ۱۷۳ - در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا غزل ۱۷۴ - کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟ غزل ۱۷۵ - نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا غزل ۱۷۶ - خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا غزل ۱۷۷ - شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا غزل ۱۷۸ - چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا غزل ۱۷۹ - طاق کرد از هر دو عالم طاق آن ابرو مرا غزل ۱۸۰ - برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا غزل ۱۸۱ - باعث آزار شد ترک دل آزاری مرا غزل ۱۸۲ - جلوه برقی است در میخانه هشیاری مرا غزل ۱۸۳ - تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا غزل ۱۸۴ - نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا غزل ۱۸۵ - خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا غزل ۱۸۶ - چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا غزل ۱۸۷ - در دل هر قطره آماده است دریایی مرا غزل ۱۸۸ - می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا غزل ۱۸۹ - گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند غزل ۱۹۰ - جامه آزادگی چالاک باشد سرو را غزل ۱۹۱ - دردمندی سر به گردون می رساند آه را غزل ۱۹۲ - ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را غزل ۱۹۳ - هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را غزل ۱۹۴ - کاسه زانوست جام جم دل آگاه را غزل ۱۹۵ - دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را غزل ۱۹۶ - نیست پروای فنای خود دل وارسته را غزل ۱۹۷ - گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته را غزل ۱۹۸ - از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته را غزل ۱۹۹ - بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را غزل ۲۰۰ - جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را غزل ۲۰۱ - نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را غزل ۲۰۲ - دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را غزل ۲۰۳ - عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده را غزل ۲۰۴ - پوست زندان است بر تن زاهد افسرده را غزل ۲۰۵ - می کنم از سینه بیرون این دل افسرده را غزل ۲۰۶ - دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده را غزل ۲۰۷ - می کند پامال، تن آخر دل آسوده را غزل ۲۰۸ - کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را غزل ۲۰۹ - از غبار خط فزون شد روشنایی دیده را غزل ۲۱۰ - از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده را غزل ۲۱۱ - از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره را غزل ۲۱۲ - در شکایت ریختی دندان نعمت خواره را غزل ۲۱۳ - می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را غزل ۲۱۴ - می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را غزل ۲۱۵ - طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه را غزل ۲۱۶ - چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟ غزل ۲۱۷ - نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه را غزل ۲۱۸ - هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه را غزل ۲۱۹ - دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله را غزل ۲۲۰ - سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله را غزل ۲۲۱ - نیست در طالع قدوم میهمان این خانه را غزل ۲۲۲ - می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه را غزل ۲۲۳ - سنگ طفلان مومیایی شد دل دیوانه را غزل ۲۲۴ - از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟ غزل ۲۲۵ - کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه را غزل ۲۲۶ - بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه را غزل ۲۲۷ - از سر و سامان چه می پرسی من دیوانه را؟ غزل ۲۲۸ - شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه را غزل ۲۲۹ - کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه را غزل ۲۳۰ - از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه را غزل ۲۳۱ - آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را غزل ۲۳۲ - صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را غزل ۲۳۳ - هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را غزل ۲۳۴ - از غباری خانه گردد بی صفا آیینه را غزل ۲۳۵ - چهره ات خورشید سیما می کند آیینه را غزل ۲۳۶ - چهره ات بال سمندر می کند آیینه را غزل ۲۳۷ - چهره ات گل در گریبان می کند آیینه را غزل ۲۳۸ - یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه را غزل ۲۳۹ - شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه را غزل ۲۴۰ - گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه را غزل ۲۴۱ - از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما غزل ۲۴۲ - چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما غزل ۲۴۳ - داغ برگ عیش گردد در دل ناشاد ما غزل ۲۴۴ - از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ما غزل ۲۴۵ - صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ما غزل ۲۴۶ - در گذر ای آسمان از وادی آزار ما غزل ۲۴۷ - از ته دل نیست در میخانه استغفار ما غزل ۲۴۸ - از ملامتگر نیندیشد دل افگار ما غزل ۲۴۹ - می نماید پایکوبان دار را منصور ما غزل ۲۵۰ - حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ما غزل ۲۵۱ - تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر ما غزل ۲۵۲ - در نظر واکردنی گردید طی پرواز ما غزل ۲۵۳ - پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ما غزل ۲۵۴ - گر نظربازی به بال خود کند طاوس ما غزل ۲۵۵ - تا خرام قامت او برد از سر هوش ما غزل ۲۵۶ - شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ما غزل ۲۵۷ - آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما غزل ۲۵۸ - قرعه و تسبیح را محرم نداند حال ما غزل ۲۵۹ - از نصیحت خامتر گردد دل خودکام ما غزل ۲۶۰ - مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟ غزل ۲۶۱ - چون حباب از یکدلان باده نابیم ما غزل ۲۶۲ - با طلب مطلوب را همخانه می یابیم ما غزل ۲۶۳ - راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ما غزل ۲۶۴ - نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ما غزل ۲۶۵ - یاد ایامی که با هم آشنا بودیم ما غزل ۲۶۶ - ناامیدی بردهد اشکی که می باریم ما غزل ۲۶۷ - با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما غزل ۲۶۸ - در نظرها گر چه بیکاریم در کاریم ما غزل ۲۶۹ - دیده سیر و دل بی مدعا داریم ما غزل ۲۷۰ - از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟ غزل ۲۷۱ - شیوه های چشم او را در نظر داریم ما غزل ۲۷۲ - از حیات بی وفا یاری طمع داریم ما غزل ۲۷۳ - یاد رخسار ترا در دل نهان داریم ما غزل ۲۷۴ - پیش آن آیینه رو راه سخن داریم ما غزل ۲۷۵ - گر چه ما را نیست بر روی زمین ویرانه ای غزل ۲۷۶ - از تحمل خصم را هموار می سازیم ما غزل ۲۷۷ - اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم ما غزل ۲۷۸ - خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ما غزل ۲۷۹ - گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم ما غزل ۲۸۰ - چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما غزل ۲۸۱ - جان به لب داریم و همچون صبح خندانیم ما غزل ۲۸۲ - بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ما غزل ۲۸۳ - آسمان را خانه زنبور می دانیم ما غزل ۲۸۴ - خون دل را باده گلفام می دانیم ما غزل ۲۸۵ - گر چه از عقل گران لنگر فلاطونیم ما غزل ۲۸۶ - نور معنی در جبین تاک می بینیم ما غزل ۲۸۷ - زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم ما غزل ۲۸۸ - صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ما غزل ۲۸۹ - تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما غزل ۲۹۰ - فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما غزل ۲۹۱ - سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما غزل ۲۹۲ - خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما غزل ۲۹۳ - دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما غزل ۲۹۴ - نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما غزل ۲۹۵ - درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما غزل ۲۹۶ - راز دل را می توان دریافت از سیمای ما غزل ۲۹۷ - می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ما غزل ۲۹۸ - زخم پنهانم اگر بیرون دهد خونابها غزل ۲۹۹ - ای دل بیدار را از چشم مستت خوابها غزل ۳۰۰ - ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارها غزل ۳۰۱ - ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها غزل ۳۰۲ - ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازها غزل ۳۰۳ - ای ره خوابیده را از نقش پایت بالها غزل ۳۰۴ - تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام ها غزل ۳۰۵ - پخته می گردند از سودای زلفش خام ها غزل ۳۰۶ - ای در آتش از گل روی تو نعل لاله ها غزل ۳۰۷ - سر نمی پیچند از تیغ اجل دیوانه ها غزل ۳۰۸ - متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا غزل ۳۰۹ - در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میا غزل ۳۱۰ - مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا غزل ۳۱۱ - به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا غزل ۳۱۲ - مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا غزل ۳۱۳ - نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا غزل ۳۱۴ - کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟ غزل ۳۱۵ - چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا غزل ۳۱۶ - گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا غزل ۳۱۷ - منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا غزل ۳۱۸ - فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا غزل ۳۱۹ - دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا غزل ۳۲۰ - ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا غزل ۳۲۱ - مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا غزل ۳۲۲ - که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟ غزل ۳۲۳ - ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا غزل ۳۲۴ - در آن زلف سیه دلهای خونین می شود پیدا غزل ۳۲۵ - هزاران همچو بلبل هر بهاری می شود پیدا غزل ۳۲۶ - اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا غزل ۳۲۷ - عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا غزل ۳۲۸ - به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا غزل ۳۲۹ - ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا غزل ۳۳۰ - سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را غزل ۳۳۱ - ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را غزل ۳۳۲ - به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را غزل ۳۳۳ - چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟ غزل ۳۳۴ - نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را غزل ۳۳۵ - به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را غزل ۳۳۶ - چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را غزل ۳۳۷ - نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را غزل ۳۳۸ - اگر غفلت نهان در سنگ خارا می کند ما را غزل ۳۳۹ - اگر چه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را غزل ۳۴۰ - نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را غزل ۳۴۱ - ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را غزل ۳۴۲ - خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را غزل ۳۴۳ - نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را غزل ۳۴۴ - ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟ غزل ۳۴۵ - دهن بستن ز آفت ها نگهبان است دل ها را غزل ۳۴۶ - زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها را غزل ۳۴۷ - سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها را غزل ۳۴۸ - که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟ غزل ۳۴۹ - اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را غزل ۳۵۰ - چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟ غزل ۳۵۱ - بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را غزل ۳۵۲ - اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را غزل ۳۵۳ - به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را غزل ۳۵۴ - نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را غزل ۳۵۵ - مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را غزل ۳۵۶ - ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را غزل ۳۵۷ - ندارد در خور من باده ای گردون مینایی غزل ۳۵۸ - سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را غزل ۳۵۹ - مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را غزل ۳۶۰ - ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را غزل ۳۶۱ - خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را غزل ۳۶۲ - فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را غزل ۳۶۳ - برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را غزل ۳۶۴ - به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را غزل ۳۶۵ - خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را غزل ۳۶۶ - نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را غزل ۳۶۷ - لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را غزل ۳۶۸ - زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را غزل ۳۶۹ - ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را غزل ۳۷۰ - بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را غزل ۳۷۱ - ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را غزل ۳۷۲ - گل اندامی که می دادم به خون دیده آبش را غزل ۳۷۳ - ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را غزل ۳۷۴ - به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را غزل ۳۷۵ - به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را غزل ۳۷۶ - به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را غزل ۳۷۷ - چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را غزل ۳۷۸ - ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را غزل ۳۷۹ - چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را غزل ۳۸۰ - به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را غزل ۳۸۱ - کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟ غزل ۳۸۲ - نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را غزل ۳۸۳ - نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را غزل ۳۸۴ - مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان غزل ۳۸۵ - معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را غزل ۳۸۶ - سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟ غزل ۳۸۷ - به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را غزل ۳۸۸ - مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را غزل ۳۸۹ - نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را غزل ۳۹۰ - اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را غزل ۳۹۱ - به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را غزل ۳۹۲ - درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟ غزل ۳۹۳ - ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را غزل ۳۹۴ - نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را غزل ۳۹۵ - به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را غزل ۳۹۶ - مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را غزل ۳۹۷ - مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را غزل ۳۹۸ - به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را غزل ۳۹۹ - مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را غزل ۴۰۰ - نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را غزل ۴۰۱ - به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را غزل ۴۰۲ - ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را غزل ۴۰۳ - ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را غزل ۴۰۴ - مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را غزل ۴۰۵ - چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟ غزل ۴۰۶ - مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را غزل ۴۰۷ - فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را غزل ۴۰۸ - ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را غزل ۴۰۹ - ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را غزل ۴۱۰ - ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را غزل ۴۱۱ - فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را غزل ۴۱۲ - نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را غزل ۴۱۳ - نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را غزل ۴۱۴ - نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را غزل ۴۱۵ - زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را غزل ۴۱۶ - محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را غزل ۴۱۷ - ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را غزل ۴۱۸ - گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را غزل ۴۱۹ - متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را غزل ۴۲۰ - بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را غزل ۴۲۱ - ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را غزل ۴۲۲ - به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را غزل ۴۲۳ - نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را غزل ۴۲۴ - نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را غزل ۴۲۵ - شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را غزل ۴۲۶ - ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را غزل ۴۲۷ - خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را غزل ۴۲۸ - طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را غزل ۴۲۹ - اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را غزل ۴۳۰ - چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را غزل ۴۳۱ - به هر تردامنی منمای آن آیینه رو را غزل ۴۳۲ - تهی چشمان چه می دانند قدر روی نیکو را؟ غزل ۴۳۳ - صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی را غزل ۴۳۴ - سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را غزل ۴۳۵ - هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را غزل ۴۳۶ - دلم خاک مراد خویش داند نامرادی را غزل ۴۳۷ - مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را غزل ۴۳۸ - خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری را غزل ۴۳۹ - ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را غزل ۴۴۰ - گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی را غزل ۴۴۱ - تکلف نیست در گفتار رند لاابالی را غزل ۴۴۲ - به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را غزل ۴۴۳ - مده از دست در پیری شراب ارغوانی را غزل ۴۴۴ - به آهی می توان از خود برآوردن جهانی را غزل ۴۴۵ - نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی را غزل ۴۴۶ - کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را غزل ۴۴۷ - غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی را غزل ۴۴۸ - زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را غزل ۴۴۹ - رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی را غزل ۴۵۰ - خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را غزل ۴۵۱ - کند لیلی چنین گر جلوه مستانه در صحرا غزل ۴۵۲ - به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا غزل ۴۵۳ - ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ما غزل ۴۵۴ - ز خط سبز شد فیروزه ای لعل نگار ما غزل ۴۵۵ - نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ما غزل ۴۵۶ - فلک پرواز سازد آه را درد گران ما غزل ۴۵۷ - رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی دارد غزل ۴۵۸ - ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بینا غزل ۴۵۹ - می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از مینا غزل ۴۶۰ - اگر این بار می آید به دستم گردن مینا غزل ۴۶۱ - مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب ها غزل ۴۶۲ - ندارد خواب چشم عاشق دیوانه در شبها غزل ۴۶۳ - ز سختی های عالم قانعان را هست لذت ها غزل ۴۶۴ - زهی ز اندیشه لعل تو پر خون جام فکرت ها غزل ۴۶۵ - مدار از منزل آرایان طمع معماری دلها غزل ۴۶۶ - به یک پیمانه می، کرد ساقی حل مشکل ها غزل ۴۶۷ - اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زنها غزل ۴۶۸ - زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن ها غزل ۴۶۹ - مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن ها غزل ۴۷۰ - ز خرمن صلح کن با دانه ای از دوربینی ها غزل ۴۷۱ - ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریا غزل ۴۷۲ - به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریا غزل ۴۷۳ - نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریا غزل ۴۷۴ - چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟ غزل ۴۷۵ - محمل شوق کجا، کعبه امید کجا غزل ۴۷۶ - من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجا غزل ۴۷۷ - صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجا غزل ۴۷۸ - هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجا غزل ۴۷۹ - سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجا غزل ۴۸۰ - مستی و بی خبری رتبه عام است اینجا غزل ۴۸۱ - همه کس طالب آن سرو روان است اینجا غزل ۴۸۲ - فتنه روز جزا خانه نشین است اینجا غزل ۴۸۳ - خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دست غزل ۴۸۴ - نیست در دیده ما منزلتی دنیا را غزل ۴۸۵ - آرزو چند به هر سوی کشاند ما را؟ غزل ۴۸۶ - می شود راز دل از جبهه نمایان ما را غزل ۴۸۷ - گریه سوختگان اشک کباب است ترا غزل ۴۸۸ - دست شستن ز بقا آب حیات است ترا غزل ۴۸۹ - چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟ غزل ۴۹۰ - خون ما گر سبب چهره آل است ترا غزل ۴۹۱ - ای که از عالم معنی خبری نیست ترا غزل ۴۹۲ - حسن اگر جلوه دهد بر سر بازار ترا غزل ۴۹۳ - کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟ غزل ۴۹۴ - طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟ غزل ۴۹۵ - نه به چشم و دل تنها نگرانیم ترا غزل ۴۹۶ - باغبان در نگشوده است گلستان ترا غزل ۴۹۷ - گر نبینیم به خلوت رخ چون ماه ترا غزل ۴۹۸ - نمک خال بود داغ تمنای ترا غزل ۴۹۹ - گل ازان زود به بازار رساند خود را غزل ۵۰۰ - هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود را غزل ۵۰۱ - در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویش غزل ۵۰۲ - حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟ غزل ۵۰۳ - راه خوابیده رسانید به منزل خود را غزل ۵۰۴ - چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را غزل ۵۰۵ - ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را غزل ۵۰۶ - نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را غزل ۵۰۷ - از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را غزل ۵۰۸ - تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را غزل ۵۰۹ - شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را غزل ۵۱۰ - سخن آن است که از جای درآرد دل را غزل ۵۱۱ - عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را غزل ۵۱۲ - فقر بی قدر کند سلطنت عالم را غزل ۵۱۳ - وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا غزل ۵۱۴ - تلخی عالم ناساز شراب است مرا غزل ۵۱۵ - هر نفس تازه گلی زیب کنارست مرا غزل ۵۱۶ - نفس سوخته روشنگر جان است مرا غزل ۵۱۷ - نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا غزل ۵۱۸ - دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا غزل ۵۱۹ - گل داغ است اگر تاج زری هست مرا غزل ۵۲۰ - چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا غزل ۵۲۱ - دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا غزل ۵۲۲ - رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا غزل ۵۲۳ - در بیابان طلب، راهبری نیست مرا غزل ۵۲۴ - چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟ غزل ۵۲۵ - آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا غزل ۵۲۶ - آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا غزل ۵۲۷ - نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا غزل ۵۲۸ - سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا غزل ۵۲۹ - نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا غزل ۵۳۰ - عزلت از عالم دلگیر برآورد مرا غزل ۵۳۱ - می کند وقت خوش از عمر برومند مرا غزل ۵۳۲ - تا دل از روی تو شد مطلع انوار مرا غزل ۵۳۳ - برسانید به خاک قدم یار مرا غزل ۵۳۴ - از گلستان نشود غنچه دل باز مرا غزل ۵۳۵ - می کند گرم طلب شعله آواز مرا غزل ۵۳۶ - چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟ غزل ۵۳۷ - هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا غزل ۵۳۸ - دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا غزل ۵۳۹ - آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا غزل ۵۴۰ - می پرد چشم به خال لب جانانه مرا غزل ۵۴۱ - وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را غزل ۵۴۲ - تازه دارد دل من خار و خس مژگان را غزل ۵۴۳ - مژه مانع نشود اشک سبک جولان را غزل ۵۴۴ - میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را غزل ۵۴۵ - شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون را غزل ۵۴۶ - نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون را غزل ۵۴۷ - تندی خوی ضرورست سخن آیین را غزل ۵۴۸ - گل به صد دیده شبنم نگران است او را غزل ۵۴۹ - غم مردن نبود جان غم اندوخته را غزل ۵۵۰ - گر به گلزار بری آن رخ افروخته را غزل ۵۵۱ - گریه بسیار بود نو به وجود آمده را غزل ۵۵۲ - صلح در پرده بود یار به جنگ آمده را غزل ۵۵۳ - شوق اگر قافله سالار شود قافله را غزل ۵۵۴ - نشد از روی تو سیراب نظر آینه را غزل ۵۵۵ - چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟ غزل ۵۵۶ - لب میگون تو خمار کند تقوی را غزل ۵۵۷ - گریه از دل نبرد کلفت روحانی را غزل ۵۵۸ - خوش کن از لاله رخان زلف پریشانی را غزل ۵۵۹ - تا به کی در ته زنگار بود خنجر ما؟ غزل ۵۶۰ - هست پیوسته به دریای کرم گوهر ما غزل ۵۶۱ - حلقه هر در باغی نشود دیده ما غزل ۵۶۲ - گر چه از درد خزانی شده رخساره ما غزل ۵۶۳ - تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟ غزل ۵۶۴ - هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ما غزل ۵۶۵ - آب حیوان زند آب در میخانه ما غزل ۵۶۶ - سیل را گنج شمارد دل ویرانه ما غزل ۵۶۷ - روشن است از دل بی کینه ما سینه ما غزل ۵۶۸ - گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما غزل ۵۶۹ - مشرق مهر بود سینه بی کینه ما غزل ۵۷۰ - چرخ پر گوهر شب تاب شد از گریه ما غزل ۵۷۱ - از بساط فلک آن سوی بود بازی ما غزل ۵۷۲ - علم نصرت ما آه سحرگاهی ما غزل ۵۷۳ - دل نگردید شب وصل تهی از گله ها غزل ۵۷۴ - کمال حسن کجا، دیده پر آب کجا؟ غزل ۵۷۵ - به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجا غزل ۵۷۶ - به محفل تو که خاموش بود سپند آنجا غزل ۵۷۷ - نگاه دار سر رشته حساب اینجا غزل ۵۷۸ - رسیدگی ز مطالب گذشتن است اینجا غزل ۵۷۹ - به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجا غزل ۵۸۰ - خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجا غزل ۵۸۱ - عیار حسن ز صاحب نظر شود پیدا غزل ۵۸۲ - عجب که یک دل خوش در جهان شود پیدا غزل ۵۸۳ - چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟ غزل ۵۸۴ - فکنده ایم به امروز کار فردا را غزل ۵۸۵ - چه نسبت است به گردنکشی مدارا را؟ غزل ۵۸۶ - کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟ غزل ۵۸۷ - به شاهراه توکل بود سفر ما را غزل ۵۸۸ - نداد عشق گریبان به دست کس ما را غزل ۵۸۹ - مبین ز موج تهیدست خوار دریا را غزل ۵۹۰ - مبر به جای اطاعت به کار طاعت را غزل ۵۹۱ - چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟ غزل ۵۹۲ - مده به چشم و دل خویش راه، غفلت را غزل ۵۹۳ - چنین که عقل کشیده است زیر بند ترا غزل ۵۹۴ - ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟ غزل ۵۹۵ - به صید شیر نر ای بی جگر چه کار ترا؟ غزل ۵۹۶ - اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترا غزل ۵۹۷ - خمار می نکند زرد ارغوان ترا غزل ۵۹۸ - مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود را غزل ۵۹۹ - چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟ غزل ۶۰۰ - ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟ غزل ۶۰۱ - شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش را غزل ۶۰۲ - ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟ غزل ۶۰۳ - عرق به چهره نشسته است آن پریوش را غزل ۶۰۴ - ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را غزل ۶۰۵ - گذاشتیم به اغیار زلف پر خم را غزل ۶۰۶ - مکن به غنچه گره نوبهار عالم را غزل ۶۰۷ - گداخت دیدن آن روی بی نقاب مرا غزل ۶۰۸ - به خنده ای بنواز این دل خراب مرا غزل ۶۰۹ - چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرا غزل ۶۱۰ - ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مرا غزل ۶۱۱ - گرفتگی دل از چشم روشن است مرا غزل ۶۱۲ - ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرا غزل ۶۱۳ - به اعتبار جهان هیچ کار نیست مرا غزل ۶۱۴ - اگر چه حوصله وصل یار نیست مرا غزل ۶۱۵ - همان کسی که به دست کرم سرشت مرا غزل ۶۱۶ - چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزید غزل ۶۱۷ - اگر چه عشق به ظاهر خراب کرد مرا غزل ۶۱۸ - زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرا غزل ۶۱۹ - ز درد و داغ محبت سرشته اند مرا غزل ۶۲۰ - ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مرا غزل ۶۲۱ - شد از رکاب تو پیدا هلال عید مرا غزل ۶۲۲ - ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟ غزل ۶۲۳ - نمی توان ز سخن ساختن خموش مرا غزل ۶۲۴ - کنند تازه خطان مشکسود داغ مرا غزل ۶۲۵ - کجا به دام کشد سایه نهال مرا غزل ۶۲۶ - چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟ غزل ۶۲۷ - ز خامشی دل روشن شود سیاه مرا غزل ۶۲۸ - نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مرا غزل ۶۲۹ - به خاک و خون نکشد خصمی زمانه مرا غزل ۶۳۰ - شکست نقش مرادست بوریای مرا غزل ۶۳۱ - به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را غزل ۶۳۲ - احاطه کرد خط آن آفتاب تابان را غزل ۶۳۳ - بهار شد که ببندند در گلستان را غزل ۶۳۴ - لبت به خون جگر شسته روی مرجان را غزل ۶۳۵ - ببین به دور لبش خط عنبرافشان را غزل ۶۳۶ - بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان را غزل ۶۳۷ - ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان را غزل ۶۳۸ - گرفت خط تو دلهای بی قراران را غزل ۶۳۹ - گل است باده گلرنگ باده خواران را غزل ۶۴۰ - چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟ غزل ۶۴۱ - ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیست غزل ۶۴۲ - ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن را غزل ۶۴۳ - چه حاجت است به گلگونه، روی گلگون را؟ غزل ۶۴۴ - بس است تیغ تغافل من بلاجو را غزل ۶۴۵ - ز داغ نیست محابا به درد ساخته را غزل ۶۴۶ - ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟ غزل ۶۴۷ - رساند ابر به جایی گهرفشانی را غزل ۶۴۸ - دوام نیست چو ایام گل جوانی را غزل ۶۴۹ - به کوی عشق مبر زاهد ریایی را غزل ۶۵۰ - اگر به لاله شوی هم پیاله در صحرا غزل ۶۵۱ - ازان دو سلسله عنبرین گره بگشا غزل ۶۵۲ - چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما غزل ۶۵۳ - رسیده است به آفاق صیت دولت ما غزل ۶۵۴ - به هر ترنمی از جای می رود دل ما غزل ۶۵۵ - شدیم پیر و نشد تر دو چشم بی نم ما غزل ۶۵۶ - چراغ راه ندارد به بزم روشن ما غزل ۶۵۷ - ز خون شکفته شود چون شراب شیشه ما غزل ۶۵۸ - ز عمر باج ستاند می دو ساله ما غزل ۶۵۹ - حدیث خام مجویید در رساله ما غزل ۶۶۰ - ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟ غزل ۶۶۱ - ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ما غزل ۶۶۲ - رسیده است به معراج اوج پستی ما غزل ۶۶۳ - شکست رنگ می از ترک میگساری ما غزل ۶۶۴ - رسید صبر به فریاد بینوایی ما غزل ۶۶۵ - هزار حیف که گل کرد بینوایی ما غزل ۶۶۶ - مرا ز نشأه می ساخت کامیاب هوا غزل ۶۶۷ - زهی به غمزه جانسوز برق مذهب ها غزل ۶۶۸ - چنان که از نمک افزون شود جراحتها غزل ۶۶۹ - به دور کاکل و زلف تو سنبلستان ها غزل ۶۷۰ - شکوفه شور فکنده است در گلستان ها غزل ۶۷۱ - اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها غزل ۶۷۲ - غم حساب ندارم ز می پرستی ها غزل ۶۷۳ - به خرج رفت حیاتم ز هرزه کوشی ها غزل ۶۷۴ - زهی نقاب جمالت برهنه رویی ها غزل ۶۷۵ - آن را که نیست وسعت مشرب درین سرا غزل ۶۷۶ - آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟ غزل ۶۷۷ - بلبل نمی شود به قفس از چمن جدا غزل ۶۷۸ - چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جدا غزل ۶۷۹ - می می کند خیال تنک ظرف آب را غزل ۶۸۰ - روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را غزل ۶۸۱ - هر کس نکرده در گرو می کتاب را غزل ۶۸۲ - می سوزد آرزو دل پراضطراب را غزل ۶۸۳ - در ششدرست مهره اسیر جهات را غزل ۶۸۴ - دلکوب نیست حادثه دنیاپرست را غزل ۶۸۵ - از دل بپرس نیک و بد هر سرشت را غزل ۶۸۶ - فصل بهار کرد مصور بهشت را غزل ۶۸۷ - می فارغ از جهان مکرر کند ترا غزل ۶۸۸ - سرگشته چند فکر پریشان کند ترا؟ غزل ۶۸۹ - بی آب ساخت خط، لب جان پرور ترا غزل ۶۹۰ - هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟ غزل ۶۹۱ - در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟ غزل ۶۹۲ - ترجیح می دهد به پدر اوستاد را غزل ۶۹۳ - قید عیال، پست کند رای مرد را غزل ۶۹۴ - بادام تلخ نیست سزاوار قند را غزل ۶۹۵ - خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند را غزل ۶۹۶ - عشق است غمگسار دل دردمند را غزل ۶۹۷ - افسردگی است چاره دل دردمند را غزل ۶۹۸ - وادید کرده است به من تلخ، دید را غزل ۶۹۹ - یک بار بی خبر به شبستان من درآ غزل ۷۰۰ - روی تو سوخته است دل لاله زار را غزل ۷۰۱ - دیوانه کرد سبزه خطت بهار را غزل ۷۰۲ - دریاب صبح فیض نسیم بهار را غزل ۷۰۳ - در آتش است نعل، نسیم بهار را غزل ۷۰۴ - از شرم، حرص دلبری افزود ناز را غزل ۷۰۵ - مستی ز خط زیاده شد آن دلنواز را غزل ۷۰۶ - دانسته ام غرور خریدار خویش را غزل ۷۰۷ - از کینه پاک کن دل افگار خویش را غزل ۷۰۸ - کوتاه ساز رشته آمال خویش را غزل ۷۰۹ - پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را غزل ۷۱۰ - حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را غزل ۷۱۱ - پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ را غزل ۷۱۲ - تیغ زبان لاف نباشد کمال را غزل ۷۱۳ - هست از زوال نعل در آتش کمال را غزل ۷۱۴ - نتوان به خواب کرد مسخر خیال را غزل ۷۱۵ - در کوی عشق ره نبود جبرئیل را غزل ۷۱۶ - عارف متابعت نکند قال و قیل را غزل ۷۱۷ - در گردش آورید می لعل فام را غزل ۷۱۸ - پیچیده است دست تو دست کلیم را غزل ۷۱۹ - شد استخوان ز دور فلک توتیا مرا غزل ۷۲۰ - غمگین نیم که خلق شمارند بد مرا غزل ۷۲۱ - می در پیاله خون جگر می شود مرا غزل ۷۲۲ - سودا به کوه و دشت صلا می دهد مرا غزل ۷۲۳ - از آفتاب عشق نگردید رنگ من غزل ۷۲۴ - ابروی او نرفت ز مد نظر مرا غزل ۷۲۵ - پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مرا غزل ۷۲۶ - از گرد خط، فزود محبت به دل مرا غزل ۷۲۷ - از بس گرفت تنگی دل در میان مرا غزل ۷۲۸ - از بس گرفت تنگی دل در میان مرا غزل ۷۲۹ - افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرا غزل ۷۳۰ - گر قابل ملال نیم، شاد کن مرا غزل ۷۳۱ - از کار رفته دست چو دست سبو مرا غزل ۷۳۲ - سرگشته ساخت خال دلارای او مرا غزل ۷۳۳ - از باده چون کند عرق آلود ماه را غزل ۷۳۴ - رویت ز هاله حلقه کند نام ماه را غزل ۷۳۵ - طاعت کند سرشک ندامت گناه را غزل ۷۳۶ - رفتم ز راه دل خس و خار گناه را غزل ۷۳۷ - مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده را غزل ۷۳۸ - با زلف کار نیست رخ یار دیده را غزل ۷۳۹ - طاقت کجاست روی عرقناک دیده را؟ غزل ۷۴۰ - خال لب تو راهنمایی است بوسه را غزل ۷۴۱ - گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟ غزل ۷۴۲ - دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه را غزل ۷۴۳ - دایم ز نازکی است دل افگار شیشه را غزل ۷۴۴ - مگذار بر زمین دل شبها پیاله را غزل ۷۴۵ - دادم ز شور عشق به سیلاب خانه را غزل ۷۴۶ - از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟ غزل ۷۴۷ - افتادگی برآورد از خاک دانه را غزل ۷۴۸ - پروای مرگ نیست گدای برهنه را غزل ۷۴۹ - روشن ز داغ های نهان ساز سینه را غزل ۷۵۰ - بشنو ز من ترانه غیرت فزای را غزل ۷۵۱ - چون پای خم به دست فتادت کمر گشا غزل ۷۵۲ - شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ما غزل ۷۵۳ - چون شعله سر مکش ز دل سینه تاب ما غزل ۷۵۴ - آماده است از دل پر خون شراب ما غزل ۷۵۵ - از نان و آب نیست بقا و ثبات ما غزل ۷۵۶ - در داغ غوطه خورد دل غم سرشت ما غزل ۷۵۷ - ای جبهه تو آینه سرنوشت ما غزل ۷۵۸ - بیگانگی شده است ز عالم مراد ما غزل ۷۵۹ - یاقوت کهربا شود از آه سرد ما غزل ۷۶۰ - چون نی ز ناله نیست تهی بندبند ما غزل ۷۶۱ - دود از نهاد خلق برآرد گزند ما غزل ۷۶۲ - داغ است لاله زار دل دردمند ما غزل ۷۶۳ - عالم ختن شد از قلم مشکسود ما غزل ۷۶۴ - دایم شکفته است دل داغدار ما غزل ۷۶۵ - منگر به چشم کم به دل داغدار ما غزل ۷۶۶ - آمیخته است مستی ما با خمار ما غزل ۷۶۷ - با اختیار حق چه بود اختیار ما؟ غزل ۷۶۸ - دوری ز خلق، باغ و بهارست پیش ما غزل ۷۶۹ - برق جلال، عین جمال است پیش ما غزل ۷۷۰ - آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ ما غزل ۷۷۱ - در سیر و دور می گذرد ماه و سال ما غزل ۷۷۲ - دست فلک کبود شد از گوشمال ما غزل ۷۷۳ - هرگز تهی ز خون جگر نیست جام ما غزل ۷۷۴ - دل از خدا به صنع خدا بسته ایم ما غزل ۷۷۵ - دل از قضا به دست رضا داده ایم ما غزل ۷۷۶ - خون در دل هوا و هوس کرده ایم ما غزل ۷۷۷ - روشن شود چراغ دل ما ز یکدگر غزل ۷۷۸ - عمری است حلقه در میخانه ایم ما غزل ۷۷۹ - خجلت ز عشق پاک گهر می بریم ما غزل ۷۸۰ - دل را ز قید جسم رها می کنیم ما غزل ۷۸۱ - دایم ز خود سفر چو شرر می کنیم ما غزل ۷۸۲ - از گریه خاک دام چمن می کنیم ما غزل ۷۸۳ - تا چند نقشبند تمنا شویم ما غزل ۷۸۴ - رنگین تر از حناست بهار و خزان ما غزل ۷۸۵ - لرزید بس که دل به تن ناتوان ما غزل ۷۸۶ - روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟ غزل ۷۸۷ - بر رو چو برگ گل ندویده است خون ما غزل ۷۸۸ - از بس سترد گرد ملال از جبین ما غزل ۷۸۹ - رحمت گرفته روی ز گرد گناه ما غزل ۷۹۰ - صبح جهان بود نفس غم زدای ما غزل ۷۹۱ - رزق ملایک است نوای رسای ما غزل ۷۹۲ - آمد خزان و تر نشد از می گلوی ما غزل ۷۹۳ - دستی که شد به گردش پیمانه آشنا غزل ۷۹۴ - افکنده اند در جگر سنگ رخنه ها غزل ۷۹۵ - وقت است جوش باده زند لاله زارها غزل ۷۹۶ - ای روشن از فروغ تو چشم چراغ ها غزل ۷۹۷ - نتوان به بی مثال رسید از مثال ها غزل ۷۹۸ - در آتشم ز دیده شوخ ستاره ها غزل ۷۹۹ - وقت است سربرآورد از خاک، لاله ها غزل ۸۰۰ - از دست و تیغ عشق فگارند لاله ها غزل ۸۰۱ - گر صافدلی هست شراب است در اینجا غزل ۸۰۲ - در زلف مده راه دگر باد صبا را غزل ۸۰۳ - از خویش برآورد تمنای تو ما را غزل ۸۰۴ - اندیشه ز طوفان نبود دیده تر را غزل ۸۰۵ - از بدگهری می شکند گوهر رز را غزل ۸۰۶ - از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را غزل ۸۰۷ - تا سوخت به داغ تو محبت جگرم را غزل ۸۰۸ - از خلق خبر نیست ز خود بی خبران را غزل ۸۰۹ - استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟ غزل ۸۱۰ - گمراه کند غفلت من راهبران را غزل ۸۱۱ - ما نبض شناس رگ جانیم جهان را غزل ۸۱۲ - دلگیر کند غنچه من صبح وطن را غزل ۸۱۳ - تسکین ندهد خوردن می سوز درون را غزل ۸۱۴ - نه کفر شناسد دل حیران و نه دین را غزل ۸۱۵ - گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟ غزل ۸۱۶ - فانوس حجاب است چراغ سحری را غزل ۸۱۷ - بر چرخ محیط است فروغ نظر ما غزل ۸۱۸ - بی برگی ما برگ نشاط است چمن را غزل ۸۱۹ - در قلزم می همچو حباب است دل ما غزل ۸۲۰ - درمانده این جسم نزارست دل ما غزل ۸۲۱ - کوشش نبرد راه به مأوای دل ما غزل ۸۲۲ - از خون جگر رنگ پذیرد سخن ما غزل ۸۲۳ - خوابیده تر از راه بود راحله ما غزل ۸۲۴ - فریاد نخیزد ز دل پر گله ما غزل ۸۲۵ - ای خانه زنبور ز فکر تو جگرها غزل ۸۲۶ - کم نیست جگرداری پیران ز جوانها غزل ۸۲۷ - ای خار و خس بحر ثنای تو سخن ها غزل ۸۲۸ - آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را غزل ۸۲۹ - از سوز عشق چون شمع راحت کجاست ما را؟ غزل ۸۳۰ - چشم همیشه مستت خمار کرد ما را غزل ۸۳۱ - بی قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را غزل ۸۳۲ - بسته است چشم روشن از سیر، بال ما را غزل ۸۳۳ - از آه روز گردان شبهای تار خود را غزل ۸۳۴ - وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را غزل ۸۳۵ - از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را غزل ۸۳۶ - برق سبک عنان را پروای خار و خس نیست غزل ۸۳۷ - زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضا غزل ۸۳۸ - ز موج خویش بود تازیانه ریگ روان را غزل ۸۳۹ - ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین را غزل ۸۴۰ - ز جوش عشق شود با قوام، شیره جانها غزل ۸۴۱ - اندیشه نبود عشق را از موجه شمشیرها غزل ۸۴۲ - دارند اگر سر رشته ای در کف به ظاهر چنگ ها غزل ۸۴۳ - ای دفتر حسن ترا فهرست خط و خال ها غزل ۸۴۴ - به دوش توکل منه بار خود را غزل ۸۴۵ - منه بر دل زار بار جهان را غزل ۸۴۶ - فروغی است یکرنگی از گوهر ما غزل ۸۴۷ - بیخودی رفتن است دلها را غزل ۸۴۸ - به ادب نوش، جام دولت را غزل ۸۴۹ - دل زهر نقش گشته ساده مرا غزل ۸۵۰ - شانه زند چو کلک من طره مشکفام را غزل ۸۵۱ - ای ز تو شور در جگر کلک شکر نوای را غزل ۸۵۲ - ای فکر تو نقشبند جانها غزل ۸۵۳ - ای حسن تو برق خانمانها غزل ۸۵۴ - غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما را غزل ۸۵۵ - دید ز خون دلم لاله ستان خاک را غزل ۸۵۶ - نیست غم نان و آب، گوشه نشین را غزل ۸۵۷ - هر که با ما می کند بیگانگی غزل ۸۵۸ - پیوسته خورد دل خون از بی غمی جان ها غزل ۸۵۹ - باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آب غزل ۸۶۰ - از لطافت بس که دارد چهره او آب و تاب غزل ۸۶۱ - از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تاب غزل ۸۶۲ - حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتاب غزل ۸۶۳ - صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتاب غزل ۸۶۴ - می نماید چشم شوخ از پرده شرم و حجاب غزل ۸۶۵ - بس که افکنده است پیری در وجودم انقلاب غزل ۸۶۶ - گر چه با هر موجه ای دام دگر می دارد آب غزل ۸۶۷ - دست و پا گم می کند موج سبک لنگر در آب غزل ۸۶۸ - سوز عاشق کم نگردد از فرو رفتن در آب غزل ۸۶۹ - موج را هر چند آماده است بال و پر ز آب غزل ۸۷۰ - نیست بحر پاک گوهر را خصومت با حباب غزل ۸۷۱ - در محیط عشق باشد از سر پر خون حباب غزل ۸۷۲ - گر به ظاهر بادپیماییم ما همچون حباب غزل ۸۷۳ - بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتاب غزل ۸۷۴ - گر چه ذراتند یکسر میهمان آفتاب غزل ۸۷۵ - در شب وصل تو می لرزد دل چون آفتاب غزل ۸۷۶ - از شفق هر چند شوید چهره در خون آفتاب غزل ۸۷۷ - اوست روشندل که با چندین زبان چون آفتاب غزل ۸۷۸ - از شفق هر صبح سازد چهره خونین آفتاب غزل ۸۷۹ - چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتاب غزل ۸۸۰ - در هوای ابر لازم نیست در مینا شراب غزل ۸۸۱ - کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟ غزل ۸۸۲ - چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خواب غزل ۸۸۳ - گر چه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چرب غزل ۸۸۴ - مد کوتاهی است صبح از دفتر احسان شب غزل ۸۸۵ - بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلب غزل ۸۸۶ - پا منه زنهار بی اندیشه در جای غریب غزل ۸۸۷ - مگر از خانه بیرون آمد آن گل بی حجاب امشب؟ غزل ۸۸۸ - بیا کز دوریت مژگان به چشمم سوزن است امشب غزل ۸۸۹ - خانه از خویش تهی کن که ز نظاره آب غزل ۸۹۰ - دیده از خط بدیع آب دهید ای احباب غزل ۸۹۱ - نکند باده شب، سوختگان را سیراب غزل ۸۹۲ - نه حبابم که شود زود ز جان سیر در آب غزل ۸۹۳ - روز روشن گل و شمع شب تارست شراب غزل ۸۹۴ - تو که بی پرده رخ خود ننمایی در خواب غزل ۸۹۵ - به نگاهی دل خون گشته ما را دریاب غزل ۸۹۶ - چهره نوخط آن تازه جوان را دریاب غزل ۸۹۷ - بی خبر شو ز دو عالم، خبر یار طلب غزل ۸۹۸ - دست کوته مکن از دامن احسان طلب غزل ۸۹۹ - رو نگهداشتن از صاف ضمیران مطلب غزل ۹۰۰ - ز خط رحیم نشد حسن یار با احباب غزل ۹۰۱ - زهی ز عارض گلرنگ، خونی می ناب غزل ۹۰۲ - سبکسری که اسیر هواست همچو حباب غزل ۹۰۳ - هوا چکیده نورست در شب مهتاب غزل ۹۰۴ - بهشت بر مژه تصویر می کند مهتاب غزل ۹۰۵ - مریز آب رخ خود مگر برای شراب غزل ۹۰۶ - ز بس به می شدم آلوده چون سبوی شراب غزل ۹۰۷ - بهار نغمه تر ساز می کند سیلاب غزل ۹۰۸ - ندیده چشم چنین آهوی ختا در خواب غزل ۹۰۹ - غضب ستیزه گر و عقل قهرمان در خواب غزل ۹۱۰ - عرق فشانی آن گلعذار را دریاب غزل ۹۱۱ - درون گنبد گردون فتنه بار مخسب غزل ۹۱۲ - آمد سحر به خانه من یار، بی حجاب غزل ۹۱۳ - از اشک بلبل است رگ تلخی گلاب غزل ۹۱۴ - ای خوشه چین سنبل زلف تو مشک ناب غزل ۹۱۵ - تا گل ز عکس عارض او چیده است آب غزل ۹۱۶ - جای صدف بود ز گرانی زمین در آب غزل ۹۱۷ - از چشم نیم مست تو با یک جهان شراب غزل ۹۱۸ - صبح گشاده روی بود در حجاب شب غزل ۹۱۹ - بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلب غزل ۹۲۰ - آیینه شو وصال پری طلعتان طلب غزل ۹۲۱ - از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آب غزل ۹۲۲ - طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیات غزل ۹۲۳ - عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساخت غزل ۹۲۴ - از چه و زندان برآمد هر که روح از تن شناخت غزل ۹۲۵ - روی گرم مهر اگر ذرات عالم را نواخت غزل ۹۲۶ - هر که را اینجا به سیلی آسمان خواهد نواخت غزل ۹۲۷ - دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوخت غزل ۹۲۸ - آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریخت غزل ۹۲۹ - کوته اندیشی که گل در خوابگاه یار ریخت غزل ۹۳۰ - باده تلخی که از بویش دل منصور ریخت غزل ۹۳۱ - در علاج درد ما رنگ از رخ تدبیر ریخت غزل ۹۳۲ - پیش ساقی هر که آب رو درین میخانه ریخت غزل ۹۳۳ - چشم مخموری که ما را زهر در پیمانه ریخت غزل ۹۳۴ - روی از عالم بگردان گر لقا می بایدت غزل ۹۳۵ - گر چه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاست غزل ۹۳۶ - هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداست غزل ۹۳۷ - دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناست غزل ۹۳۸ - در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاست غزل ۹۳۹ - چرخ ماند از گردش اما اضطراب دل بجاست غزل ۹۴۰ - شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاست غزل ۹۴۱ - تا به کی در پرده باشد نیک و بد، ساغر کجاست؟ غزل ۹۴۲ - از دو عالم فارغم، آزاده ای چون من کجاست؟ غزل ۹۴۳ - خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟ غزل ۹۴۴ - روزگارم تیره شد خورشید سیمایی کجاست؟ غزل ۹۴۵ - از دل سخت بتان از ناله ای فریاد خاست غزل ۹۴۶ - کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاست غزل ۹۴۷ - رفت تا مجنون ز دشت عشق مردی برنخاست غزل ۹۴۸ - هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاست غزل ۹۴۹ - گر بسوزد ز آتش می شرم جانان مفت ماست غزل ۹۵۰ - از تهیدستی ز بی برگان خجالت کار ماست غزل ۹۵۱ - آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماست غزل ۹۵۲ - دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماست غزل ۹۵۳ - جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماست غزل ۹۵۴ - روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماست غزل ۹۵۵ - کوثر بیداربختی دیده گریان ماست غزل ۹۵۶ - در پریشان خاطری جمعیت مجنون ماست غزل ۹۵۷ - خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماست غزل ۹۵۸ - صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماست غزل ۹۵۹ - لنگر از صاحبدلان، شوخی ز خوبان خوشنماست غزل ۹۶۰ - درد بی درمان پیری منتهای دردهاست غزل ۹۶۱ - خال یا در گوشه چشم است یا کنج لب است غزل ۹۶۲ - من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت است غزل ۹۶۳ - اهل معنی را تماشا مانع جمعیت است غزل ۹۶۴ - حیرت شبنم درین گلزار عین حکمت است غزل ۹۶۵ - هر که را دیدیم در عالم گرفتار خودست غزل ۹۶۶ - دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست غزل ۹۶۷ - رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودست غزل ۹۶۸ - حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرست غزل ۹۶۹ - نعمت الوان دنیا مایه دردسرست غزل ۹۷۰ - عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟ غزل ۹۷۱ - در شب مهتاب می را آب و تاب دیگرست غزل ۹۷۲ - دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرست غزل ۹۷۳ - عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرست غزل ۹۷۴ - روز ما با شب یکی زان آفتاب انورست غزل ۹۷۵ - جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست غزل ۹۷۶ - گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرست غزل ۹۷۷ - عیب نادان در زمان خامشی گویاترست غزل ۹۷۸ - از نظرها درد و داغ عشق پنهان خوشترست غزل ۹۷۹ - عکس ساقی در شراب ناب دیدن خوشترست غزل ۹۸۰ - از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترست غزل ۹۸۱ - پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترست غزل ۹۸۲ - حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترست غزل ۹۸۳ - گوش بی دردان گران از خواب باشد بهتر است غزل ۹۸۴ - در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرست غزل ۹۸۵ - هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرست غزل ۹۸۶ - صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرست غزل ۹۸۷ - در خم آن زلف دلها را سرود دیگرست غزل ۹۸۸ - حسن را با بی قراران گیر و دار دیگرست غزل ۹۸۹ - مهر را در چشم تنگ ذره نور دیگرست غزل ۹۹۰ - عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرست غزل ۹۹۱ - هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرست غزل ۹۹۲ - حسن بالادست را هر روزشان دیگرست غزل ۹۹۳ - هر نگاه حسرت عشاق آه دیگرست غزل ۹۹۴ - عشق را بی دست و پایی دست و پای دیگرست غزل ۹۹۵ - ای نگه مشق شنا در چشم خونپالا بس است غزل ۹۹۶ - نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس است غزل ۹۹۷ - خاکساری پشتبان ویرانه ما را بس است غزل ۹۹۸ - تلخی عالم شراب خوشگوار ما بس است غزل ۹۹۹ - چار دیوار قفس عشرت سرای ما بس است غزل ۱۰۰۰ - شاهد مستوری گل قطره شبنم بس است غزل ۱۰۰۱ - گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس است غزل ۱۰۰۲ - باده مرد افکن من معنی روشن بس است غزل ۱۰۰۳ - مهر لب غماز را دامان پاک من بس است غزل ۱۰۰۴ - گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس است غزل ۱۰۰۵ - مزد دست و تیغ قاتل چشم قربانی بس است غزل ۱۰۰۶ - گردش پرگار ما را حلقه مویی بس است غزل ۱۰۰۷ - گر چه در دفع کدورت هر نوایی دلکش است غزل ۱۰۰۸ - جان روشن را جهان در چشم بینا آتش است غزل ۱۰۰۹ - پرده شرم و حیا را باده ناب آتش است غزل ۱۰۱۰ - هر که چون پروانه بی باک، مست آتش است غزل ۱۰۱۱ - شهپر پروانه ما را جلا در آتش است غزل ۱۰۱۲ - با کمال احتیاج از خلق استغنا خوش است غزل ۱۰۱۳ - گر نباشد حسن معنی، خط زیبا هم خوش است غزل ۱۰۱۴ - از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش است غزل ۱۰۱۵ - عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش است غزل ۱۰۱۶ - هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ است غزل ۱۰۱۷ - از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ است غزل ۱۰۱۸ - شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک است غزل ۱۰۱۹ - در دل هر کس بود درد طلب در منزل است غزل ۱۰۲۰ - این ز همت خالی و آن از طبع پر می شود غزل ۱۰۲۱ - صفحه رخسار تا ساده است فرد باطل است غزل ۱۰۲۲ - نیست یک تن در جهان گویا، اگر گویا دل است غزل ۱۰۲۳ - چشم خواب آلودگان در انتظار منزل است غزل ۱۰۲۴ - سعی در تحصیل اسباب جهان بی حاصل است غزل ۱۰۲۵ - با کمال قرب، از جانان دل ما غافل است غزل ۱۰۲۶ - از بدن آزادی جانهای غافل مشکل است غزل ۱۰۲۷ - از تن خاکی به جد و جهد رستن مشکل است غزل ۱۰۲۸ - پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل است غزل ۱۰۲۹ - جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل است غزل ۱۰۳۰ - خانه تن را به جان آباد کردن مشکل است غزل ۱۰۳۱ - وقت خط پهلو تهی از یار کردن مشکل است غزل ۱۰۳۲ - داستان شوق را تحریر کردن مشکل است غزل ۱۰۳۳ - هرزه گو را خامش از تقریر کردن مشکل است غزل ۱۰۳۴ - عندلیب مست را خاموش کردن مشکل است غزل ۱۰۳۵ - با لب خاموش حفظ آه کردن مشکل است غزل ۱۰۳۶ - دیدن روی تو ظلم است و ندیدن کردن مشکل است غزل ۱۰۳۷ - خط به گرد عارض دلدار دیدن مشکل است غزل ۱۰۳۸ - عشق را در پرده ناموس دیدن مشکل است غزل ۱۰۳۹ - خط به گرد آن لب چون نوش دیدن مشکل است غزل ۱۰۴۰ - باده بی لعل لب دلبر کشیدن مشکل است غزل ۱۰۴۱ - از خسیسان منت احسان کشیدن مشکل است غزل ۱۰۴۲ - توبه از می در بهار نوجوانی مشکل است غزل ۱۰۴۳ - هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل است غزل ۱۰۴۴ - سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل است غزل ۱۰۴۵ - حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل است غزل ۱۰۴۶ - زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم است غزل ۱۰۴۷ - ریشه ما در زمین خاکساری محکم است غزل ۱۰۴۸ - نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم است غزل ۱۰۴۹ - در حریم سینه عشاق، غم نامحرم است غزل ۱۰۵۰ - در فشار دل، سر دست نگارین ظالم است غزل ۱۰۵۱ - جان غافل را سفر در چار دیوار تن است غزل ۱۰۵۲ - هستی دنیای فانی انتظار مردن است غزل ۱۰۵۳ - حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن است غزل ۱۰۵۴ - در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است غزل ۱۰۵۵ - اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است غزل ۱۰۵۶ - مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن است غزل ۱۰۵۷ - از عزیزان دیده پوشیده من روشن است غزل ۱۰۵۸ - تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است غزل ۱۰۵۹ - مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است غزل ۱۰۶۰ - در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است غزل ۱۰۶۱ - وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است غزل ۱۰۶۲ - حق پرستی، قطره را در کار دریا کردن است غزل ۱۰۶۳ - بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است غزل ۱۰۶۴ - جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است غزل ۱۰۶۵ - عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است غزل ۱۰۶۶ - خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است غزل ۱۰۶۷ - نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است غزل ۱۰۶۸ - تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است غزل ۱۰۶۹ - سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است غزل ۱۰۷۰ - خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است غزل ۱۰۷۱ - بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است غزل ۱۰۷۲ - خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است غزل ۱۰۷۳ - دیده شبنم گر از روی گلستان روشن است غزل ۱۰۷۴ - چشم من از گریه مستانه من روشن است غزل ۱۰۷۵ - دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من است غزل ۱۰۷۶ - شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من است غزل ۱۰۷۷ - لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من است غزل ۱۰۷۸ - هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است غزل ۱۰۷۹ - نوبهار آیینه طبع سخنساز من است غزل ۱۰۸۰ - کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است غزل ۱۰۸۱ - آبروی حسن از مژگان نمناک من است غزل ۱۰۸۲ - کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من است غزل ۱۰۸۳ - خاکساری تا دلیل جان آگاه من است غزل ۱۰۸۴ - عالم مکار با ارباب عقبی دشمن است غزل ۱۰۸۵ - با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن است غزل ۱۰۸۶ - مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن است غزل ۱۰۸۷ - هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست غزل ۱۰۸۸ - نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوست غزل ۱۰۸۹ - آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوست غزل ۱۰۹۰ - آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوست غزل ۱۰۹۱ - دیده هر کس که حیران است در دنبال اوست غزل ۱۰۹۲ - افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست غزل ۱۰۹۳ - نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوست غزل ۱۰۹۴ - خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوست غزل ۱۰۹۵ - آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوست غزل ۱۰۹۶ - چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوست غزل ۱۰۹۷ - زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست غزل ۱۰۹۸ - آتش افروز شکر شیرینی پیغام توست غزل ۱۰۹۹ - گریه مستانه من از خمار چشم توست غزل ۱۱۰۰ - کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست غزل ۱۱۰۱ - تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است غزل ۱۱۰۲ - ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته است غزل ۱۱۰۳ - باز از معموره دلها فغان برخاسته است غزل ۱۱۰۴ - زلف گرد عارض او رشته گلدسته است غزل ۱۱۰۵ - جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است غزل ۱۱۰۶ - تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته است غزل ۱۱۰۷ - هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است غزل ۱۱۰۸ - یار راه شکوه ام از چین ابرو بسته است غزل ۱۱۰۹ - از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته است غزل ۱۱۱۰ - هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته است غزل ۱۱۱۱ - سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟ غزل ۱۱۱۲ - دور باش از خط رخ دلدار هم می داشته است؟ غزل ۱۱۱۳ - چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟ غزل ۱۱۱۴ - هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است غزل ۱۱۱۵ - چشم ما پوشیده از خواب پریشان گشته است غزل ۱۱۱۶ - عالمی را از عمارت پای در گل رفته است غزل ۱۱۱۷ - نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته است غزل ۱۱۱۸ - بی تزلزل نیست هرکس چون علم استاده است غزل ۱۱۱۹ - لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده است غزل ۱۱۲۰ - در بهاران بزم عیش میکشان آماده است غزل ۱۱۲۱ - خاکساری در بلندی ها رسا افتاده است غزل ۱۱۲۲ - تا ز روی آتشین او نقاب افتاده است غزل ۱۱۲۳ - سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است غزل ۱۱۲۴ - سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است غزل ۱۱۲۵ - تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده است غزل ۱۱۲۶ - ساقی ما از می گلگون به دور افتاده است غزل ۱۱۲۷ - دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده است غزل ۱۱۲۸ - داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده است غزل ۱۱۲۹ - تاب در ناف غزالان ختن افتاده است غزل ۱۱۳۰ - دست ما در بند چین آستین افتاده است غزل ۱۱۳۱ - روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده است غزل ۱۱۳۲ - هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ست غزل ۱۱۳۳ - از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است غزل ۱۱۳۴ - نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده است غزل ۱۱۳۵ - آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است غزل ۱۱۳۶ - داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده است غزل ۱۱۳۷ - سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده است غزل ۱۱۳۸ - خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده است غزل ۱۱۳۹ - تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟ غزل ۱۱۴۰ - نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده است غزل ۱۱۴۱ - جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده است غزل ۱۱۴۲ - خضر را گر سبز آب زندگانی کرده است غزل ۱۱۴۳ - کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است غزل ۱۱۴۴ - کاو کاو منکران می آرد از چشمش برون غزل ۱۱۴۵ - بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده است غزل ۱۱۴۶ - از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است غزل ۱۱۴۷ - از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده است غزل ۱۱۴۸ - بر من از پیری سرای عاریت زندان شده است غزل ۱۱۴۹ - شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است غزل ۱۱۵۰ - از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است غزل ۱۱۵۱ - ابر رحمت با دل و دست گهربار آمده است غزل ۱۱۵۲ - بلبل رنگین نوایی بر سر کار آمده است غزل ۱۱۵۳ - از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است غزل ۱۱۵۴ - مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است غزل ۱۱۵۵ - سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است غزل ۱۱۵۶ - خاکساری از بزرگان جهان زیبنده است غزل ۱۱۵۷ - آن که ما سرگشته اوییم در دل بوده است غزل ۱۱۵۸ - تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده است غزل ۱۱۵۹ - هر غباری گرده چابک سواری بوده است غزل ۱۱۶۰ - اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است غزل ۱۱۶۱ - آسمان از شور دلهای کباب آسوده است غزل ۱۱۶۲ - از کواکب آسمان روی حجاب آلوده است غزل ۱۱۶۳ - دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده است غزل ۱۱۶۴ - من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است غزل ۱۱۶۵ - مهربانی از میان خلق دامن چیده است غزل ۱۱۶۶ - در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است غزل ۱۱۶۷ - آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است غزل ۱۱۶۸ - عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است غزل ۱۱۶۹ - هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است غزل ۱۱۷۰ - شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است غزل ۱۱۷۱ - چهره اش خندان و خط مشکبو پیچیده است غزل ۱۱۷۲ - دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده است غزل ۱۱۷۳ - هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده است غزل ۱۱۷۴ - بی قراری های جان را چشم تر پوشیده است غزل ۱۱۷۵ - رتبه آزادگی در بندگی پوشیده است غزل ۱۱۷۶ - رفتن گلزار کار مردم بیکاره است غزل ۱۱۷۷ - بحث با جاهل نه کارم مردم فرزانه است غزل ۱۱۷۸ - این که روزی بی تردد می رسد افسانه است غزل ۱۱۷۹ - بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه است غزل ۱۱۸۰ - گردش گردون به چشمم گردش پیمانه است غزل ۱۱۸۱ - هر که غافل را نصیحت می‌کند دیوانه است غزل ۱۱۸۲ - شمع را بالین پر، بال و پر پروانه است غزل ۱۱۸۳ - شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه است غزل ۱۱۸۴ - دل میان چار عنصر تن به سختی داده ای است غزل ۱۱۸۵ - بی غبار خط نگاهم توتیا گم کرده ای است غزل ۱۱۸۶ - بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای است غزل ۱۱۸۷ - صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای است غزل ۱۱۸۸ - بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای است غزل ۱۱۸۹ - با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای است غزل ۱۱۹۰ - قسمت ما از بهاران همچو گل خمیازه ای است غزل ۱۱۹۱ - لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای است غزل ۱۱۹۲ - زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای است غزل ۱۱۹۳ - شد چو عالمگیر غفلت، جاهل و دانا یکی است غزل ۱۱۹۴ - روی کار دیگران و پشت کار من یکی است غزل ۱۱۹۵ - در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی است غزل ۱۱۹۶ - عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی است غزل ۱۱۹۷ - دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی است غزل ۱۱۹۸ - راحت کونین در زیر سر بیگانگی است غزل ۱۱۹۹ - چشمم از خواب پریشان، چشمه پر سنبلی است غزل ۱۲۰۰ - هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی است غزل ۱۲۰۱ - خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است غزل ۱۲۰۲ - هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی است غزل ۱۲۰۳ - تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است غزل ۱۲۰۴ - زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است غزل ۱۲۰۵ - مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است غزل ۱۲۰۶ - بی محابا در میان نازکش انداخت دست غزل ۱۲۰۷ - دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست غزل ۱۲۰۸ - هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بست غزل ۱۲۰۹ - دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست غزل ۱۲۱۰ - خط مشکین تو نقش تازه ای بر کار بست غزل ۱۲۱۱ - بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست غزل ۱۲۱۲ - هاله گرد ماه رخسارش خط شبرنگ بست؟ غزل ۱۲۱۳ - محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست غزل ۱۲۱۴ - بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست غزل ۱۲۱۵ - وقت آن کس خوش که لب را بر لب پیمانه بست غزل ۱۲۱۶ - تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست غزل ۱۲۱۷ - نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست غزل ۱۲۱۸ - جای خود وا می کنند اهل صفا بر روی دست غزل ۱۲۱۹ - سرنزد از بلبلم هر چند دستانی درست غزل ۱۲۲۰ - عشق بالا دست بر خاک از وجود ما نشست غزل ۱۲۲۱ - تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشست غزل ۱۲۲۲ - وقت آن کس خوش که با مینای می خرم نشست غزل ۱۲۲۳ - دل به خون در انتظار وعده جانان نشست غزل ۱۲۲۴ - ریخت در دل سینه من هر که را مینا شکست غزل ۱۲۲۵ - تا به طرف سر کلاه آن شوخ بی پروا شکست غزل ۱۲۲۶ - خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست غزل ۱۲۲۷ - پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست غزل ۱۲۲۸ - زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست غزل ۱۲۲۹ - باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوست غزل ۱۲۳۰ - چون شود فربه، نماند روح پنهان زیر پوست غزل ۱۲۳۱ - ذره تا خورشید دارد چشم بر انعام دوست غزل ۱۲۳۲ - شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست غزل ۱۲۳۳ - تیغ بر خورشید خواباند خم ابروی دوست غزل ۱۲۳۴ - توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هست غزل ۱۲۳۵ - حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هست غزل ۱۲۳۶ - جز پریشان خاطری در عالم ایجاد چیست؟ غزل ۱۲۳۷ - بادپیمایی مسلسل همچو آب از بهر چیست؟ غزل ۱۲۳۸ - جان عاشق قدر داغ و درد می داند که چیست غزل ۱۲۳۹ - شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست غزل ۱۲۴۰ - حسن بی پروا ز شور عندلیبان فارغ است غزل ۱۲۴۱ - دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیست غزل ۱۲۴۲ - حسن قدر دیده تر را چه می داند که چیست غزل ۱۲۴۳ - معنی توفیق غیر از همت مردانه چیست؟ غزل ۱۲۴۴ - شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیست غزل ۱۲۴۵ - عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟ غزل ۱۲۴۶ - چهره خورشید زرد از درد بی زنهار کیست؟ غزل ۱۲۴۷ - زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی کیست؟ غزل ۱۲۴۸ - نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیست غزل ۱۲۴۹ - در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیست غزل ۱۲۵۰ - سنگ راهی شوق را چون جسم سنگین خواب نیست غزل ۱۲۵۱ - عالم اسباب غیر از پرده های خواب نیست غزل ۱۲۵۲ - عشق خالص را تلاش دیدن محبوب نیست غزل ۱۲۵۳ - خط سبز از صفحه عارض ستردن خوب نیست غزل ۱۲۵۴ - لاله ای جز داغ در صحرای امکان نیست نیست غزل ۱۲۵۵ - روز وصل است و دل غم دیده ما شاد نیست غزل ۱۲۵۶ - صیقل آیینه دل غیر آه سرد نیست غزل ۱۲۵۷ - نیست تا پاک از غرضها در سخاوت سود نیست غزل ۱۲۵۸ - (عشق عالمسوز را با حسن و ایمان کار نیست غزل ۱۲۵۹ - توبه همصحبتان بر خاطر ما بار نیست غزل ۱۲۶۰ - پاره های دل گران بر دیده خونبار نیست غزل ۱۲۶۱ - عشقبازی کار هر حلاج دعوی دار نیست غزل ۱۲۶۲ - افسر زرین سر آزاده را در کار نیست غزل ۱۲۶۳ - گر نمی جوشیم با می از سر انکار نیست غزل ۱۲۶۴ - رحمت ایزد نصیب مردم هشیار نیست غزل ۱۲۶۵ - کوه غم بر خاطر آزادمردان بار نیست غزل ۱۲۶۶ - کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیست غزل ۱۲۶۷ - کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیست غزل ۱۲۶۸ - حسن عالمسوز او را ساغری در کار نیست غزل ۱۲۶۹ - چهره گلرنگ را پیمانه ای در کار نیست غزل ۱۲۷۰ - شسته ام از چشمه مه رو به آبم کار نیست غزل ۱۲۷۱ - شیر مست ماهتابم با شرابم کار نیست غزل ۱۲۷۲ - کوری خود گر نبینند اهل دنیا دور نیست غزل ۱۲۷۳ - هر که از دل دور باشد در نظر منظور نیست غزل ۱۲۷۴ - وصل زلف او به دست کوشش تدبیر نیست غزل ۱۲۷۵ - روی سخت کوه را پروایی از شمشیر نیست غزل ۱۲۷۶ - حسن را جز چشم حیران، دست دامنگیر نیست غزل ۱۲۷۷ - فکر جانسوز مرا یک نقطه بی انداز نیست غزل ۱۲۷۸ - گر چه طبعم کم ز خورشید جهان افروز نیست غزل ۱۲۷۹ - چهره گل چون بناگوش تو شبنم پوش نیست غزل ۱۲۸۰ - هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیست غزل ۱۲۸۱ - آرزو بسیار و آهم در دل درویش نیست غزل ۱۲۸۲ - حاصل دنیای فانی جز غم و تشویش نیست غزل ۱۲۸۳ - آه مظلومان برون آید ز لب بی اختیار غزل ۱۲۸۴ - صحبت تردامنان با حسن یک دم بیش نیست غزل ۱۲۸۵ - روزگار زندگی نقش بر آبی بیش نیست غزل ۱۲۸۶ - آسمان در چشم ما دود و بخاری بیش نیست غزل ۱۲۸۷ - درگذر زین خاکدان، گرد سپاهی بیش نیست غزل ۱۲۸۸ - آسمان سفله بی برگ و نوایی بیش نیست غزل ۱۲۸۹ - آب کن در شیشه ساقی گر شراب صاف نیست غزل ۱۲۹۰ - در سر مشکل پسندان نشأه انصاف نیست غزل ۱۲۹۱ - موج آب زندگی جز پیچ و تاب عشق نیست غزل ۱۲۹۲ - در نگارستان تهمت دامن گل پاک نیست غزل ۱۲۹۳ - پاکدامان را غمی از تهمت ناپاک نیست غزل ۱۲۹۴ - هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیست غزل ۱۲۹۵ - باده بی درد در میخانه افلاک نیست غزل ۱۲۹۶ - غافلان را احتیاج باده گلرنگ نیست غزل ۱۲۹۷ - روزی دل جز شکست از یار شوخ و شنگ نیست غزل ۱۲۹۸ - عشق را حاجت به زور بازوی اقبال نیست غزل ۱۲۹۹ - بار بر مجنون ما جمعیت اطفال نیست غزل ۱۳۰۰ - صبر بر زخم گرانسنگ ملامت سهل نیست غزل ۱۳۰۱ - یک حباب قلزم توحید بی اکلیل ست غزل ۱۳۰۲ - خال محتاج کمند زلف عنبرفام نیست غزل ۱۳۰۳ - آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیست غزل ۱۳۰۴ - چشم شبم محرم رخسار گلفام تو نیست غزل ۱۳۰۵ - داغ من ممنون شکرخند پنهان تو نیست غزل ۱۳۰۶ - یک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیست غزل ۱۳۰۷ - هیچ لب زیر فلک بی ناله جانکاه نیست غزل ۱۳۰۸ - دلبر از دل نیست غافل، دل اگر آگاه نیست غزل ۱۳۰۹ - روی هفتاد و دو ملت جز در آن درگاه نیست غزل ۱۳۱۰ - نیست یک شادی که انجامش به غم پیوسته است غزل ۱۳۱۱ - طاعت ظاهر طریق مردم آزاده نیست غزل ۱۳۱۲ - از هلاک ما سیه بختان کسی آزرده نیست غزل ۱۳۱۳ - در ریاض آفرینش خاطر آسوده نیست غزل ۱۳۱۴ - پیچ و تاب آن کمر با موی آتش دیده نیست غزل ۱۳۱۵ - ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیست غزل ۱۳۱۶ - حسن بالادست را از شوخ چشمان چاره نیست غزل ۱۳۱۷ - غیر حسرت رزق من زان حسن بی اندازه نیست غزل ۱۳۱۸ - سرو را چون لاله و گل احتیاج غازه نیست غزل ۱۳۱۹ - رزق من زان نرگس مستانه جز خمیازه نیست غزل ۱۳۲۰ - در دل پر خون غبار لشکر اندیشه نیست غزل ۱۳۲۱ - سرو مینا را تذروی بهتر از پیمانه نیست غزل ۱۳۲۲ - غفلت تر دامنان را حاجت پیمانه نیست غزل ۱۳۲۳ - عشق را دارالامانی چون دل دیوانه نیست غزل ۱۳۲۴ - زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشت غزل ۱۳۲۵ - بی تو امشب هر سر مویم جدا فریاد داشت غزل ۱۳۲۶ - شورش سودای ما افلاک را معمور داشت غزل ۱۳۲۷ - تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشت غزل ۱۳۲۸ - لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشت غزل ۱۳۲۹ - کی حذر از خون خلق آن غمزه خونریز داشت؟ غزل ۱۳۳۰ - یاد ایامی که دریای مروت جوش داشت غزل ۱۳۳۱ - از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشت غزل ۱۳۳۲ - تا دل از یاد تو می در ساغر اندیشه داشت غزل ۱۳۳۳ - شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشت غزل ۱۳۳۴ - آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشت غزل ۱۳۳۵ - پاس یک بیدار دل گردون بد گوهر نداشت غزل ۱۳۳۶ - قامتت خم گشت و پشتت بار طاعت برنداشت غزل ۱۳۳۷ - طفل بازیگوش ما زین خاکدان دل برنداشت غزل ۱۳۳۸ - جان و دل را رایگان آن دشمن جان برنداشت غزل ۱۳۳۹ - یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشت غزل ۱۳۴۰ - هر که از عالم مجرد شد غم عالم نداشت غزل ۱۳۴۱ - حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشت غزل ۱۳۴۲ - تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشت غزل ۱۳۴۳ - زان کمان ابرو سر تسلیم پیچاندن نداشت غزل ۱۳۴۴ - ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشت غزل ۱۳۴۵ - دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشت غزل ۱۳۴۶ - هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشت غزل ۱۳۴۷ - در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشت غزل ۱۳۴۸ - همت مردانه ما از می حمرا گذشت غزل ۱۳۴۹ - می توان با همت سرشار از دنیا گذشت غزل ۱۳۵۰ - همچو برق از عالم اسباب می باید گذشت غزل ۱۳۵۱ - از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشت غزل ۱۳۵۲ - نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت غزل ۱۳۵۳ - در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشت غزل ۱۳۵۴ - همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت غزل ۱۳۵۵ - می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت غزل ۱۳۵۶ - برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت غزل ۱۳۵۷ - کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشت غزل ۱۳۵۸ - از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشت غزل ۱۳۵۹ - عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت غزل ۱۳۶۰ - مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت غزل ۱۳۶۱ - روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشت غزل ۱۳۶۲ - از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت غزل ۱۳۶۳ - پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت غزل ۱۳۶۴ - آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافت غزل ۱۳۶۵ - هر که راه گفتگو در پرده اسرار یافت غزل ۱۳۶۶ - هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافت غزل ۱۳۶۷ - از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت غزل ۱۳۶۸ - لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت غزل ۱۳۶۹ - تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت غزل ۱۳۷۰ - گر چه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت غزل ۱۳۷۱ - آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت غزل ۱۳۷۲ - چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت غزل ۱۳۷۳ - هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت غزل ۱۳۷۴ - بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت غزل ۱۳۷۵ - دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت غزل ۱۳۷۶ - زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت غزل ۱۳۷۷ - وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت غزل ۱۳۷۸ - قطره خونی شد از دست نگارینش چکید غزل ۱۳۷۹ - سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفت غزل ۱۳۸۰ - زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفت غزل ۱۳۸۱ - دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفت غزل ۱۳۸۲ - صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفت غزل ۱۳۸۳ - جای جام باده را تریاک نتواند گرفت غزل ۱۳۸۴ - آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفت غزل ۱۳۸۵ - مردم هموار را از خاک برباید گرفت غزل ۱۳۸۶ - حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت غزل ۱۳۸۷ - زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفت غزل ۱۳۸۸ - وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفت غزل ۱۳۸۹ - در خرابات مغان منزل نمی باید گرفت غزل ۱۳۹۰ - خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفت غزل ۱۳۹۱ - وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت غزل ۱۳۹۲ - گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفت غزل ۱۳۹۳ - کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفت غزل ۱۳۹۴ - تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفت غزل ۱۳۹۵ - خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفت غزل ۱۳۹۶ - عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفت غزل ۱۳۹۷ - از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفت غزل ۱۳۹۸ - خانه دل روشنی از دیده روشن گرفت غزل ۱۳۹۹ - تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفت غزل ۱۴۰۰ - جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفت غزل ۱۴۰۱ - در گرفتاری بود جمعیت خاطر محال غزل ۱۴۰۲ - دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت غزل ۱۴۰۳ - پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت غزل ۱۴۰۴ - سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقت غزل ۱۴۰۵ - چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟ غزل ۱۴۰۶ - مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندت غزل ۱۴۰۷ - غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت غزل ۱۴۰۸ - غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمت غزل ۱۴۰۹ - بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت غزل ۱۴۱۰ - دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت غزل ۱۴۱۱ - چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست غزل ۱۴۱۲ - ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست غزل ۱۴۱۳ - تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟ غزل ۱۴۱۴ - هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست غزل ۱۴۱۵ - فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست غزل ۱۴۱۶ - نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست غزل ۱۴۱۷ - قد موزون تو روزی که به جولان برخاست غزل ۱۴۱۸ - خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست غزل ۱۴۱۹ - از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم غزل ۱۴۲۰ - خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست غزل ۱۴۲۱ - از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداست غزل ۱۴۲۲ - خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست غزل ۱۴۲۳ - شور در دل فکند لعل خموشی که تراست غزل ۱۴۲۴ - در کمین این فلک سخت کمانی که تراست غزل ۱۴۲۵ - بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست غزل ۱۴۲۶ - اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست غزل ۱۴۲۷ - پرده شب بود ایام شبابی که مراست غزل ۱۴۲۸ - از زمین اوج گرفته است غباری که مراست غزل ۱۴۲۹ - کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست غزل ۱۴۳۰ - در لحد گل نکند شعله داغی که مراست غزل ۱۴۳۱ - قانع از صاف به دردست دماغی که مراست غزل ۱۴۳۲ - دانه اشک بود توشه راهی که مراست غزل ۱۴۳۳ - دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست غزل ۱۴۳۴ - عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست غزل ۱۴۳۵ - لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماست غزل ۱۴۳۶ - آن که از بال هما افسر دولت می خواست غزل ۱۴۳۷ - غمگسار دل سودازده من شبهاست غزل ۱۴۳۸ - زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است غزل ۱۴۳۹ - صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است غزل ۱۴۴۰ - عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است غزل ۱۴۴۱ - پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب است غزل ۱۴۴۲ - میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ است غزل ۱۴۴۳ - شب هجران دلم از ناله حسرت شادست غزل ۱۴۴۴ - شبنم غنچه بیدار دلان چشم بدست غزل ۱۴۴۵ - هر که از درد طلب شکوه کند نامردست غزل ۱۴۴۶ - دل ازان نخل به امید ثمر خرسندست غزل ۱۴۴۷ - مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودست غزل ۱۴۴۸ - خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودست غزل ۱۴۴۹ - تا ترا چون دگران دیدن ظاهر کارست غزل ۱۴۵۰ - ترک عادت همه گر زهر بود دشوارست غزل ۱۴۵۱ - دوری راه طلب بر دل کاهل بارست غزل ۱۴۵۲ - نغمه را در دل عشاق اثر بسیارست غزل ۱۴۵۳ - نیست آرام در آن دل که هوس بسیارست غزل ۱۴۵۴ - از شکر چاشنی ناله نی بیشترست غزل ۱۴۵۵ - خط شبرنگ کز او حسن بتان از خطرست غزل ۱۴۵۶ - در ره عشق که در هر قدمش صد خطرست غزل ۱۴۵۷ - لاله رویی که ازو خار مرا در جگرست غزل ۱۴۵۸ - سنگ در دیده ارباب بصیرت گهرست غزل ۱۴۵۹ - راز من نقل مجالس ز صفای گهرست غزل ۱۴۶۰ - در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرست غزل ۱۴۶۱ - هر که مست است درین میکده هشیارترست غزل ۱۴۶۲ - لب لعلت ز می ناب رباینده ترست غزل ۱۴۶۳ - به تماشای تو از هر مژه راه دگرست غزل ۱۴۶۴ - شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورست غزل ۱۴۶۵ - عشق هر چند که در پرده بود مشهورست غزل ۱۴۶۶ - سفر پر خطر عشق نه از تدبیرست غزل ۱۴۶۷ - ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرست غزل ۱۴۶۸ - معنی از لفظ سبکروح فلک پروازست غزل ۱۴۶۹ - زاده بد گهر از پاک گهر ممتازست غزل ۱۴۷۰ - چون به حیرت زدگان است مرا روی سخن غزل ۱۴۷۱ - عمر بگذشت و هوس در دل ما نیمرس است غزل ۱۴۷۲ - خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش است غزل ۱۴۷۳ - ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش است غزل ۱۴۷۴ - نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش است غزل ۱۴۷۵ - از دل خونشده ام چهره جانان داغ است غزل ۱۴۷۶ - هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف است غزل ۱۴۷۷ - ناله سوخته جانان به اثر نزدیک است غزل ۱۴۷۸ - عشق را از دل سودازده ما ننگ است غزل ۱۴۷۹ - در بهاران سر مرغی که به زیر بال است غزل ۱۴۸۰ - سبزی نه فلک از چشم گهربار دل است غزل ۱۴۸۱ - آنچنان بلبل من واله و حیران گل است غزل ۱۴۸۲ - پشت دست تو به از آینه روی گل است غزل ۱۴۸۳ - دل ز خال لب منظور گرفتن ستم است غزل ۱۴۸۴ - بزم عالم ز دل خون شده ما گرم است غزل ۱۴۸۵ - برق خاشاک گنه، روزه تابستان است غزل ۱۴۸۶ - زنگ آیینه من صحبت بیدردان است غزل ۱۴۸۷ - (جسم زاری است که با آه به هم پیچیده است غزل ۱۴۸۸ - از گرانخوابی ما عمر سبک جولان است غزل ۱۴۸۹ - خط نارسته که در لعل لب جانان است غزل ۱۴۹۰ - گر چه رویش ز لطافت ز نظر پنهان است غزل ۱۴۹۱ - کوثر زنده دلی چشم تر مردان است غزل ۱۴۹۲ - دل پر داغ گلستان سحرخیزان است غزل ۱۴۹۳ - خلوت فکر، پریخانه خاموشان است غزل ۱۴۹۴ - نمک عشق در آب و گل درویشان است غزل ۱۴۹۵ - صدف بحر بقا سینه درویشان است غزل ۱۴۹۶ - لب خاموش نمودار دل پر سخن است غزل ۱۴۹۷ - کلک من شعله برجسته این نه لگن است غزل ۱۴۹۸ - شور شیرین سخنان در به هم آمیختن است غزل ۱۴۹۹ - گریه ابر بهار از دل پر درد من است غزل ۱۵۰۰ - این چه لطف است که با یار وفادار من است غزل ۱۵۰۱ - عشق سرمایه تسکین دل زار من است غزل ۱۵۰۲ - سیل درمانده کوتاهی دیوار من است غزل ۱۵۰۳ - مانع مستی غفلت دل هشیار من است غزل ۱۵۰۴ - موج سنبل ز پریشانی پرواز من است غزل ۱۵۰۵ - شور دریای سخن از دل پر جوش من است غزل ۱۵۰۶ - نفس سوخته شمع سر بالین من است غزل ۱۵۰۷ - دخل و تحسین بجا باعث احیای من است غزل ۱۵۰۸ - تا جنون انجمن افروز دل خونین است غزل ۱۵۰۹ - عقل نخلی است خزان دیده که ماتم با اوست غزل ۱۵۱۰ - چشم بیدار چراغی است که در منزل اوست غزل ۱۵۱۱ - چشم پر خون، صدف گوهر یکدانه اوست غزل ۱۵۱۲ - شوق را شهپر توفیق سبکباری توست غزل ۱۵۱۳ - هر که دارد نظری واله زیبایی توست غزل ۱۵۱۴ - در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوست غزل ۱۵۱۵ - هر که از حمد تو خاموش نگردد دم ازوست غزل ۱۵۱۶ - بند و زندان گرامی گهران از جاه است غزل ۱۵۱۷ - هر قدم سست کی از وادی ما آگاه است؟ غزل ۱۵۱۸ - عمر سرگرمی ارباب هوس کوتاه است غزل ۱۵۱۹ - نه همین مشک مرا خون جگر ساخته است غزل ۱۵۲۰ - که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟ غزل ۱۵۲۱ - خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟ غزل ۱۵۲۲ - آن که در جام خضر آب بقا ریخته است غزل ۱۵۲۳ - هر طرف روی نهی باده جان ریخته است غزل ۱۵۲۴ - همچو زنجیر به هم ناله ما پیوسته است غزل ۱۵۲۵ - رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته است غزل ۱۵۲۶ - خط سبزی که به گرد لب جانان گشته است غزل ۱۵۲۷ - غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته است غزل ۱۵۲۸ - هر که از قافله کعبه جدا افتاده است غزل ۱۵۲۹ - خال زیر لب آن ماه لقا افتاده است غزل ۱۵۳۰ - آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده است غزل ۱۵۳۱ - هر که را می نگرم سوخته جان افتاده است غزل ۱۵۳۲ - از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده است غزل ۱۵۳۳ - این نه غنچه است که گلزار به بار آورده است غزل ۱۵۳۴ - تا خط از لعل گهربار تو سر بر زده است غزل ۱۵۳۵ - آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده است غزل ۱۵۳۶ - بس که مژگان تو بر دیده روشن زده است غزل ۱۵۳۷ - موج خط حلقه بر آن عارض گلگون زده است غزل ۱۵۳۸ - دل من تیره ز بسیاری گفتار شده است غزل ۱۵۳۹ - دل شب وصل تو از صبح مکدر شده است غزل ۱۵۴۰ - خاطر از سبحه و زنار مکدر شده است غزل ۱۵۴۱ - نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده است غزل ۱۵۴۲ - روح را جسم گران مانع شبگیر شده است غزل ۱۵۴۳ - از رگ ابر، هوا سینه شهباز شده است غزل ۱۵۴۴ - آخر حسن تو از خط به از آغاز شده است غزل ۱۵۴۵ - دل به یک آه سراسر رو مژگان شده است غزل ۱۵۴۶ - دلم از کثرت پیکان تو آهن شده است غزل ۱۵۴۷ - صحن گلزار ز گل کاسه پر خون شده است غزل ۱۵۴۸ - نه ز خط حلقه بر اطراف رخت بسته شده است غزل ۱۵۴۹ - از تب رشک تو خورشید هلالی شده است غزل ۱۵۵۰ - از دل خم می گلرنگ به جام آمده است غزل ۱۵۵۱ - خط به گرد رخ آن سیم ذقن آمده است غزل ۱۵۵۲ - خارخاری که ز رفتار تو در دل مانده است غزل ۱۵۵۳ - حاصل دولت دنیا همه غفلت بوده است غزل ۱۵۵۴ - خط سبزی که به گرد رخ او گردیده است غزل ۱۵۵۵ - فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده است غزل ۱۵۵۶ - سخن عشق کسی کز لب ما نشنیده است غزل ۱۵۵۷ - گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟ غزل ۱۵۵۸ - دوزخ اهل نظر، پاس نگه داشتن است غزل ۱۵۵۹ - دیدن تازه خطان شاهد بالغ نظری است غزل ۱۵۶۰ - نفس باد بهاران چمن آرای خوشی است غزل ۱۵۶۱ - هر طرف می نگری آینه سیمای خوشی است غزل ۱۵۶۲ - عالم امنی اگر هست همین بیهوشی است غزل ۱۵۶۳ - ترجمان دل صاحب نظران خاموشی است غزل ۱۵۶۴ - مایه پرورش عالم اسباب یکی است غزل ۱۵۶۵ - شهد در خانه پر روزن زنبور یکی است غزل ۱۵۶۶ - نغمه ها گر چه مخالف بود، آواز یکی است غزل ۱۵۶۷ - لطف و قهر تو به چشم من غمناک یکی است غزل ۱۵۶۸ - در غم و شادی ایام مرا حال یکی است غزل ۱۵۶۹ - پیش صاحب نظران درد و دوا هر دو یکی است غزل ۱۵۷۰ - رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی است غزل ۱۵۷۱ - از شناسایی حق لاف زدن، نادانی است غزل ۱۵۷۲ - دست در دامن اندیشه زدن نادانی است غزل ۱۵۷۳ - عقل سدی است درین راه که برداشتنی است غزل ۱۵۷۴ - صبح میخانه نشینان کف دریای می است غزل ۱۵۷۵ - سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی است غزل ۱۵۷۶ - ساغر از غیر گرفتن گل بی پروایی است غزل ۱۵۷۷ - نقش روی تو در آیینه جان صورت بست غزل ۱۵۷۸ - ما نه آنیم که ما را به زبان باید جست غزل ۱۵۷۹ - غوطه در خون زند آن چشم که دیدن دانست غزل ۱۵۸۰ - پاک شد دل چو به آن آینه سیما پیوست غزل ۱۵۸۱ - عشق را با دل صد پاره من کاری هست غزل ۱۵۸۲ - می حرام است در آن بزم که هشیاری هست غزل ۱۵۸۳ - خلوت آینه را طوطی غمازی هست غزل ۱۵۸۴ - به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هست غزل ۱۵۸۵ - چمن سبز فلک را چمن آرایی هست غزل ۱۵۸۶ - تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست غزل ۱۵۸۷ - محو دیدارم و دیدار نمی دانم چیست غزل ۱۵۸۸ - بند در بند قبا بافتن مژگان چیست؟ غزل ۱۵۸۹ - جگر لاله سیه مست ز میخانه کیست غزل ۱۵۹۰ - نقطه اشک سراسیمه و شیدایی کیست؟ غزل ۱۵۹۱ - خاک در کاسه آن سر که در او سودا نیست غزل ۱۵۹۲ - حال گویاست اگر تیغ زبان گویا نیست غزل ۱۵۹۳ - آه کز اهل محبت اثری پیدا نیست غزل ۱۵۹۴ - خار در دیده آن کس که طلبکارش نیست غزل ۱۵۹۵ - آه من مد رسایی است که پایانش نیست غزل ۱۵۹۶ - کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیست غزل ۱۵۹۷ - شادی هر که زیادست ز غم، کامل نیست غزل ۱۵۹۸ - در قناعت لب خشک و مژه پر نم نیست غزل ۱۵۹۹ - من که در سر هوس طره دستارم نیست غزل ۱۶۰۰ - خون من نیست به تشریف شهادت قابل غزل ۱۶۰۱ - آیتی چون خط مشکین تو در قرآن نیست غزل ۱۶۰۲ - در سیه خانه افلاک، دل روشن نیست غزل ۱۶۰۳ - گر چه نم در جگر و در دل تنگم خون نیست غزل ۱۶۰۴ - یک نکوروی ندیدم که گرفتار تو نیست غزل ۱۶۰۵ - تلخی می به گوارایی دشنام تو نیست غزل ۱۶۰۶ - خسته چشم تو صاحب نظری نیست که نیست غزل ۱۶۰۷ - حلقه ذکر تو، میم دهنی نیست که نیست غزل ۱۶۰۸ - مهلت دور سبکسیر جهان اینهمه نیست غزل ۱۶۰۹ - برگ عیش چمن ای غنچه دهان اینهمه نیست غزل ۱۶۱۰ - با شکرخنده خوبان، نمک یاری نیست غزل ۱۶۱۱ - در بیابان جنون سلسله پردازی نیست غزل ۱۶۱۲ - چشم مخمور ترا حاجت می نوشی نیست غزل ۱۶۱۳ - در غریبی دلم از یاد وطن خالی نیست غزل ۱۶۱۴ - در پریشان نظری غیر پریشانی نیست غزل ۱۶۱۵ - هیچ کس غیر تو در پرده بینایی نیست غزل ۱۶۱۶ - بی لب ساغر می دیده خونپالا داشت غزل ۱۶۱۷ - از زر و سیم جهان پاس نظر باید داشت غزل ۱۶۱۸ - جوش می خشتی اگر از خم صهبا برداشت غزل ۱۶۱۹ - از دلم عشق به جامی غمی دنیا برداشت غزل ۱۶۲۰ - تا من دلشده را دست ز گردن برداشت غزل ۱۶۲۱ - سرو بالای تو از آب روانی برداشت غزل ۱۶۲۲ - دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشت غزل ۱۶۲۳ - اگر آیینه دل نور و صفایی می داشت غزل ۱۶۲۴ - دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشت غزل ۱۶۲۵ - رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشت غزل ۱۶۲۶ - پشت آیینه بود پرده مستوری زشت غزل ۱۶۲۷ - شب که بر انجمن آن شعله سیراب گذشت غزل ۱۶۲۸ - دل ازان زلف چلیپا نتوانست گذشت غزل ۱۶۲۹ - باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشت غزل ۱۶۳۰ - از سر خرده جان، سخت دلیرانه گذشت غزل ۱۶۳۱ - خط به گرد لب میگون تو چون ساغر گشت غزل ۱۶۳۲ - این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟ غزل ۱۶۳۳ - چشم ازان حسن به سامان چه تواند دریافت؟ غزل ۱۶۳۴ - هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت غزل ۱۶۳۵ - خم چو گردد قد افراخته می باید رفت غزل ۱۶۳۶ - اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفت غزل ۱۶۳۷ - هر که آمد به جهان دست به دامان زد و رفت غزل ۱۶۳۸ - از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفت غزل ۱۶۳۹ - ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفت غزل ۱۶۴۰ - پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفت غزل ۱۶۴۱ - بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفت غزل ۱۶۴۲ - لب لعل تو ز خون دل من جام گرفت غزل ۱۶۴۳ - هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفت غزل ۱۶۴۴ - خیال آب مرا در سرابها انداخت غزل ۱۶۴۵ - که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟ غزل ۱۶۴۶ - بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداخت غزل ۱۶۴۷ - ز شرم در حرم وصل جان محرم سوخت غزل ۱۶۴۸ - عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت غزل ۱۶۴۹ - فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریخت غزل ۱۶۵۰ - بتان که صید به نیرنگ می نمایندت غزل ۱۶۵۱ - کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟ غزل ۱۶۵۲ - ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟ غزل ۱۶۵۳ - اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داری غزل ۱۶۵۴ - چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست غزل ۱۶۵۵ - شکستگی دل از دیده ترم پیداست غزل ۱۶۵۶ - عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست غزل ۱۶۵۷ - خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست غزل ۱۶۵۸ - حضور دل نبود با عبادتی که مراست غزل ۱۶۵۹ - پرستشی که مدام است می پرستی ماست غزل ۱۶۶۰ - ترا که عالم آیینه عالم آب است غزل ۱۶۶۱ - به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است غزل ۱۶۶۲ - غبار هستی ما پرده دار سیلاب است غزل ۱۶۶۳ - ریاض هستی ما سبز از می ناب است غزل ۱۶۶۴ - خراب حالی ما از درازی دست است غزل ۱۶۶۵ - هزار رنگ گل فیض در گل صبح است غزل ۱۶۶۶ - مرا ز پیر خرابات این سخن یادست غزل ۱۶۶۷ - مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست غزل ۱۶۶۸ - نشاط عالم بی اعتبار درگردست غزل ۱۶۶۹ - ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست غزل ۱۶۷۰ - نهال شمع ز سبزی ازان برومندست غزل ۱۶۷۱ - بنای صبر که همسنگ کوه الوندست غزل ۱۶۷۲ - به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست غزل ۱۶۷۳ - ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست غزل ۱۶۷۴ - خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست غزل ۱۶۷۵ - درین دو هفته که زاینده رود سرشارست غزل ۱۶۷۶ - ازان به خاطر من ترک کار دشوارست غزل ۱۶۷۷ - حضور خاطر اگر در نماز معتبرست غزل ۱۶۷۸ - دل شکسته به قرب خدای راهبرست غزل ۱۶۷۹ - ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست غزل ۱۶۸۰ - به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرست غزل ۱۶۸۱ - بهار عنبر شبها سفیده سحرست غزل ۱۶۸۲ - مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست غزل ۱۶۸۳ - سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست غزل ۱۶۸۴ - به دل چو کوه، گران گر چه این کهن دیرست غزل ۱۶۸۵ - ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست غزل ۱۶۸۶ - به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست غزل ۱۶۸۷ - صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست غزل ۱۶۸۸ - چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست غزل ۱۶۸۹ - به دام خلق مقید شدن گل هوس است غزل ۱۶۹۰ - مرا ز دور تماشای خط یار بس است غزل ۱۶۹۱ - منم که دام بلایم رهایی قفس است غزل ۱۶۹۲ - زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است غزل ۱۶۹۳ - به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است غزل ۱۶۹۴ - تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است غزل ۱۶۹۵ - دل رمیده ما از نظاره در پیش است غزل ۱۶۹۶ - ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است غزل ۱۶۹۷ - نه انجم است که زینت فروز نه فلک است غزل ۱۶۹۸ - ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است غزل ۱۶۹۹ - اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است غزل ۱۷۰۰ - ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است غزل ۱۷۰۱ - به غم نشاط من خاکسار نزدیک است غزل ۱۷۰۲ - ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است غزل ۱۷۰۳ - حضور سوخته عشق در دل تنگ است غزل ۱۷۰۴ - گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است غزل ۱۷۰۵ - جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است غزل ۱۷۰۶ - به آه برق عنان من آسمان تنگ است غزل ۱۷۰۷ - دل رمیده ما را صدای پا سنگ است غزل ۱۷۰۸ - نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است غزل ۱۷۰۹ - همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است غزل ۱۷۱۰ - سرود مجلس ما جوش مستی ازل است غزل ۱۷۱۱ - حضور عالم ایجاد در قرار دل است غزل ۱۷۱۲ - جهان و هر چه در او هست رونمای دل است غزل ۱۷۱۳ - فراغ بال طمع کردن از فلک خام است غزل ۱۷۱۴ - همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است غزل ۱۷۱۵ - سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است غزل ۱۷۱۶ - قماش چهره یار از بهار معلوم است غزل ۱۷۱۷ - ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است غزل ۱۷۱۸ - زمین ز جلوه قربانیان گلستان است غزل ۱۷۱۹ - ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است غزل ۱۷۲۰ - عنان نفس کشیدن جهاد مردان است غزل ۱۷۲۱ - به غیر دل همه عالم سراب حرمان است غزل ۱۷۲۲ - خزان بیجگران نوبهار مردان است غزل ۱۷۲۳ - بلند نام نگردد کسی که در وطن است غزل ۱۷۲۴ - سیاه روی عقیق از جدایی یمن است غزل ۱۷۲۵ - به فکر چاره فتادن جگر گداختن است غزل ۱۷۲۶ - صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است غزل ۱۷۲۷ - چراغ خلوت جان روشنایی سخن است غزل ۱۷۲۸ - حریم میکده پر جوش از خروش من است غزل ۱۷۲۹ - بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است غزل ۱۷۳۰ - زبان شکوه من چشم خونفشان من است غزل ۱۷۳۱ - شراب کهنه که روشنگر روان من است غزل ۱۷۳۲ - اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است غزل ۱۷۳۳ - فلک دو تا ز گرانباری گناه من است غزل ۱۷۳۴ - منم که معنی بیگانه آشنای من است غزل ۱۷۳۵ - کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟ غزل ۱۷۳۶ - حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است غزل ۱۷۳۷ - ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است غزل ۱۷۳۸ - رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است غزل ۱۷۳۹ - گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است غزل ۱۷۴۰ - خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست غزل ۱۷۴۱ - ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است غزل ۱۷۴۲ - هنوز خط ز لب یار برنخاسته است غزل ۱۷۴۳ - مرا به سیل سبکسیر رشک می آید غزل ۱۷۴۴ - گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است غزل ۱۷۴۵ - به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است غزل ۱۷۴۶ - نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است غزل ۱۷۴۷ - به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است غزل ۱۷۴۸ - ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است غزل ۱۷۴۹ - به نامرادی ما عشق مایل افتاده است غزل ۱۷۵۰ - نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است غزل ۱۷۵۱ - نه خط ز خال لب یار سر برآورده است غزل ۱۷۵۲ - ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است غزل ۱۷۵۳ - کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است غزل ۱۷۵۴ - رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است غزل ۱۷۵۵ - به نیم جلوه کسی کشوری بهم نزده است غزل ۱۷۵۶ - چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟ غزل ۱۷۵۷ - جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده است غزل ۱۷۵۸ - هنوز خنده ازان لب به در نیامده است غزل ۱۷۵۹ - کدام زهره جبین بی نقاب گردیده است؟ غزل ۱۷۶۰ - به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است غزل ۱۷۶۱ - خط تو چهره گشای بهار آینه است غزل ۱۷۶۲ - ز موج لاله و گل باغ عالم آبی است غزل ۱۷۶۳ - ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است غزل ۱۷۶۴ - عمارتی که نگردد خراب، همواری است غزل ۱۷۶۵ - به نوخطان نگرستن دلیل دیده وری است غزل ۱۷۶۶ - درین جان که سرانجام خانه پردازی است غزل ۱۷۶۷ - میی که درد ندارد صفای درویشی است غزل ۱۷۶۸ - شدم غبار و همان خارخار من باقی است غزل ۱۷۶۹ - مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی است غزل ۱۷۷۰ - چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است غزل ۱۷۷۱ - ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است غزل ۱۷۷۲ - فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است غزل ۱۷۷۳ - سفر نکردن ازان کشور از گرانجانی است غزل ۱۷۷۴ - ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است غزل ۱۷۷۵ - به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است غزل ۱۷۷۶ - خوشم به درد که در پرده شکیبایی است غزل ۱۷۷۷ - بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است غزل ۱۷۷۸ - در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است غزل ۱۷۷۹ - همان زمانکه فلک تیغ بر میان تو بست غزل ۱۷۸۰ - نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دست غزل ۱۷۸۱ - ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست غزل ۱۷۸۲ - شود ز داغ دل عاشقان خسته درست غزل ۱۷۸۳ - کسی که بوی شراب از کدو تواند شست غزل ۱۷۸۴ - ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشست غزل ۱۷۸۵ - کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟ غزل ۱۷۸۶ - ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست غزل ۱۷۸۷ - دل از مشاهده آن خط سیاه شکست غزل ۱۷۸۸ - ز باده حالت فرزانه می توان دانست غزل ۱۷۸۹ - مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوست غزل ۱۷۹۰ - هزار بار درآیم اگر به خانه دوست غزل ۱۷۹۱ - ز عشق در اگر نور آشنایی هست غزل ۱۷۹۲ - اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟ غزل ۱۷۹۳ - سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟ غزل ۱۷۹۴ - ز زلف او دل عشاق را محابا نیست غزل ۱۷۹۵ - به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیست غزل ۱۷۹۶ - دروغ شیوه طبع یگانه ما نیست غزل ۱۷۹۷ - به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیست غزل ۱۷۹۸ - بیان شوق به تیغ زبان میسر نیست غزل ۱۷۹۹ - خراب چشم تو اندیشه عتابش نیست غزل ۱۸۰۰ - ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیست غزل ۱۸۰۱ - اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیست غزل ۱۸۰۲ - ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیست غزل ۱۸۰۳ - کرم در آب و گل چرخ تنگ میدان نیست غزل ۱۸۰۴ - کدام شب نی کلک من آتش افشان نیست؟ غزل ۱۸۰۵ - سزای خواب بود دیده ای که گریان نیست غزل ۱۸۰۶ - به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست غزل ۱۸۰۷ - فضای چرخ مقام نفس کشیدن نیست غزل ۱۸۰۸ - اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست غزل ۱۸۰۹ - زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر غزل ۱۸۱۰ - چه خستگی است که در چشم ناتوان تو نیست؟ غزل ۱۸۱۱ - به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیست غزل ۱۸۱۲ - به غیر خشم که در خوردنش وبالی نیست غزل ۱۸۱۳ - شب فراق ز روز حساب خالی نیست غزل ۱۸۱۴ - نسیم صبحدم از بوی یار خالی نیست غزل ۱۸۱۵ - مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست غزل ۱۸۱۶ - می دو ساله نشاطش کم از جوانی نیست غزل ۱۸۱۷ - ستاره سوخته عشق را پناهی نیست غزل ۱۸۱۸ - طریق مردم سنجیده خودستایی نیست غزل ۱۸۱۹ - ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست غزل ۱۸۲۰ - میان خوی تو و رحم آشنایی نیست غزل ۱۸۲۱ - ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست غزل ۱۸۲۲ - وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت غزل ۱۸۲۳ - ملامت از دل بیباک من فغان برداشت غزل ۱۸۲۴ - ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشت غزل ۱۸۲۵ - به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشت غزل ۱۸۲۶ - عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشت غزل ۱۸۲۷ - مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت غزل ۱۸۲۸ - هزار حیف که دوران خط یار گذشت غزل ۱۸۲۹ - ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت غزل ۱۸۳۰ - خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت غزل ۱۸۳۱ - کنون که از کمر کوه موج لاله گذشت غزل ۱۸۳۲ - ز بوی زلف تو باغ آنچنان معطر گشت غزل ۱۸۳۳ - فغان که گرد سر او نمی توانم گشت غزل ۱۸۳۴ - ره سخن به رخش خط عنبرافشان یافت غزل ۱۸۳۵ - ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت غزل ۱۸۳۶ - نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافت غزل ۱۸۳۷ - ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفت غزل ۱۸۳۸ - فغان که هستی من در ورق شماری رفت غزل ۱۸۳۹ - اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفت غزل ۱۸۴۰ - غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت غزل ۱۸۴۱ - ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفت غزل ۱۸۴۲ - غرور حسن به خط از دماغ یار نرفت غزل ۱۸۴۳ - به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت غزل ۱۸۴۴ - سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفت غزل ۱۸۴۵ - زمانه را گل روی تو در بهار گرفت غزل ۱۸۴۶ - ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفت غزل ۱۸۴۷ - خطش عنان تصرف ز دست خال گرفت غزل ۱۸۴۸ - ز نوبهار جهان زینت تمام گرفت غزل ۱۸۴۹ - دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفت غزل ۱۸۵۰ - شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفت غزل ۱۸۵۱ - با زلف پر شکن دل نادیده کام ساخت غزل ۱۸۵۲ - آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوخت غزل ۱۸۵۳ - سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت غزل ۱۸۵۴ - باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت غزل ۱۸۵۵ - شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیخت غزل ۱۸۵۶ - دندان نماند و حرف طرازی همان بجاست غزل ۱۸۵۷ - خط سر زد و تغافل او همچنان بجاست غزل ۱۸۵۸ - جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاست غزل ۱۸۵۹ - میگون لبی که مست و خرابم غزل ۱۸۶۰ - چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟ غزل ۱۸۶۱ - رویی کز او نریخته است آبرو کجاست؟ غزل ۱۸۶۲ - شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماست غزل ۱۸۶۳ - فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماست غزل ۱۸۶۴ - کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟ غزل ۱۸۶۵ - صبح گشاده رو در دولتسرای ماست غزل ۱۸۶۶ - در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست غزل ۱۸۶۷ - آتش کباب کرده یاقوت آن لب است غزل ۱۸۶۸ - باد بهار سلسله جنبان صحبت است غزل ۱۸۶۹ - درد دلم ز پرسش ارباب عادت است غزل ۱۸۷۰ - بیداری سیاه دلان عین غفلت است غزل ۱۸۷۱ - آن خال لب ستاره صبح قیامت است غزل ۱۸۷۲ - هشیار زیستن نه ز قانون حکمت است غزل ۱۸۷۳ - پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت است غزل ۱۸۷۴ - خاطر چو خرم است به صهبا چه حاجت است؟ غزل ۱۸۷۵ - روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟ غزل ۱۸۷۶ - با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟ غزل ۱۸۷۷ - از آه، حسن را خطر بی نهایت است غزل ۱۸۷۸ - تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب غزل ۱۸۷۹ - آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست غزل ۱۸۸۰ - دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست غزل ۱۸۸۱ - در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست غزل ۱۸۸۲ - خال لب تو داغ دل آب کوثرست غزل ۱۸۸۳ - پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست غزل ۱۸۸۴ - آن را که در وطن لب نانی میسرست غزل ۱۸۸۵ - سرچشمه نشاط دل پاک گوهرست غزل ۱۸۸۶ - مردن به درد عشق به دنیا برابرست غزل ۱۸۸۷ - ما را کلاه فقر به افسر برابرست غزل ۱۸۸۸ - دیوانه خموش به عاقل برابرست غزل ۱۸۸۹ - آزادگی به سلطنت جم برابرست غزل ۱۸۹۰ - زلف معنبر تو به صد جان برابرست غزل ۱۸۹۱ - پیش کسی که درد به درمان برابرست غزل ۱۸۹۲ - با آب خضر آن خط شبگون برابرست غزل ۱۸۹۳ - وحدت سرای دل به جهانی برابرست غزل ۱۸۹۴ - بیم و امید در دل اهل جهان پرست غزل ۱۸۹۵ - با ما یکی است هر که ز مردم جداترست غزل ۱۸۹۶ - از شادی جهان غم دلدار خوشترست غزل ۱۸۹۷ - عشق گهرشناس به دیوانه خوشترست غزل ۱۸۹۸ - جانهای آرمیده ز مردم رمانترست غزل ۱۸۹۹ - خط را به دور عارض او شان دیگرست غزل ۱۹۰۰ - آیینه دار روی تو شرم و حیا بس است غزل ۱۹۰۱ - خشتی مرا ز کوی تو در زیر بس است غزل ۱۹۰۲ - رخساره ترا ز عرق دیده بان بس است غزل ۱۹۰۳ - صبح امید من نفس سرد من بس است غزل ۱۹۰۴ - زلف کج تو سلسله جنبان آتش است غزل ۱۹۰۵ - باغ و بهار چشم پر آب من آتش است غزل ۱۹۰۶ - با قرب یار رشته جان در کشاکش است غزل ۱۹۰۷ - از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش است غزل ۱۹۰۸ - نقشم به باد داد، نگار اینچنین خوش است غزل ۱۹۰۹ - ای دل تصور کمر یار نازک است غزل ۱۹۱۰ - ترک خودی مراد ز قطع مراحل است غزل ۱۹۱۱ - روی تو برق خرمن آسایش دل است غزل ۱۹۱۲ - آب حیات شبنم آن روی چون گل است غزل ۱۹۱۳ - شاخی که چار فصل پر از میوه و گل است غزل ۱۹۱۴ - کام از تو هر که یافت سلیمان عالم است غزل ۱۹۱۵ - نقد نشاط در دل گنجینه خم است غزل ۱۹۱۶ - عرش بلند مرتبه بنیان آدم است غزل ۱۹۱۷ - ای روح، سیر عالم امکان چه لازم است؟ غزل ۱۹۱۸ - در زیر تیغ یار که سرها در او گم است غزل ۱۹۱۹ - هر چند چشم مست تو هشیار عالم است غزل ۱۹۲۰ - هر نقش دلکشی که بر ایوان عالم است غزل ۱۹۲۱ - آیینه را توجه خاطر به گلخن است غزل ۱۹۲۲ - احوال دل ز دیده خونبار روشن است غزل ۱۹۲۳ - راز نهان ز سینه در انداز جستن است غزل ۱۹۲۴ - آسودگی به کنج قناعت نشستن است غزل ۱۹۲۵ - آسودگی به گوشه عزلت نشستن است غزل ۱۹۲۶ - روشنگر وجود به راه اوفتادن است غزل ۱۹۲۷ - مرگ سبکروان طلب، آرمیدن است غزل ۱۹۲۸ - از سینه صافی دل بی کینه روشن است غزل ۱۹۲۹ - نقش حصیر نیست که بر پیکر من است غزل ۱۹۳۰ - از خون چو داغ لاله حصار دل من است غزل ۱۹۳۱ - چشم اثر به گریه مستانه من است غزل ۱۹۳۲ - این کوه غم که در دل دیوانه من است غزل ۱۹۳۳ - دریا سواد سینه بی کینه من است غزل ۱۹۳۴ - طومار زلف شرح پریشانی من است غزل ۱۹۳۵ - آن روی آتشین که جگرها کباب اوست غزل ۱۹۳۶ - در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشق غزل ۱۹۳۷ - ماری است نی که مهره دل بیقرار اوست غزل ۱۹۳۸ - سرچشمه حیات لب می چکان اوست غزل ۱۹۳۹ - شاهنشهی است عشق که دل جلوه گاه اوست غزل ۱۹۴۰ - شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوست غزل ۱۹۴۱ - شیطان دلیر تبر تو ز حال خراب توست غزل ۱۹۴۲ - محتاج کی به نشأه می چشم مست توست؟ غزل ۱۹۴۳ - دامن به دست هر که دهی دستگیر توست غزل ۱۹۴۴ - زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توست غزل ۱۹۴۵ - رزق وسیع در قدم میهمان توست غزل ۱۹۴۶ - پوچ است هر سری که نه در وی هوای توست غزل ۱۹۴۷ - لعل لب پیاله می آبدار ازوست غزل ۱۹۴۸ - آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوست غزل ۱۹۴۹ - جامی ز خون بی غش منصورم آرزوست غزل ۱۹۵۰ - نه تخت جم، نه ملک سلیمانم آرزوست غزل ۱۹۵۱ - دستی به جام باده حمرایم آرزوست غزل ۱۹۵۲ - تا خط به دور ماه رخت هاله بسته است غزل ۱۹۵۳ - جام شراب مرهم دلهای خسته است غزل ۱۹۵۴ - باد بهار مرهم دلهای خسته است غزل ۱۹۵۵ - این خار غم که در دل بلبل نشسته است غزل ۱۹۵۶ - پیری اگر چه بال و پرم را شکسته است غزل ۱۹۵۷ - عیش دل شکسته به آزار بسته است غزل ۱۹۵۸ - از رفتن تو باغ پریشان نشسته است غزل ۱۹۵۹ - آن کس که تاج را به فریدون گذاشته است غزل ۱۹۶۰ - یک دل هزار زخم نمایان نداشته است غزل ۱۹۶۱ - عارف به اختیار خود از سر گذشته است غزل ۱۹۶۲ - بر گلشن آنچه زان گل خودرو گذشته است غزل ۱۹۶۳ - بر طفل اشک خون جگر دست یافته است غزل ۱۹۶۴ - این گردباد نیست که بالا گرفته است غزل ۱۹۶۵ - آتش به مغزم از می احمر گرفته است غزل ۱۹۶۶ - زلفش به هر دو دست عنانم گرفته است غزل ۱۹۶۷ - چشم قدح به جلوه مینای باده است غزل ۱۹۶۸ - نقش و نگار دشمن دلهای ساده است غزل ۱۹۶۹ - تا چشم من به گوشه عزلت فتاده است غزل ۱۹۷۰ - دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده است غزل ۱۹۷۱ - عشقم هنوز جای به گلخن نداده است غزل ۱۹۷۲ - روی شکفته شاهد جان فسرده است غزل ۱۹۷۳ - دل را ز کینه هر که سبکبار کرده است غزل ۱۹۷۴ - شیرین تبسمی که مرا راه دین زده است غزل ۱۹۷۵ - تا زلف او به باد صبا آشنا شده است غزل ۱۹۷۶ - از خاکمال دام، پرم توتیا شده است غزل ۱۹۷۷ - از تیر غمزه اش دل دیوانه پر شده است غزل ۱۹۷۸ - خال تو ریشه در شکرستان دوانده است غزل ۱۹۷۹ - دود دلی ز ابر گهربار مانده است غزل ۱۹۸۰ - با داغ عشق، شعله غیرت نمانده است غزل ۱۹۸۱ - امروز قدر نکته موزون نمانده است غزل ۱۹۸۲ - زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده است غزل ۱۹۸۳ - شرم گناه رهبر توفیق بوده است غزل ۱۹۸۴ - شیرازه طرب خط پیمانه بوده است غزل ۱۹۸۵ - هر کس بیاض گردن او را ندیده است غزل ۱۹۸۶ - لعلت به خنده پرده گل را دریده است غزل ۱۹۸۷ - تا دست من به گردن مینا رسیده است غزل ۱۹۸۸ - تا سینه ام به داغ محبت رسیده است غزل ۱۹۸۹ - نور شکوه حق ز مقابل رسیده است غزل ۱۹۹۰ - دل از حریم سینه به مژگان رسیده است غزل ۱۹۹۱ - چشم ترم که مشرق چندین ستاره است غزل ۱۹۹۲ - خون در دلم ز غیرت آن گوشواره است غزل ۱۹۹۳ - آب حیات ما ز شراب شبانه است غزل ۱۹۹۴ - ما را ز عشق درد و غم بیکرانه است غزل ۱۹۹۵ - تا در ترددست نفس، جان روانه است غزل ۱۹۹۶ - ابر بهار گلشن رخسار، آینه است غزل ۱۹۹۷ - با عارض تو چهره شدن کار آینه است غزل ۱۹۹۸ - جوهر غبار دیده حیران آینه است غزل ۱۹۹۹ - غم را اگر برون ندهد سینه آینه است غزل ۲۰۰۰ - هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده ای است غزل ۲۰۰۱ - از فیض نوبهار، زمین بزم چیده ای است غزل ۲۰۰۲ - در هر نظاره ام ز تو پیغام تازه ای است غزل ۲۰۰۳ - دنیا برای بیخبران عیش خانه ای است غزل ۲۰۰۴ - گنجینه جواهر ما پاک گوهری است غزل ۲۰۰۵ - موج شراب و موجه آب بقا یکی است غزل ۲۰۰۶ - برهان واصلان فنا آرمیدگی است غزل ۲۰۰۷ - لبهای خشک، موجه عمان تشنگی است غزل ۲۰۰۸ - چون صبح، زندگانی روشندلان دمی است غزل ۲۰۰۹ - رویی کز او دلی نگشاید ندیدنی است غزل ۲۰۱۰ - آهی که غم ز دل نبرد ناکشیدنی است غزل ۲۰۱۱ - از لعل آبدار تو طرفی نظر نبست غزل ۲۰۱۲ - هر کس فشاند بر من پر شور پشت دست غزل ۲۰۱۳ - از بس نهاده ام به دل داغدار دست غزل ۲۰۱۴ - نتوان ز دل غبار ملال از شراب شست غزل ۲۰۱۵ - از لخت دل مرا مژه در چشم تر شکست غزل ۲۰۱۶ - چندین جمال هست نهان در جلال دوست غزل ۲۰۱۷ - تا چند بشنوم ز رسولان پیام دوست غزل ۲۰۱۸ - باریکتر چرا نشوم از میان دوست؟ غزل ۲۰۱۹ - ما گر چه بسته ایم لب از گفتگوی دوست غزل ۲۰۲۰ - از شش جهت به کعبه مقصد سبیل هست غزل ۲۰۲۱ - نابسته رخنه نظر از هر عیان که هست غزل ۲۰۲۲ - رزق دهن تیغ بود هر گلو که هست غزل ۲۰۲۳ - دلبستگی است مادر هر ماتمی که هست غزل ۲۰۲۴ - دردست، صبح شیب، می خوشگوار چیست؟ غزل ۲۰۲۵ - در حفظ جسم این همه فکر محال چیست؟ غزل ۲۰۲۶ - ای بوالفضول شکوه ز جور زمانه چیست؟ غزل ۲۰۲۷ - ای صبح، آه سرد تو در انتظار کیست؟ غزل ۲۰۲۸ - این آهوی رمیده ز مردم، نگاه کیست؟ غزل ۲۰۲۹ - خلقند جمله آلت شطرنج، زنده کیست؟ غزل ۲۰۳۰ - چشمم به دستگیری لطف جیب نیست غزل ۲۰۳۱ - از ششدر جهات، امید نجات نیست غزل ۲۰۳۲ - این بنای عالم خاک از شکست نیست غزل ۲۰۳۳ - جان رمیده را به جهان بازگشت نیست غزل ۲۰۳۴ - می سنگ اگر زند به ایاغم شگفت نیست غزل ۲۰۳۵ - مجروح عشق را سر و برگ علاج نیست غزل ۲۰۳۶ - بیمار عشق را به دوا احتیاج نیست غزل ۲۰۳۷ - جز گریه چشم اشک فشان را علاج نیست غزل ۲۰۳۸ - حسن ترا به نقش و نگار احتیاج نیست غزل ۲۰۳۹ - در چار باغ دهر نسیم مراد نیست غزل ۲۰۴۰ - دلهای غم ندیده پذیرای پند نیست غزل ۲۰۴۱ - از فکر زلف یار رهایی امید نیست غزل ۲۰۴۲ - امید دلگشاییم از ماه عید نیست غزل ۲۰۴۳ - آفاق روشن و مه تابان پدید نیست غزل ۲۰۴۴ - ما را دماغ جنگ و سر کارزار نیست غزل ۲۰۴۵ - دلهای آرمیده به مطلب سوار نیست غزل ۲۰۴۶ - بی عشق، آه در جگر روزگار نیست غزل ۲۰۴۷ - بازآ که بی تو مجلس ما را حضور نیست غزل ۲۰۴۸ - داغم چو آفتاب سیاهی پذیر نیست غزل ۲۰۴۹ - از بخت تیره اهل سخن را گزیر نیست غزل ۲۰۵۰ - چشم تو چون ز مستی غفلت فراز نیست غزل ۲۰۵۱ - حسن ترا که ناز به اهل نیاز نیست غزل ۲۰۵۲ - عشق مرا به زینت ظاهر اساس نیست غزل ۲۰۵۳ - یک دم صفای عالم غدار بیش نیست غزل ۲۰۵۴ - تا زنده ایم قسمت ما غیر داغ نیست غزل ۲۰۵۵ - هر شیشه جان خزینه اسرار عشق نیست غزل ۲۰۵۶ - گوهر حریف سختی سنگ جدال نیست غزل ۲۰۵۷ - از پیچ و تاب جسم، روان را ملال نیست غزل ۲۰۵۸ - دیوانه را ز حلقه طفلان ملال نیست غزل ۲۰۵۹ - از چشم ما سرشک فشاندن کمال نیست غزل ۲۰۶۰ - در کاروان ما جرس قال و قیل نیست غزل ۲۰۶۱ - در نامجو شرافت ذاتی تمام نیست غزل ۲۰۶۲ - تا هست اثر ز عاشق شیدا تمام نیست غزل ۲۰۶۳ - بر کافران خدای جهان گر رحیم نیست غزل ۲۰۶۴ - تخمی است دوستی که در آب و گل تو نیست غزل ۲۰۶۵ - سر رشته امید ز رحمت گسسته نیست غزل ۲۰۶۶ - مقبول نیست طاعت هر کس شکسته نیست غزل ۲۰۶۷ - محوم چنان که در دل تنگم اراده نیست غزل ۲۰۶۸ - از حسن خلق رتبه همت زیاده نیست غزل ۲۰۶۹ - تا آدمی خمش نشود برگزیده نیست غزل ۲۰۷۰ - ماتم سرای خاک مقام نظاره نیست غزل ۲۰۷۱ - دور قمر چو گردش چشم پیاله نیست غزل ۲۰۷۲ - یک آفریده از ته دل شادمانه نیست غزل ۲۰۷۳ - ما را زبان شکوه ز جور زمانه نیست غزل ۲۰۷۴ - از شرم اگر چه روی تو چندین نقاب داشت غزل ۲۰۷۵ - ساقی ز ما شراب نخواهد دریغ داشت غزل ۲۰۷۶ - هر کس ز تیغ غمزه او سر دریغ داشت غزل ۲۰۷۷ - گل بس که شرم ازان رخ پر خط و خال داشت غزل ۲۰۷۸ - دل کار خود به دامن پاک دعا گذاشت غزل ۲۰۷۹ - روزی که عشق داغ مرا بر جگر گذاشت غزل ۲۰۸۰ - بار غم از دلم می گلرنگ بر نداشت غزل ۲۰۸۱ - آسان نمی توان به سراپای ما گذشت غزل ۲۰۸۲ - امشب خیال زلف تو از چشم تر گذشت غزل ۲۰۸۳ - کارم شب وصال به پاس نظر گذشت غزل ۲۰۸۴ - سر جوش عمر من به هوا و هوس گذشت غزل ۲۰۸۵ - روزی که حرف عشق مرا بر زبان گذشت غزل ۲۰۸۶ - تا از عقیق او به بدخشان سخن گذشت غزل ۲۰۸۷ - از داغ، روشنی جگر پاره پاره یافت غزل ۲۰۸۸ - یک تن دل شکسته ز اهل وفا نیافت غزل ۲۰۸۹ - از خط دل سیه ز رخش آب و تاب رفت غزل ۲۰۹۰ - از خط حلاوت لب جانان به گرد رفت غزل ۲۰۹۱ - صبح شکوفه چون کف سیل بهار رفت غزل ۲۰۹۲ - هر عاشق از رهی به حریم وصال رفت غزل ۲۰۹۳ - نتوان به دستگیری اخوان ز راه رفت غزل ۲۰۹۴ - هر زنده دل که جا به مقام رضا گرفت غزل ۲۰۹۵ - چشمی که از غبار خطش توتیا گرفت غزل ۲۰۹۶ - دل راه اشک گرم به مژگان تر گرفت غزل ۲۰۹۷ - بتوان به آه کام دل از آسمان گرفت غزل ۲۰۹۸ - دل را ز ما به حسن ادا می توان گرفت غزل ۲۰۹۹ - کام از جهان دون به هوس می توان گرفت غزل ۲۱۰۰ - چون گوشه کلاه به پروانه نشکنم؟ غزل ۲۱۰۱ - دل رفته رفته رنگ لب لعل او گرفت غزل ۲۱۰۲ - از زلف اگر نه حسن تو زنجیر می گرفت غزل ۲۱۰۳ - گر در میان هوا چو حبابت نمی گرفت غزل ۲۱۰۴ - از نوبهار روی زمین خشک و تر شکفت غزل ۲۱۰۵ - تنها نه اشک راز مرا جسته جسته گفت غزل ۲۱۰۶ - از حد گذشت وقت سحر آرمیدنت غزل ۲۱۰۷ - ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداخت غزل ۲۱۰۸ - زلف تو کشاکش به رگ جان من انداخت غزل ۲۱۰۹ - زان خانه برانداز که از خانه زین خاست غزل ۲۱۱۰ - در چشم غلط بین نبود وضع جهان راست غزل ۲۱۱۱ - جمعیت اسباب، حجاب نظر ماست غزل ۲۱۱۲ - مستوری حسن از نظر بوالهوس ماست غزل ۲۱۱۳ - آیینه خورشید دل بی هوس ماست غزل ۲۱۱۴ - خمخانه افلاک تهی ساخته ماست غزل ۲۱۱۵ - تمکین خرام تو ز بسیاری دلهاست غزل ۲۱۱۶ - چشم تو عجب نیست اگر مست و خراب است غزل ۲۱۱۷ - بر هر که نظر می فکنم مست و خراب است غزل ۲۱۱۸ - در عالم فانی که بقا پا به رکاب است غزل ۲۱۱۹ - جمعیت جسم از نفس پا به رکاب است غزل ۲۱۲۰ - در پاس نفس می گذرد عمر عزیزش غزل ۲۱۲۱ - آفاق منور ز رخ انور صبح است غزل ۲۱۲۲ - روشنگر آیینه دلها دم صبح است غزل ۲۱۲۳ - سرگرم تمنای تو فارغ ز گزندست غزل ۲۱۲۴ - واعظ نه ترا پایه گفتار بلندست غزل ۲۱۲۵ - این هستی باطل چو شرر محض نمودست غزل ۲۱۲۶ - ما صافدلان را چه غم از گرد و غبارست؟ غزل ۲۱۲۷ - شمع سر خاک شهدا لاله داغ است غزل ۲۱۲۸ - پیچیدن سر از دو جهان افسر عشق است غزل ۲۱۲۹ - گردون صدف گوهر یکدانه عشق است غزل ۲۱۳۰ - دل در نظر مردم فرزانه بزرگ است غزل ۲۱۳۱ - خورشید ترا از خط شبرنگ وبال است غزل ۲۱۳۲ - روشندل و دلبستگی تن چه خیال است؟ غزل ۲۱۳۳ - جمعیت خاطر ز پریشانی عقل است غزل ۲۱۳۴ - شیرازه جمعیت مستان خط جام است غزل ۲۱۳۵ - مأوای تو از کعبه و بتخانه کدام است؟ غزل ۲۱۳۶ - نقش به مراد دل ما خنده زخم است غزل ۲۱۳۷ - پیراهن گل چاک ز بیداد نسیم است غزل ۲۱۳۸ - طوطی ز سخن صیقل آیینه جان است غزل ۲۱۳۹ - درد تو به دلهای سبکروح گران است غزل ۲۱۴۰ - در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است غزل ۲۱۴۱ - محو رخ زیبای تو فارغ ز جهان است غزل ۲۱۴۲ - لعل تو ز روشن گهری جان جهان است غزل ۲۱۴۳ - چون آینه هر دل که ز روشن گهران است غزل ۲۱۴۴ - دل بر شکن طره دلدار گران است غزل ۲۱۴۵ - دل نقطه بسم الله دیوان جنون است غزل ۲۱۴۶ - سبزی که سیاه است ازو روز من این است غزل ۲۱۴۷ - آن خانه برانداز که در خانه زین است غزل ۲۱۴۸ - سبزی که مرا ساخته بیتاب همین است غزل ۲۱۴۹ - چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروست غزل ۲۱۵۰ - مرغی که رمیدن ز جهان بال و پر اوست غزل ۲۱۵۱ - عشق است که اکسیر بقا خاک در اوست غزل ۲۱۵۲ - گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوست غزل ۲۱۵۳ - تنها نه همین ماه به فرمان خط اوست غزل ۲۱۵۴ - بودی که نمودست وجودش، دهن اوست غزل ۲۱۵۵ - کیفیت می با لب شکرشکن توست غزل ۲۱۵۶ - روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه است غزل ۲۱۵۷ - یارب دل خون گشته ز مژگان که جسته است؟ غزل ۲۱۵۸ - در پرده شب هر که می ناب گرفته است غزل ۲۱۵۹ - از شش جهتم همچو شرر سنگ گرفته است غزل ۲۱۶۰ - یک دلشده در دام نگاهت نگرفته است غزل ۲۱۶۱ - در روی زمین یک سر پر شور نمانده است غزل ۲۱۶۲ - از مرگ به ما نیم نفس بیش نمانده است غزل ۲۱۶۳ - زان خرمن گل حاصل ما دامن چیده است غزل ۲۱۶۴ - رخسار تو روز سیه ریش ندیده است غزل ۲۱۶۵ - از عشق دلی نیست که زخمی نچشیده است غزل ۲۱۶۶ - با طره او مشک ختا دود کبابی است غزل ۲۱۶۷ - هر شام ز ماه رمضان صبح امیدی است غزل ۲۱۶۸ - تن بر دل خوش مشرب ما خانه تنگی است غزل ۲۱۶۹ - صبح از لب لعل تو پیام نمکینی است غزل ۲۱۷۰ - آن نرگس بیمار، عجب هوش ربایی است غزل ۲۱۷۱ - هر نخل مصیبت علم راهنمایی است غزل ۲۱۷۲ - بی روی تو چشم از همه خوبان نتوان بست غزل ۲۱۷۳ - در عالم بالاست تماشایی اگر هست غزل ۲۱۷۴ - در هر جگری شوری ازین گرم نفس هست غزل ۲۱۷۵ - بی دادرس آن کس که فغان چون جرسش هست غزل ۲۱۷۶ - خام است شرابی که در او غلغله ای هست غزل ۲۱۷۷ - در نقطه خاک است نهان، گر خبری هست غزل ۲۱۷۸ - در زیر فلک نیست اگر همنفسی هست غزل ۲۱۷۹ - هر خال ترا زیر نگین ملک جمی هست غزل ۲۱۸۰ - با ما سبب کینه گردون دغا چیست؟ غزل ۲۱۸۱ - دلبستگی خلق به عمر گذران چیست؟ غزل ۲۱۸۲ - خورشید نقاب رخ چون یاسمن کیست؟ غزل ۲۱۸۳ - گر دل نکشد دست ز زلف تو عجب نیست غزل ۲۱۸۴ - در دیده بی شرم و حیا نور ادب نیست غزل ۲۱۸۵ - چون سرو به غیر از کف افسوس برم نیست غزل ۲۱۸۶ - آن را که بود تیغ زبان بی لب نان نیست غزل ۲۱۸۷ - لب بسته ما بیخبر از راز جهان نیست غزل ۲۱۸۸ - منظور من آن موی میان است و میان نیست غزل ۲۱۸۹ - بوی سر زلف تو به شیدایی من نیست غزل ۲۱۹۰ - در موج پریشانی من فاصله ای نیست غزل ۲۱۹۱ - در معرکه عشق ز جرأت خبری نیست غزل ۲۱۹۲ - زین نقطه بود گردش پرگار فلکها غزل ۲۱۹۳ - از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشت غزل ۲۱۹۴ - در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشت غزل ۲۱۹۵ - رگ در تنت از پاکی گوهر نتوان یافت غزل ۲۱۹۶ - در خاک وطن چند توان ره به عصا رفت؟ غزل ۲۱۹۷ - ایام بهاران سبک از دیده ما رفت غزل ۲۱۹۸ - افسوس که ایام شریف رمضان رفت غزل ۲۱۹۹ - از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفت غزل ۲۲۰۰ - ای زلف تو شیرازه دیوان قیامت غزل ۲۲۰۱ - قد تو کجا و قد رعنای قیامت غزل ۲۲۰۲ - ای هر دو جهان خاک ره سرو روانت غزل ۲۲۰۳ - چرخ در تاب از تحمل ماست غزل ۲۲۰۴ - این چه خط است و این چه رخسارست غزل ۲۲۰۵ - در وطن جوهر سخن خوارست غزل ۲۲۰۶ - تا سپهر کبود سیارست غزل ۲۲۰۷ - سبزه جوی شهد، نیشترست غزل ۲۲۰۸ - دولت روزگار درگذرست غزل ۲۲۰۹ - سر زهاد خشک بی شورست غزل ۲۲۱۰ - در دل هر که ذوق شبگیرست غزل ۲۲۱۱ - می گلرنگ خونی رازست غزل ۲۲۱۲ - ظلم فریادی از ضعیفان است غزل ۲۲۱۳ - عشق سلطان و عقل دهقان است غزل ۲۲۱۴ - سفر اهل شوق در وطن است غزل ۲۲۱۵ - صدق، روشنگر ضمیر من است غزل ۲۲۱۶ - مژه ام جلوه گاه پروین است غزل ۲۲۱۷ - به که بر خود نبندد از دربان غزل ۲۲۱۸ - تا به دل تخم عشق کشته شده است غزل ۲۲۱۹ - لطف و قهر زمانه هر دو یکی است غزل ۲۲۲۰ - آب خضر و می شبانه یکی است غزل ۲۲۲۱ - عقل را گوشه سرایی هست غزل ۲۲۲۲ - در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب است غزل ۲۲۲۳ - از خودگذشتگان را آیینه بی غبارست غزل ۲۲۲۴ - از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست غزل ۲۲۲۵ - موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست غزل ۲۲۲۶ - از غیرت رکابت از دیده خون روان است غزل ۲۲۲۷ - از غیرت رکابت از دیده خون روان است غزل ۲۲۲۸ - بود و نمود عاشق، از آب و تاب حسن است غزل ۲۲۲۹ - همین بلبل است خندان، هم باغبان شکفته است غزل ۲۲۳۰ - در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی است غزل ۲۲۳۱ - هر خار این گلستان مفتاح دلگشایی است غزل ۲۲۳۲ - تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست غزل ۲۲۳۳ - مرا از تیره بختی شکوه بیجاست غزل ۲۲۳۴ - کجا میل کبابم در شراب است؟ غزل ۲۲۳۵ - به چشمم بی تو گلشن خارزارست غزل ۲۲۳۶ - شراب نامرادی بی خمارست غزل ۲۲۳۷ - فلک نیلوفر دریای عشق است غزل ۲۲۳۸ - خوشم با ناله خود، دم همین است غزل ۲۲۳۹ - ز نغمه تا خدا یک کوچه راه است غزل ۲۲۴۰ - به چشم من فلک یک چشمخانه است غزل ۲۲۴۱ - نه هر تن لایق تشریف شاهی است غزل ۲۲۴۲ - در خودآرایی خطرها مضمرست غزل ۲۲۴۳ - همت ما را مکانی دیگرست غزل ۲۲۴۴ - وقت ما از ساغر و مینا خوش است غزل ۲۲۴۵ - از نظر هرگز خیالش دور نیست غزل ۲۲۴۶ - تا نافه زلف مجلس آراست غزل ۲۲۴۷ - شد آب و هنوز در حجاب است غزل ۲۲۴۸ - پیغام، نمکچش وصال است غزل ۲۲۴۹ - بی یار بهار دلنشین نیست غزل ۲۲۵۰ - چینی که طراز جبهه یارست غزل ۲۲۵۱ - از وصل صدف گهر گریزان است غزل ۲۲۵۲ - از حسن تو جیب خاک پر ماه است غزل ۲۲۵۳ - لطف بتان جانگدازتر ز عتاب است غزل ۲۲۵۴ - حلقه گوش تو گوشواره صبح است غزل ۲۲۵۵ - حلقه آه مرا سپهر نگین است غزل ۲۲۵۶ - زیر بال است پناهی که مراست غزل ۲۲۵۷ - خود به خود چشم تو در گفتارست غزل ۲۲۵۸ - ترک چشم مخمورش مست ناتوانیهاست غزل ۲۲۵۹ - شود چو غنچه سخن پیشه، شیشه شیشه شراب است غزل ۲۲۶۰ - مرهم کافور خلق پرده صد نشترست غزل ۲۲۶۱ - غباری بجا از زمین مانده است غزل ۲۲۶۲ - زمین نقش پایی است بر آستانت غزل ۲۲۶۳ - آیینه را سیاه کند با غبار بحث غزل ۲۲۶۴ - بر رخ ممکن بود پیوسته گرد احتیاج غزل ۲۲۶۵ - چون گذارد خشت اول بر زمین معمار کج غزل ۲۲۶۶ - نیست روی عرق آلود به گوهر محتاج غزل ۲۲۶۷ - داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاج غزل ۲۲۶۸ - نیست با دیده ظاهر دل روشن محتاج غزل ۲۲۶۹ - نیست یک گوهر سیراب به اندازه موج غزل ۲۲۷۰ - به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاج غزل ۲۲۷۱ - تا چند آه سرد کشی ز آرزوی گنج؟ غزل ۲۲۷۲ - آن گنج خفی در دل ویرانه زند موج غزل ۲۲۷۳ - دور کن از دل هوس در پیرهن اخگر مپیچ غزل ۲۲۷۴ - بی شهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچ غزل ۲۲۷۵ - لب پیاله گزیدی سر از خمار مپیچ غزل ۲۲۷۶ - ماییم و خیال دهن یار و دگر هیچ غزل ۲۲۷۷ - لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچ غزل ۲۲۷۸ - در جبین کس نمی بینیم انوار صلاح غزل ۲۲۷۹ - تا به کی همچون سگان گیرد ترا در خواب، صبح؟ غزل ۲۲۸۰ - قرص خورشیدست اول لقمه مهمان صبح غزل ۲۲۸۱ - چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبح غزل ۲۲۸۲ - عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبح غزل ۲۲۸۳ - خرده انجم ندارد رونقی در کوی صبح غزل ۲۲۸۴ - گر نه از فتنه ایام خبر دارد صبح غزل ۲۲۸۵ - نکشیدیم شرابی به رخ تازه صبح غزل ۲۲۸۶ - می زند موج پریزاد، صنمخانه صبح غزل ۲۲۸۷ - خاک از خواب عدم جست ز بیداری صبح غزل ۲۲۸۸ - گر به اخلاص رخ خود به زمین سایی صبح غزل ۲۲۸۹ - نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبح غزل ۲۲۹۰ - منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبح غزل ۲۲۹۱ - قسم به خط لب ساقی و دعای قدح غزل ۲۲۹۲ - دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرح غزل ۲۲۹۳ - زان پیشتر که تیغ کشد آفتاب صبح غزل ۲۲۹۴ - آفاق را کند به نفش مشکبار صبح غزل ۲۲۹۵ - از بس مکدرست درین روزگار صبح غزل ۲۲۹۶ - لبریز از می شفق کن ایاغ صبح غزل ۲۲۹۷ - از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبح غزل ۲۲۹۸ - روشندلان به هر که رسیدند همچو صبح غزل ۲۲۹۹ - دل زنده می کند نفس جانفزای صبح غزل ۲۳۰۰ - زان پیش کآفتاب بگیرد گلوی صبح غزل ۲۳۰۱ - مهره مارست مهر، مار گزیده است صبح غزل ۲۳۰۲ - تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح غزل ۲۳۰۳ - ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخ غزل ۲۳۰۴ - دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ غزل ۲۳۰۵ - مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخ غزل ۲۳۰۶ - مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخ غزل ۲۳۰۷ - اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخ غزل ۲۳۰۸ - مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ غزل ۲۳۰۹ - وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخ غزل ۲۳۱۰ - شد زسر گردانی من بس که حیران گردباد غزل ۲۳۱۱ - از لب منصور راز عشق بر صحرا فتاد غزل ۲۳۱۲ - خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتاد غزل ۲۳۱۳ - بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد غزل ۲۳۱۴ - ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟ غزل ۲۳۱۵ - حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهاد غزل ۲۳۱۶ - تا زخط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد غزل ۲۳۱۷ - بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاد غزل ۲۳۱۸ - مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یاد غزل ۲۳۱۹ - کشتی دریائیی دیدم دلم آمد به یاد غزل ۲۳۲۰ - غفلت دل از شراب ناب می گردد زیاد غزل ۲۳۲۱ - رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیاد غزل ۲۳۲۲ - دل عبث چندین تقدیر الهی می تپد غزل ۲۳۲۳ - غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟ غزل ۲۳۲۴ - رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم برد غزل ۲۳۲۵ - از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟ غزل ۲۳۲۶ - آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه برد غزل ۲۳۲۷ - هر که با خود درد و داغ دلستان را می برد غزل ۲۳۲۸ - زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟ غزل ۲۳۲۹ - جنبش مژگان حضور از دیده و دل می برد غزل ۲۳۳۰ - عشق اول ناتوانان را به منزل می برد غزل ۲۳۳۱ - از فسون عالم اسباب خوابم می برد غزل ۲۳۳۲ - شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می برد غزل ۲۳۳۳ - چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می برد غزل ۲۳۳۴ - وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرد غزل ۲۳۳۵ - از شکست من دم تیغ تغافل می پرد غزل ۲۳۳۶ - چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرد غزل ۲۳۳۷ - می خورد با دیگران مستانه بر ما بگذرد غزل ۲۳۳۸ - بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرد غزل ۲۳۳۹ - تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذرد غزل ۲۳۴۰ - بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟ غزل ۲۳۴۱ - سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرد غزل ۲۳۴۲ - جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟ غزل ۲۳۴۳ - لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرد غزل ۲۳۴۴ - خط لب لعل ترا بی آب نتوانست کرد غزل ۲۳۴۵ - چاره دل عقل پر تدبیر نتوانست کرد غزل ۲۳۴۶ - چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرد غزل ۲۳۴۷ - در غبار خط همان زلفش بود جویای دل غزل ۲۳۴۸ - چاره غفلت دل آگاه نتوانست کرد غزل ۲۳۴۹ - عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کرد غزل ۲۳۵۰ - تا گلستان را نهال قامتش آباد کرد غزل ۲۳۵۱ - آنچه روی سخت من با سیلی استاد کرد غزل ۲۳۵۲ - مرگ نتواند به ارباب سخن بیداد کرد غزل ۲۳۵۳ - کاوش مژگان او دل را قیامت زار کرد غزل ۲۳۵۴ - مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرد غزل ۲۳۵۵ - هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کرد غزل ۲۳۵۶ - هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کرد غزل ۲۳۵۷ - کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کرد غزل ۲۳۵۸ - خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کرد غزل ۲۳۵۹ - هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد غزل ۲۳۶۰ - روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد غزل ۲۳۶۱ - هر که در دنیا فانی زاد عقبی جمع کرد غزل ۲۳۶۲ - دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کرد غزل ۲۳۶۳ - گرچه ماه مصر را دامن زلیخا چاک کرد غزل ۲۳۶۴ - صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد غزل ۲۳۶۵ - سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرد غزل ۲۳۶۶ - ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کرد غزل ۲۳۶۷ - خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کرد غزل ۲۳۶۸ - سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد غزل ۲۳۶۹ - ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کرد غزل ۲۳۷۰ - دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کرد غزل ۲۳۷۱ - عاقبت تسخیر آن سیمین بدن خواهیم کرد غزل ۲۳۷۲ - گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد غزل ۲۳۷۳ - شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد غزل ۲۳۷۴ - هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد غزل ۲۳۷۵ - تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کرد غزل ۲۳۷۶ - آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرد غزل ۲۳۷۷ - ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد غزل ۲۳۷۸ - یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکرد غزل ۲۳۷۹ - چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد غزل ۲۳۸۰ - عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرد غزل ۲۳۸۱ - آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد غزل ۲۳۸۲ - کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد غزل ۲۳۸۳ - مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد غزل ۲۳۸۴ - می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد غزل ۲۳۸۵ - عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد غزل ۲۳۸۶ - دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟ غزل ۲۳۸۷ - زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد غزل ۲۳۸۸ - عیبجو چندان که عیب از ما بدر می آورد غزل ۲۳۸۹ - عیبجو چندان که عیب از ما بدر می آورد غزل ۲۳۹۰ - می برون زان چهره شاداب گل می آورد غزل ۲۳۹۱ - از سر من مغز را سودا برون می آورد غزل ۲۳۹۲ - هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد غزل ۲۳۹۳ - خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد غزل ۲۳۹۴ - لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد غزل ۲۳۹۵ - یار ما در پرده شب باده تنها می خورد غزل ۲۳۹۶ - شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد غزل ۲۳۹۷ - چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد غزل ۲۳۹۸ - خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد غزل ۲۳۹۹ - این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است غزل ۲۴۰۰ - خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد غزل ۲۴۰۱ - گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد غزل ۲۴۰۲ - غیر را در بزم خاص آن سیمتن می پرورد غزل ۲۴۰۳ - مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد غزل ۲۴۰۴ - از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد غزل ۲۴۰۵ - هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد غزل ۲۴۰۶ - هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد غزل ۲۴۰۷ - خاطر آزرده را سیر گلستان می گزد غزل ۲۴۰۸ - من کیم تا یار بی پروا به فریادم رسد؟ غزل ۲۴۰۹ - بی علایق چون شود سالک به منزل می رسد غزل ۲۴۱۰ - بیشتر دست سبکباران به منزل می رسد غزل ۲۴۱۱ - از حریص افزون به قانع فیض احسان می رسد غزل ۲۴۱۲ - بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد غزل ۲۴۱۳ - از گرفتاری دلم فارغ زپیچ و تاب شد غزل ۲۴۱۴ - دل ز پیکان در تن من بیضه فولاد شد غزل ۲۴۱۵ - تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد غزل ۲۴۱۶ - بر من از روشندلی وضع جهان هموار شد غزل ۲۴۱۷ - از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شد غزل ۲۴۱۸ - جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شد غزل ۲۴۱۹ - حسن خط با حسن خلق و مردمی انباز شد غزل ۲۴۲۰ - یار ساقی گشت و مطرب هم نوا پرداز شد غزل ۲۴۲۱ - از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شد غزل ۲۴۲۲ - بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد غزل ۲۴۲۳ - از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شد غزل ۲۴۲۴ - تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شد غزل ۲۴۲۵ - جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟ غزل ۲۴۲۶ - تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد غزل ۲۴۲۷ - خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شد غزل ۲۴۲۸ - بس که از سرگرمی فکرم نفس تفسیده شد غزل ۲۴۲۹ - دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد غزل ۲۴۳۰ - از وصال یار داغ حسرت من تازه شد غزل ۲۴۳۱ - هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شد غزل ۲۴۳۲ - آشنای حق شد آن کس کز جهان بیگانه شد غزل ۲۴۳۳ - از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد غزل ۲۴۳۴ - درد من خاطر نشان یار بی پروا نشد غزل ۲۴۳۵ - ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد غزل ۲۴۳۶ - از تماشایی صفای روی جانان کم نشد غزل ۲۴۳۷ - روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد غزل ۲۴۳۸ - هرگز از شاخ گلی آغوش من رنگین نشد غزل ۲۴۳۹ - عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد غزل ۲۴۴۰ - زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشد غزل ۲۴۴۱ - نقطه خال لبت خط بر سویدا می کشد غزل ۲۴۴۲ - منعم از دلبستگی آزار دنیا می کشد غزل ۲۴۴۳ - عشق یکسان ناز درویش و توانگر می کشد غزل ۲۴۴۴ - هر که را از خانه بیرون جذبه دل می کشد غزل ۲۴۴۵ - زخم گل آب از نوای آبدارم می کشد غزل ۲۴۴۶ - غافلی کز دل نفس بی یاد یزدان می کشد غزل ۲۴۴۷ - بر زمین از ناز زلف او چو دامان می کشد غزل ۲۴۴۸ - کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟ غزل ۲۴۴۹ - تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد غزل ۲۴۵۰ - گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین می کشد غزل ۲۴۵۱ - سر و بالای تو فریاد از لب جو می کشد غزل ۲۴۵۲ - از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد غزل ۲۴۵۳ - آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفد غزل ۲۴۵۴ - حسرت از منقار خون آلود بلبل می چکد غزل ۲۴۵۵ - نه همین از حرف دردآلود من خون می چکد غزل ۲۴۵۶ - از سر خاک شهیدان سبزه گلگون می دمد غزل ۲۴۵۷ - شمع روشن شد چو اشک از دیده بینا فشاند غزل ۲۴۵۸ - دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند غزل ۲۴۵۹ - عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند غزل ۲۴۶۰ - هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند غزل ۲۴۶۱ - از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماند غزل ۲۴۶۲ - عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند غزل ۲۴۶۳ - مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال ماند غزل ۲۴۶۴ - از غبار خط دهان تنگ او پوشیده ماند غزل ۲۴۶۵ - بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه ماند غزل ۲۴۶۶ - از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نماند غزل ۲۴۶۷ - از دیار مردمی دیار در عالم نماند غزل ۲۴۶۸ - حیف کز آیینه رویان پاکدامانی نماند غزل ۲۴۶۹ - آبها آیینه سرو خرامان تواند غزل ۲۴۷۰ - اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند غزل ۲۴۷۱ - خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند غزل ۲۴۷۲ - از سر زانوی خود آیینه دارت داده اند غزل ۲۴۷۳ - بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اند غزل ۲۴۷۴ - ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اند غزل ۲۴۷۵ - عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند غزل ۲۴۷۶ - منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اند غزل ۲۴۷۷ - ساده لوحانی که درد خود به درمان داده اند غزل ۲۴۷۸ - از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اند غزل ۲۴۷۹ - حسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده اند غزل ۲۴۸۰ - خنده ات را چاشنی از شیر و شکر کرده اند غزل ۲۴۸۱ - گوشه گیرانی که رو در خلوت دل کرده اند غزل ۲۴۸۲ - خشم را روشندلان در حلم پنهان کرده اند غزل ۲۴۸۳ - گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده اند غزل ۲۴۸۴ - وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اند غزل ۲۴۸۵ - از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اند غزل ۲۴۸۶ - شوخ چشمان درد بیش و کم به دل افزوده اند غزل ۲۴۸۷ - دوربینانی که در پرداز دل کوشیده اند غزل ۲۴۸۸ - تن پرستانی که در تضییع آب و دانه اند غزل ۲۴۸۹ - از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلند غزل ۲۴۹۰ - تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمند غزل ۲۴۹۱ - پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟ غزل ۲۴۹۲ - از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختند غزل ۲۴۹۳ - در سر پرشور ما تا رنگ سودا ریختند غزل ۲۴۹۴ - خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدند غزل ۲۴۹۵ - لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدند غزل ۲۴۹۶ - اهل همت جنس خواری را به عزت می خرند غزل ۲۴۹۷ - هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زند غزل ۲۴۹۸ - در دل شب هر که جامی از می احمر زند غزل ۲۴۹۹ - ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزند غزل ۲۵۰۰ - جام خالی غوطه در خم بی محابا می زند غزل ۲۵۰۱ - نه همین بر قلب ایمان یا دل ما می زند غزل ۲۵۰۲ - در گلستانی که بلبل جوش غیرت می زند غزل ۲۵۰۳ - با دهان خشک هر کس خنده تر می زند غزل ۲۵۰۴ - هر که دامن بر میان در چیدن گل می زند غزل ۲۵۰۵ - با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زند غزل ۲۵۰۶ - چون زتاب می رخت بر لاله پهلو می زند غزل ۲۵۰۷ - شانه چون بر زلف خود آن عنبرین مو می زند غزل ۲۵۰۸ - دامن آنها کز گرانجانان دنیا می کشند غزل ۲۵۰۹ - می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشند غزل ۲۵۱۰ - پرده پوشی عشق عالمسوز را پیدا کند غزل ۲۵۱۱ - عشق شورانگیز اگر جا در دل خارا کند غزل ۲۵۱۲ - هر که بال و پر چو سرو از همت والا کند غزل ۲۵۱۳ - می به جرأت در قدح در پای خم مینا کند غزل ۲۵۱۴ - پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کند غزل ۲۵۱۵ - آه ازان روزی که عاشق شکوه را سروا کند غزل ۲۵۱۶ - هر که چین منع از ابروی دربان وا کند غزل ۲۵۱۷ - زلف مشکینت دهان شانه پر عنبر کند غزل ۲۵۱۸ - عشق خوش سودا کف بی مغز را عنبر کند غزل ۲۵۱۹ - رخنه سیل اشک من در سد اسکندر کند غزل ۲۵۲۰ - چون به یاد آشیان مرغم صفیری سر کند غزل ۲۵۲۱ - جلوه ای سرکن که خون از چشم بلبل سر کند غزل ۲۵۲۲ - هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کند غزل ۲۵۲۳ - باطلان را گفتگوی حق اثر در دل کند غزل ۲۵۲۴ - خط مگر با آن لب میگون مرا همدم کند غزل ۲۵۲۵ - آسمان از برق آهم دست و پا را گم کند غزل ۲۵۲۶ - تا به کی گرد کدورت زیر دیوارم کند؟ غزل ۲۵۲۷ - نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کند غزل ۲۵۲۸ - مطربی خواهم که مست از نغمه سازم کند غزل ۲۵۲۹ - صحبت روشن ضمیران جسمها را جان کند غزل ۲۵۳۰ - دیده پرخون من گر این چنین طوفان کند غزل ۲۵۳۱ - زلف مشکینت که خون در ساغر ایمان کند غزل ۲۵۳۲ - چون کسی در دل خیال آن کمر پنهان کند؟ غزل ۲۵۳۳ - کی زلیخا را منور بوی پیراهن کند؟ غزل ۲۵۳۴ - بوی پیراهن زلیخا را کجا روشن کند؟ غزل ۲۵۳۵ - ناله آتش عنانم رخنه در گردون کند غزل ۲۵۳۶ - کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟ غزل ۲۵۳۷ - ترک یاران کرده ای ای بیوفا، یار این کند؟ غزل ۲۵۳۸ - گرنه دل را زلف مشکینش نگهداری کند غزل ۲۵۳۹ - هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کند غزل ۲۵۴۰ - زلف دلها را به دور خط نگهبانی کند غزل ۲۵۴۱ - با خیال دوست هر کس مجلس آرایی کند غزل ۲۵۴۲ - جذبه عاشق اثر در سنگ خارا می کند غزل ۲۵۴۳ - سیل اشکم گوهر راز آشکار می کند غزل ۲۵۴۴ - هر که آن لبهای میگون را تماشا می کند غزل ۲۵۴۵ - عشق جا در سینه های تنگ پیدا می کند غزل ۲۵۴۶ - دل در آن زلف زره سان جای خود وا می کند غزل ۲۵۴۷ - سیر چشمی خاک در چشم سخاوت می کند غزل ۲۵۴۸ - آن که از اوضاع خود دایم شکایت می کند غزل ۲۵۴۹ - مست ناز من زساغر تا لبی تر می کند غزل ۲۵۵۰ - تشنه جانان را کجا سیراب ساغر می کند؟ غزل ۲۵۵۱ - سیرچشمی تنگدستان را توانگر می کند غزل ۲۵۵۲ - محو جانان خویش را جانان تصور می کند غزل ۲۵۵۳ - خال موزونت سویدا را زدل حک می کند غزل ۲۵۵۴ - گرچنین آن چشم جادو رخنه در دل می کند غزل ۲۵۵۵ - شوق را آتش عنان دوری منزل می کند غزل ۲۵۵۶ - خصم غالب را زبون صبر و تحمل می کند غزل ۲۵۵۷ - گر جلا آیینه های تیره را نم می کند غزل ۲۵۵۸ - فکر جمعیت عبث دل را پریشان می کند غزل ۲۵۵۹ - عمر را کوته نفسهای پریشان می کند غزل ۲۵۶۰ - نفس را مطلق عنان رزق فراوان می کند غزل ۲۵۶۱ - دیده ها را چهره گلرنگ گلشن می کند غزل ۲۵۶۲ - گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کند غزل ۲۵۶۳ - ساغر پر می علاج جان محزون می کند غزل ۲۵۶۴ - گر چنین نشو و نما آن نخل موزون می کند غزل ۲۵۶۵ - خط غزال چشم را آهوی مشکین می کند غزل ۲۵۶۶ - تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می کند غزل ۲۵۶۷ - غارت صبر از دلم آن آتشین رو می کند غزل ۲۵۶۸ - شرم حسن شوخ را کی پرده سازی می کند؟ غزل ۲۵۶۹ - عشق او جا در دل دیوانه خالی می کند غزل ۲۵۷۰ - تا خدنگ غمزه بال و پر فشانی می کند غزل ۲۵۷۱ - دخل ناقص بر سخن سنجان گرانی می کند غزل ۲۵۷۲ - دیده ما سیر چشمان شان دنیا بشکند غزل ۲۵۷۳ - هر که خار آرزو در دیده دل بشکند غزل ۲۵۷۴ - از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکند غزل ۲۵۷۵ - سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکند غزل ۲۵۷۶ - گر نمک در باده آن کان ملاحت افکند غزل ۲۵۷۷ - کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟ غزل ۲۵۷۸ - سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکند غزل ۲۵۷۹ - گریه من آب در جوی سحر می افکند غزل ۲۵۸۰ - محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلند غزل ۲۵۸۱ - آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلند غزل ۲۵۸۲ - برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند غزل ۲۵۸۳ - خنده چون زان غنچه مستور می گردد بلند غزل ۲۵۸۴ - حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند غزل ۲۵۸۵ - نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟ غزل ۲۵۸۶ - گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمند غزل ۲۵۸۷ - هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنند غزل ۲۵۸۸ - خام دستانی که پشت پا به دنیا می زنند غزل ۲۵۸۹ - با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنند غزل ۲۵۹۰ - هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند غزل ۲۵۹۱ - با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند غزل ۲۵۹۲ - نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند غزل ۲۵۹۳ - کی به هر چشمی نظربازان تماشایش کنند؟ غزل ۲۵۹۴ - من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند غزل ۲۵۹۵ - کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنند غزل ۲۵۹۶ - غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کنند غزل ۲۵۹۷ - هر کجا خوبان چراغ دلبری بر می کنند غزل ۲۵۹۸ - نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند غزل ۲۵۹۹ - سالکان خودنما قطع بیابان می کنند غزل ۲۶۰۰ - رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند غزل ۲۶۰۱ - گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند غزل ۲۶۰۲ - بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوند غزل ۲۶۰۳ - کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟ غزل ۲۶۰۴ - در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهند غزل ۲۶۰۵ - کی به ارباب تجرد مال دنیا می دهند؟ غزل ۲۶۰۶ - گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهند غزل ۲۶۰۷ - داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند غزل ۲۶۰۸ - منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهند غزل ۲۶۰۹ - اهل همت خرده خود پیش درویشان نهند غزل ۲۶۱۰ - بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود غزل ۲۶۱۱ - دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود غزل ۲۶۱۲ - رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود غزل ۲۶۱۳ - آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود غزل ۲۶۱۴ - ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بود غزل ۲۶۱۵ - از سعادت در دماغش بیضه پندار بود غزل ۲۶۱۶ - یوسف ما در دل چه بر سر بازار بود غزل ۲۶۱۷ - جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود غزل ۲۶۱۸ - تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بود غزل ۲۶۱۹ - یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بود غزل ۲۶۲۰ - ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بود غزل ۲۶۲۱ - در کنار دایه حسن او جهان افروز بود غزل ۲۶۲۲ - ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود غزل ۲۶۲۳ - دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود غزل ۲۶۲۴ - شب که دامان سر زلف توام در چنگ بود غزل ۲۶۲۵ - تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بود غزل ۲۶۲۶ - از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود غزل ۲۶۲۷ - آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بود غزل ۲۶۲۸ - خنده سوفار با دلگیری پیکان بود غزل ۲۶۲۹ - پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟ غزل ۲۶۳۰ - شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بود غزل ۲۶۳۱ - دوش بر من سایه آن سرو روان افکنده بود غزل ۲۶۳۲ - شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بود غزل ۲۶۳۳ - مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغ غزل ۲۶۳۴ - روح را در تنگنای جسم کی شادی بود؟ غزل ۲۶۳۵ - اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بود غزل ۲۶۳۶ - چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟ غزل ۲۶۳۷ - یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبود غزل ۲۶۳۸ - پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبود غزل ۲۶۳۹ - هر دلی را طره جانان نمی گیرد به خود غزل ۲۶۴۰ - حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟ غزل ۲۶۴۱ - صورت شیرین اگر از لوح خارا می رود غزل ۲۶۴۲ - کی ز سیل گرمرو بر روی صحرا می رود؟ غزل ۲۶۴۳ - چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رود غزل ۲۶۴۴ - می کند یادش دل بیتاب و از خود می رود غزل ۲۶۴۵ - مفلس از بزم شراب ما توانگر می رود غزل ۲۶۴۶ - از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می رود غزل ۲۶۴۷ - چون رخ از می بر فروزی آب گلشن می رود غزل ۲۶۴۸ - در چمن چون حرف آن بالای موزون می رود غزل ۲۶۴۹ - در بیابان خار اگر در پای مجنون می رود غزل ۲۶۵۰ - دل ز بی برگی جگردارانه در خون می رود غزل ۲۶۵۱ - هر کجا حرف شراب ارغوانی می رود غزل ۲۶۵۲ - شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزود غزل ۲۶۵۳ - دستگاه شور من از دامن هامون فزود غزل ۲۶۵۴ - چون اثر نگذاشت ازمن غم ز غمخواری چه سود؟ غزل ۲۶۵۵ - در سخن گفتن خطای جاهلان پیدا شود غزل ۲۶۵۶ - در دل هرکس که ذوق جستجو پیدا شود غزل ۲۶۵۷ - هر که پیوندد به اهل دل، به جان بینا شود غزل ۲۶۵۸ - دل ز قید جسم چون آزاد گردد وا شود غزل ۲۶۵۹ - سرکشی ازطاق ابروی بتان پیدا شود غزل ۲۶۶۰ - عشق راهی نیست کان را منزلی پیدا شود غزل ۲۶۶۱ - کی دل غمگین به زور آه و افغان وا شود؟ غزل ۲۶۶۲ - در جهان بی نیاز خاک سیم و زر شود غزل ۲۶۶۳ - بر سبکروحان چو عیسی سوزنی لنگر شود غزل ۲۶۶۴ - هر دلی کز عشق گوهر آب شد، گوهر شود غزل ۲۶۶۵ - چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شود غزل ۲۶۶۶ - هر که در راه طلب صادق بود واصل شود غزل ۲۶۶۷ - هر سبک مغزی که غافل شد ز دل باطل شود غزل ۲۶۶۸ - جزرخش کز وی زمین و آسمان پر گل شود غزل ۲۶۶۹ - ساغر می دور از آن لبها اگر یک دم شود غزل ۲۶۷۰ - کی به وصل از سینه عاشق تمنا کم شود؟ غزل ۲۶۷۱ - نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شود غزل ۲۶۷۲ - حاش لله از ملامت شوق جانان کم شود غزل ۲۶۷۳ - گفتگو از عقد دندان گوهر غلطان شود غزل ۲۶۷۴ - حسن چو بی پرده شد دلها به خون غلطان شود غزل ۲۶۷۵ - حرف زن تا بر لب عیسی نفس سوزن شود غزل ۲۶۷۶ - خاک نتواند حجاب دیده روشن شود غزل ۲۶۷۷ - چند قرب یار از غفلت حجاب من شود؟ غزل ۲۶۷۸ - از حریصان تشنه چشمی حرص را افزون شود غزل ۲۶۷۹ - حق طلب آسوده در دنیای باطل کی شود؟ غزل ۲۶۸۰ - یار ما از کشتن عشاق درهم کی شود؟ غزل ۲۶۸۱ - تا نگردد محو انجم مهر تابان کی شود؟ غزل ۲۶۸۲ - عیب پاکان زود بر مردم هویدا می شود غزل ۲۶۸۳ - با وجود مرگ، کی هستی گوارا می شود؟ غزل ۲۶۸۴ - دل به دشمن چون ملایم شد مصفا می شود غزل ۲۶۸۵ - خانه ای کز نور حسن او مصفا می شود غزل ۲۶۸۶ - هر که می گردد ز اهل ذکر، دانا می شود غزل ۲۶۸۷ - گر به این دستور قد یار رعنا می شود غزل ۲۶۸۸ - آن لب رنگین سخن بی خواست گویا می شود غزل ۲۶۸۹ - عشقبازان را طرف بسیار پیدا می شود غزل ۲۶۹۰ - کی به ناخن از دل غمگین گره وا می شود؟ غزل ۲۶۹۱ - محنت امروز، فردا جمله راحت می شود غزل ۲۶۹۲ - زر و بال منعمان روز قیامت می شود غزل ۲۶۹۳ - هر که را غمخوار گردی غمگسارت می شود غزل ۲۶۹۴ - بعد عمری گر وصال او میسر می شود غزل ۲۶۹۵ - زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می شود غزل ۲۶۹۶ - زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می شود غزل ۲۶۹۷ - سبزه زنگار در تیغ تو جوهر می شود غزل ۲۶۹۸ - گر شکر در جام ریزم زهر قاتل می شود غزل ۲۶۹۹ - جان بی مغزان به خاک تیره واصل می شود غزل ۲۷۰۰ - دل به تن یکرنگ چون گردید باطل می شود غزل ۲۷۰۱ - دل خراب از خنده پنهان آن گل می شود غزل ۲۷۰۲ - گلشن حسن از بهار عشق خرم می شود غزل ۲۷۰۳ - می شود عارف خجل نادان چو ملزم می شود غزل ۲۷۰۴ - هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود غزل ۲۷۰۵ - از گلستانی که بلبل روی گردان می شود غزل ۲۷۰۶ - هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شود غزل ۲۷۰۷ - جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود غزل ۲۷۰۸ - زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شود غزل ۲۷۰۹ - گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شود غزل ۲۷۱۰ - عاقبت کار نظربازان به سامان می شود غزل ۲۷۱۱ - کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود غزل ۲۷۱۲ - در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شود غزل ۲۷۱۳ - دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود غزل ۲۷۱۴ - روح چون تن پرور افتد عاقبت تن می شود غزل ۲۷۱۵ - سینه ام از درد و داغ عشق روشن می شود غزل ۲۷۱۶ - در چراغ دیده من آب روغن می شود غزل ۲۷۱۷ - دل ز احیای شب دیجور روشن می شود غزل ۲۷۱۸ - خانه مردم اگر از ماه روشن می شود غزل ۲۷۱۹ - از تجرد نور حکمت در دل افزون می شود غزل ۲۷۲۰ - از نظربازان کمال حسن افزون می شود غزل ۲۷۲۱ - گر چنین چشم ترم میراب هامون می شود غزل ۲۷۲۲ - غفلت دل از شراب ناب افزون می شود غزل ۲۷۲۳ - اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شود غزل ۲۷۲۴ - آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود غزل ۲۷۲۵ - بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شود غزل ۲۷۲۶ - نفس سرکش بی ریاضت رهنما کی می شود؟ غزل ۲۷۲۷ - یک دل روشن نگهبان جهانی می شود غزل ۲۷۲۸ - مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شود غزل ۲۷۲۹ - دیده روشن از فروغ آشنایی می شود غزل ۲۷۳۰ - زیر تیغ از جبهه چین مردان می باید گشود غزل ۲۷۳۱ - عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمود غزل ۲۷۳۲ - گوش شو هر جا سخن را ساز نتوانی نمود غزل ۲۷۳۳ - جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد غزل ۲۷۳۴ - کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟ غزل ۲۷۳۵ - دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد غزل ۲۷۳۶ - بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد غزل ۲۷۳۷ - غنچه این باغ بوی پاره دل می دهد غزل ۲۷۳۸ - شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد غزل ۲۷۳۹ - گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد غزل ۲۷۴۰ - عارفان را نکهت سیب ذقن جان می دهد غزل ۲۷۴۱ - راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد غزل ۲۷۴۲ - چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد غزل ۲۷۴۳ - صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد غزل ۲۷۴۴ - چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد غزل ۲۷۴۵ - خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید غزل ۲۷۴۶ - برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید غزل ۲۷۴۷ - یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید غزل ۲۷۴۸ - ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید غزل ۲۷۴۹ - باده منصور در جام و سبوی من رسید غزل ۲۷۵۰ - دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید غزل ۲۷۵۱ - وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید غزل ۲۷۵۲ - وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید غزل ۲۷۵۳ - مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید غزل ۲۷۵۴ - پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید غزل ۲۷۵۵ - شوخی میخانه از محراب می باید کشید غزل ۲۷۵۶ - در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید غزل ۲۷۵۷ - خواری از اغیار بهر یار می باید کشید غزل ۲۷۵۸ - می به روی لاله رنگ یار می باید کشید غزل ۲۷۵۹ - مشق هجران در کنار بحر می باید کشید غزل ۲۷۶۰ - می به رغم عالم پرشور می باید کشید غزل ۲۷۶۱ - جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید غزل ۲۷۶۲ - جوش گل شد، باده گلرنگ می باید کشید غزل ۲۷۶۳ - سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید غزل ۲۷۶۴ - چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید غزل ۲۷۶۵ - درد را چون صاف در میخانه می باید کشید غزل ۲۷۶۶ - تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید غزل ۲۷۶۷ - دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید غزل ۲۷۶۸ - هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید غزل ۲۷۶۹ - از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید غزل ۲۷۷۰ - با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید غزل ۲۷۷۱ - روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه غزل ۲۷۷۲ - زلف او موی سفید نافه را در خون کشید غزل ۲۷۷۳ - از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید غزل ۲۷۷۴ - از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید غزل ۲۷۷۵ - تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید غزل ۲۷۷۶ - دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید غزل ۲۷۷۷ - نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید غزل ۲۷۷۸ - مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید غزل ۲۷۷۹ - چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید غزل ۲۷۸۰ - از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید غزل ۲۷۸۱ - بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید غزل ۲۷۸۲ - چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟ غزل ۲۷۸۳ - وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟ غزل ۲۷۸۴ - سوختم از شوق، یاران راه حرفی وا کنید غزل ۲۷۸۵ - گردش سال است، می در ساغر عشرت کنید غزل ۲۷۸۶ - دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنید غزل ۲۷۸۷ - خوش بهاری می رسد میخانه ها سامان کنید غزل ۲۷۸۸ - بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دوید غزل ۲۷۸۹ - غنی فیض از دل شب چون فقیران در نمی یابد غزل ۲۷۹۰ - مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد غزل ۲۷۹۱ - نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد غزل ۲۷۹۲ - مبادا بر سر من سایه بال هما افتد غزل ۲۷۹۳ - دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتد غزل ۲۷۹۴ - به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتد غزل ۲۷۹۵ - زعکسش لرزه بر آیینه گوهرنگار افتد غزل ۲۷۹۶ - زخط پشت لب آن طاق ابرو از نظر افتد غزل ۲۷۹۷ - در آن مجلس که از مستی رخت طاقت گداز افتد غزل ۲۷۹۸ - به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟ غزل ۲۷۹۹ - شود خون عاقبت هر دل که زلفش را به چنگ افتد غزل ۲۸۰۰ - مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد! غزل ۲۸۰۱ - نمی خواهم نقاب از صورت احوال من افتد غزل ۲۸۰۲ - زجوش مغز هر دم از سرم دستار می افتد غزل ۲۸۰۳ - مگو عاقل کجا در محنت ایام می افتد غزل ۲۸۰۴ - به زخم کهنه شور از زخمهای تازه می افتد غزل ۲۸۰۵ - به فکر عاقبت عاشق نه از غفلت نمی افتد غزل ۲۸۰۶ - سرشک تلخ من در گنبد خضرا نمی گنجد غزل ۲۸۰۷ - کسی تا کی به دامان شب و آه سحر پیچد؟ غزل ۲۸۰۸ - دل آزاده از طول امل بسیار می پیچد غزل ۲۸۰۹ - خط از بیباکی آن حسن عالمگیر می پیچد غزل ۲۸۱۰ - ز بار درد من کوه گران بر خویش می پیچد غزل ۲۸۱۱ - شکر لعل لبش در تلخی دشنام می پیچد غزل ۲۸۱۲ - مرا آه از خموشی در دل دیوانه می پیچد غزل ۲۸۱۳ - خوشا چشمی که با آن طاق ابرو آشنا گردد غزل ۲۸۱۴ - دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گردد غزل ۲۸۱۵ - به هر آب تنک کی همت من آشنا گردد؟ غزل ۲۸۱۶ - بهار از روی گلرنگ تو با برگ و نوا گردد غزل ۲۸۱۷ - زدندان ریختن عقد سخن زیر و زبرگردد غزل ۲۸۱۸ - مباد از باده آن لبهای خون آشام تر گردد غزل ۲۸۱۹ - غم از سنگ ملامت نیست سرگرم محبت را غزل ۲۸۲۰ - در ایام تهیدستی فغان صاحب اثر گردد غزل ۲۸۲۱ - مبادا دولت دنیا نصیب بد گهر گردد غزل ۲۸۲۲ - نمی بندد کمر هر کس کز او زنار برگردد غزل ۲۸۲۳ - نسیم صبحگاه از غنچه ام دلگیر برگردد غزل ۲۸۲۴ - زفیض عشق دلهای مخالف مهربان گردد غزل ۲۸۲۵ - اگر از پرده زلف سیه رویش عیان گردد غزل ۲۸۲۶ - سبکروحی که چون پروانه بر گرد سخن گردد غزل ۲۸۲۷ - بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گردد غزل ۲۸۲۸ - کسی تا چند مغلوب شراب لاله گون گردد؟ غزل ۲۸۲۹ - چنین از خون اگر دامان آن گل لاله گون گردد غزل ۲۸۳۰ - به افسون پیر و طول امل هشیار کی گردد؟ غزل ۲۸۳۱ - سیه مست غرور از گفتگو هشیار کی گردد؟ غزل ۲۸۳۲ - دل سنگ از شکست دانه من آب می گردد غزل ۲۸۳۳ - زدامان ترم ریگ روان سیراب می گردد غزل ۲۸۳۴ - ز آهم بیستون سرچشمه سیماب می گردد غزل ۲۸۳۵ - مبین گستاخ در رویش چو مشک اندود می گردد غزل ۲۸۳۶ - به خدمت بنده از آزادمردان زود می گردد غزل ۲۸۳۷ - ازان از سیر صحرا خاطرم خشنود می گردد غزل ۲۸۳۸ - زخشکی در دهانم آب گردآلود می گردد غزل ۲۸۳۹ - نسیم نوبهاران بر دماغم بار می گردد غزل ۲۸۴۰ - سخن سنجی سرآمد در فن گفتار می گردد غزل ۲۸۴۱ - ز خط آیینه روی که جوهردار می گردد؟ غزل ۲۸۴۲ - سر هر کس که گرم از باده منصور می گردد غزل ۲۸۴۳ - ز خط هشیار کی آن نرگس مخمور می گردد؟ غزل ۲۸۴۴ - عمل چون خالص افتد دل از ان پرنور می گردد غزل ۲۸۴۵ - به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گردد غزل ۲۸۴۶ - به نومیدی گره از کار سالک باز می گردد غزل ۲۸۴۷ - زگل تنها کجا بزم گلستان ساز می گردد؟ غزل ۲۸۴۸ - دل من بیقرار از شعله آواز می گردد غزل ۲۸۴۹ - زآب دیده من بید مجنون سبز می گردد غزل ۲۸۵۰ - گرانی می کند بر تن چو سربی جوش می گردد غزل ۲۸۵۱ - خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گردد غزل ۲۸۵۲ - شود چون بیش نعمت، مایه تشویش می گردد غزل ۲۸۵۳ - زخاموشی دل آگاه روشن بیش می گردد غزل ۲۸۵۴ - به قتل هر که مایل آن دل بیباک می گردد غزل ۲۸۵۵ - کجا دیوانه را دل از ملامت تنگ می گردد؟ غزل ۲۸۵۶ - مرا از حرفهای قالبی دل تنگ می گردد غزل ۲۸۵۷ - زدست تنگ بر بی برگ دنیا تنگ می گردد غزل ۲۸۵۸ - از ان در خلوت معشوق بر من حال می گردد غزل ۲۸۵۹ - دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گردد غزل ۲۸۶۰ - دل صد پاره زان گرد می گلفام می گردد غزل ۲۸۶۱ - نشان یوسف گم گشته پیدا از تو می گردد غزل ۲۸۶۲ - دل یاقوت را خون می کند لعل سخنگویت غزل ۲۸۶۳ - زانفاس گرامی آنچه صرف آه می گردد غزل ۲۸۶۴ - به احسان خانه از سیل حوادث رسته می گردد غزل ۲۸۶۵ - زبالیدن ترا هر دم لباسی تازه می گردد غزل ۲۸۶۶ - مگر قسمت مرا زان تیغ زخمی تازه می گردد؟ غزل ۲۸۶۷ - زشکر خنده پنهان او دل تازه می گردد غزل ۲۸۶۸ - نگاه آشنا در چشم او بیگانه می گردد غزل ۲۸۶۹ - دل آسوده در زیر فلک پیدا نمی گردد غزل ۲۸۷۰ - سفیدی پرده دار چشم خونپالا نمی گردد غزل ۲۸۷۱ - دل چرخ بداختر نرم از یارب نمی گردد غزل ۲۸۷۲ - دل عاشق به جور از یار دیرین برنمی گردد غزل ۲۸۷۳ - خط از خون مانع آن غمزه کافر نمی گردد غزل ۲۸۷۴ - برون آمد زلب چون حرف، دیگر برنمی گردد غزل ۲۸۷۵ - دل دیوانه من از سپاهی بر نمی گردد غزل ۲۸۷۶ - معانی اهل صورت را به گرد دل نمی گردد غزل ۲۸۷۷ - نه از رحم است اگر نخجیر من بسمل نمی گردد غزل ۲۸۷۸ - به الزام پیاپی مدعی ملزم نمی گردد غزل ۲۸۷۹ - شود خرج زمین هر سر که سودایی نمی گردد غزل ۲۸۸۰ - به زنجیر تعلق خلق را دست قضا بندد غزل ۲۸۸۱ - بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بندد غزل ۲۸۸۲ - چو احرام تماشای چمن آن سیمبر بندد غزل ۲۸۸۳ - چمن پیرا نه گل را دسته در گلزار می بندد غزل ۲۸۸۴ - دل سرگشته ما چرخ را بر کار می بندد غزل ۲۸۸۵ - کدام آیینه رو احرام این میخانه می بندد؟ غزل ۲۸۸۶ - زحسن شوخ طرفی دیده های تر نمی بندد غزل ۲۸۸۷ - نه تنها از نشاط می لب جانانه می خندد غزل ۲۸۸۸ - عجب دارم که یار این نابسامان را به یاد آرد غزل ۲۸۸۹ - خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آرد غزل ۲۸۹۰ - تو چون نوخط شوی طاوس جنت پر برون آرد غزل ۲۸۹۱ - زگردون عاقبت جان مصفا سر برون آرد غزل ۲۸۹۲ - گه از خم، گه زساغر، گه زمینا سر برون آرد غزل ۲۸۹۳ - چه خوش باشد خط از رخسار جانان سر برون آرد غزل ۲۸۹۴ - خردکی رخت بتواند زموج می برون آرد؟ غزل ۲۸۹۵ - سر منصور بار آن تیغ بی زنهار می آرد غزل ۲۸۹۶ - تماشای بتان از چشم خون بسیار می آرد غزل ۲۸۹۷ - زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمی آرد غزل ۲۸۹۸ - زدام عشق عاشق را سفر بیرون نمی آرد غزل ۲۸۹۹ - قبول خاطر از نظاره منظور می بارد غزل ۲۹۰۰ - سخن از لب فزون زان چشم چون بادام می بارد غزل ۲۹۰۱ - زمژگان که ناخن در فضای سینه می بارد؟ غزل ۲۹۰۲ - کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا دارد غزل ۲۹۰۳ - مغیلان پای نازک طینتان را در حنا دارد غزل ۲۹۰۴ - کجا رخسار او تاب نگاه آشنا دارد؟ غزل ۲۹۰۵ - توانگر در دل از سامان خود آزارها دارد غزل ۲۹۰۶ - از ان سرو از درختان سرفرازی بیشتر دارد غزل ۲۹۰۷ - مجو آسایش از دل تا مرادی در نظر دارد غزل ۲۹۰۸ - خوشا چشمی که بر روی عرقناکی نظر دارد غزل ۲۹۰۹ - اگرچه نطق در هر نکته صد تنگ شکر دارد غزل ۲۹۱۰ - اگرچه دست بر تاراج دل هر خوش کمر دارد غزل ۲۹۱۱ - مرا زنگ ملال از دل شراب ناب بردارد غزل ۲۹۱۲ - دل عاشق کی از زلف معنبر دست بردارد؟ غزل ۲۹۱۳ - سر عاشق زتن کی هر می کم زور بردارد؟ غزل ۲۹۱۴ - نبرد از سینه من گرد کلفت گردش ساغر غزل ۲۹۱۵ - نظر چون موشکاف از زلف عنبر فام بردارد؟ غزل ۲۹۱۶ - دل پرخون کجا از جسم پا در گل خبر دارد؟ غزل ۲۹۱۷ - نظربازی که چشم پرخماری در نظر دارد غزل ۲۹۱۸ - اگرچه هر گلی زین گلستان جای دگر دارد غزل ۲۹۱۹ - ز گلهای چمن هر کس وفاداری طمع دارد غزل ۲۹۲۰ - مرا خرسندی از سامان دنیا محتشم دارد غزل ۲۹۲۱ - لب خوش بوسه ای در تنگنای حیرتم دارد غزل ۲۹۲۲ - به ذوقی تکیه بر شمشیر جسم لاغرم دارد غزل ۲۹۲۳ - مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان دارد غزل ۲۹۲۴ - چه غم دیوانه ما از گزند آسمان دارد؟ غزل ۲۹۲۵ - من و حسنی که نیل چشم زخم از آسمان دارد غزل ۲۹۲۶ - مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان دارد غزل ۲۹۲۷ - مرا فکر غریب آواره دایم از وطن دارد غزل ۲۹۲۸ - مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟ غزل ۲۹۲۹ - اگرچه لاله من ریشه در خاک چمن دارد غزل ۲۹۳۰ - لباس عاریت پیش از طلب انداختن دارد غزل ۲۹۳۱ - خضر چشم حیات از آب حیوان سخن دارد غزل ۲۹۳۲ - نفس یک پا درون خانه، یک پا در برون دارد غزل ۲۹۳۳ - کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟ غزل ۲۹۳۴ - دل رنگین لباسان تیرگی را در کمین دارد غزل ۲۹۳۵ - سر شوریده من هر نفس صد آرزو دارد غزل ۲۹۳۶ - سمندر داغها از آتش رخسار او دارد غزل ۲۹۳۷ - زچشم بد خدا آن پاک دامن را نگه دارد غزل ۲۹۳۸ - چسان مژگان خونین گریه ما را نگه دارد؟ غزل ۲۹۳۹ - دل بی دست و پا چون آه سوزان را نگه دارد؟ غزل ۲۹۴۰ - گریبان دلم را نعره مستانه ای دارد غزل ۲۹۴۱ - دلی کز زلف او شیرازه جمعیتی دارد غزل ۲۹۴۲ - دگر هر ذره خاکم هوای کشوری دارد غزل ۲۹۴۳ - دل بی طالع ما دلربای غافلی دارد غزل ۲۹۴۴ - مرا پاس ادب زان آستان مهجور می دارد غزل ۲۹۴۵ - چه پروا داغ من از دیده های شور می دارد؟ غزل ۲۹۴۶ - چه باک از عاشق بی باک آن طناز می دارد؟ غزل ۲۹۴۷ - لب نانی که از دامان سایل باز می دارد غزل ۲۹۴۸ - به قامت سرو را از قد کشیدن باز می دارد غزل ۲۹۴۹ - کجا از تیغ سرگرم محبت باک می دارد؟ غزل ۲۹۵۰ - خیال تیغ سیرابش مرا جان تازه می دارد غزل ۲۹۵۱ - دل بی غم نصیب از نقطه سودا نمی دارد غزل ۲۹۵۲ - هنرور را هنر گرد غم از دل برنمی دارد غزل ۲۹۵۳ - زآه عاشقان اندیشه ای اختر نمی دارد غزل ۲۹۵۴ - تمنای فروغ آن ماه سیما برنمی دارد غزل ۲۹۵۵ - دل بیمار من ناز مداوا برنمی دارد غزل ۲۹۵۶ - عرق رخسار آن خورشید طلعت بر نمی دارد غزل ۲۹۵۷ - نظر عاشق به خط زان روی انور برنمی دارد غزل ۲۹۵۸ - شکوه عشق را گردون گردان برنمی دارد غزل ۲۹۵۹ - دو روزی بیش جان سنگینی تن بر نمی دارد غزل ۲۹۶۰ - دل حق جو نظر بر عالم باطل نمی دارد غزل ۲۹۶۱ - بجز تشویش خاطر عالم فانی نمی دارد غزل ۲۹۶۲ - فروغ دل مرا از نور مهر و مه غنی دارد غزل ۲۹۶۳ - دل رم کرده ناخوش آستین افشاندنی دارد غزل ۲۹۶۴ - به ذوق آشتی از دوستان رنجیدنی دارد غزل ۲۹۶۵ - بدن را در زمین هرگز روان پاک نگذارد غزل ۲۹۶۶ - به هر محفل بهشتی روی من منزل کجا گیرد؟ غزل ۲۹۶۷ - مکن بر نفس رحمت با تو چون راه جفا گیرد غزل ۲۹۶۸ - سبکسیر توکل کی پی هر رهنما گیرد؟ غزل ۲۹۶۹ - زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد غزل ۲۹۷۰ - به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد غزل ۲۹۷۱ - زبیتابان کجا آن مست بی پروا خبر گیرد؟ غزل ۲۹۷۲ - زبی مغزی هواجویی که دنبال هوس گیرد غزل ۲۹۷۳ - دل عاشق چه لذت از بهشت جاودان گیرد؟ غزل ۲۹۷۴ - زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟ غزل ۲۹۷۵ - حدیث تلخ را جاهل شراب ناب می گیرد غزل ۲۹۷۶ - به خواب آن چشم دل از عاشق ناشاد می گیرد غزل ۲۹۷۷ - سخن رنگ اثر از سینه افگار می گیرد غزل ۲۹۷۸ - چو شاهین بر سر دست آن شکار انداز می گیرد غزل ۲۹۷۹ - دل از عاشق به شرم آن نرگس غماز می گیرد غزل ۲۹۸۰ - شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیرد غزل ۲۹۸۱ - زخون خویش تیغ دشمن من رنگ می گیرد غزل ۲۹۸۲ - اگرچه رنگ می گیرد زمه هر جا بود سیبی غزل ۲۹۸۳ - به ابرام آن که از دنیاپرستان کام می گیرد غزل ۲۹۸۴ - غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد غزل ۲۹۸۵ - علایق دامن آزاده ما را نمی گیرد غزل ۲۹۸۶ - تن آسانی عنان زندگانی را نمی گیرد غزل ۲۹۸۷ - زآه و دود عاشق حسن را کلفت نمی گیرد غزل ۲۹۸۸ - فسون صبر در دلهای پرخون در نمی گیرد غزل ۲۹۸۹ - کسی از زلف پریشان خونبهای دل نمی گیرد غزل ۲۹۹۰ - دل آزاده را هرگز غم عالم نمی گیرد غزل ۲۹۹۱ - زخونم رنگ آن رخساره گلگون نمی گیرد غزل ۲۹۹۲ - چه دارد عالم فانی که استغنا توانم زد؟ غزل ۲۹۹۳ - اگرچه خاکسارم بر جهان پا می توانم زد غزل ۲۹۹۴ - به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد غزل ۲۹۹۵ - جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟ غزل ۲۹۹۶ - شکر در آب گوهر لعل خندان تو اندازد غزل ۲۹۹۷ - زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد غزل ۲۹۹۸ - شکوه عقل را بسیاری گفتار کم سازد غزل ۲۹۹۹ - زخود هر کس که بیرون رفت کی با همرهان سازد؟ غزل ۳۰۰۰ - به رغبت با خم زلفش دل بیتاب می سازد غزل ۳۰۰۱ - مرا پیمانه کی سیر از شراب ناب می سازد؟ غزل ۳۰۰۲ - محبت حسن را سرگرم در بیداد می سازد غزل ۳۰۰۳ - محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد غزل ۳۰۰۴ - چها تا با هوسناکان کند رخسار گلرنگش غزل ۳۰۰۵ - جمالت دیده ها را مطلع انوار می سازد غزل ۳۰۰۶ - چراغ حسن را دامان خط مستور می سازد غزل ۳۰۰۷ - نمک داغ مرا چون مرهم کافور می سازد غزل ۳۰۰۸ - برای رزق من گردون عبث تدبیر می سازد غزل ۳۰۰۹ - دل خام مرا رخسار آتشناک می سازد غزل ۳۰۱۰ - غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد غزل ۳۰۱۱ - زشکر خنده لعل او روان را تازه می سازد غزل ۳۰۱۲ - لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد غزل ۳۰۱۳ - فرنگی طلعتی کز دین مرا بیگانه می سازد غزل ۳۰۱۴ - به داغی عشق کار مردم دیوانه می سازد غزل ۳۰۱۵ - خمار باده مهر دوستان را کینه می سازد غزل ۳۰۱۶ - سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی سازد غزل ۳۰۱۷ - زشوق عالم بالا روان با تن نمی سازد غزل ۳۰۱۸ - دماغ خشک ما را باده رنگین نمی سازد غزل ۳۰۱۹ - مکن کاری که از جورت دل اندوهگین لرزد غزل ۳۰۲۰ - قدح لبریز چون شد از شراب ناب می لرزد غزل ۳۰۲۱ - به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزد غزل ۳۰۲۲ - مرا چون دل تپد در بر، دل جانانه می لرزد غزل ۳۰۲۳ - دل ما بر سیه روزان فقر از خود فزون سوزد غزل ۳۰۲۴ - سرشک گرم در چشم تر من خواب می سوزد غزل ۳۰۲۵ - اگرچه شمع کافوری خرد در خانه می سوزد غزل ۳۰۲۶ - خمار می مرا در گوشه میخانه می سوزد غزل ۳۰۲۷ - کدامین روز بر حالم دل خارا نمی سوزد؟ غزل ۳۰۲۸ - مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزد غزل ۳۰۲۹ - غبار تیره بختی از دهان شکوه می خیزد غزل ۳۰۳۰ - ز ماتمخانه ما نغمه عشرت کجا خیزد؟ غزل ۳۰۳۱ - ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟ غزل ۳۰۳۲ - به مستی آه خون آلود از دل بیشتر خیزد غزل ۳۰۳۳ - زرفتارت امان از عالم ایجاد برخیزد غزل ۳۰۳۴ - ز دین ناقصم از سبحه استغفار برخیزد غزل ۳۰۳۵ - مسیحا از سر بالین من رنجور برخیزد غزل ۳۰۳۶ - خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزد غزل ۳۰۳۷ - مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزد غزل ۳۰۳۸ - به عزم رقص چون سرو قباپوش تو برخیزد غزل ۳۰۳۹ - نشد از دل غبار از شیشه و پیمانه برخیزد غزل ۳۰۴۰ - کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟ غزل ۳۰۴۱ - کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟ غزل ۳۰۴۲ - زرخسار تو رنگ از گلشن ایجاد می خیزد غزل ۳۰۴۳ - مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزد غزل ۳۰۴۴ - زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزد غزل ۳۰۴۵ - مرا اسباب عشرت از دل دیوانه می خیزد غزل ۳۰۴۶ - دل هر کس به تعظیم سخن از جا نمی خیزد غزل ۳۰۴۷ - زدل زنگ ملال از باده احمر نمی خیزد غزل ۳۰۴۸ - غبار غم به می از جان غم پرور نمی خیزد غزل ۳۰۴۹ - که می نالد که آه از جان شیدا برنمی خیزد؟ غزل ۳۰۵۰ - سیاهی از دل چون گلخن ما برنمی خیزد غزل ۳۰۵۱ - تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی ده غزل ۳۰۵۲ - به کشت خشمگینان آتش از ابر بلا ریزد غزل ۳۰۵۳ - ترا از ساده لوحی هر که گل در پیرهن ریزد غزل ۳۰۵۴ - گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزد غزل ۳۰۵۵ - به مستی بی طلب بوس از دهان یار می ریزد غزل ۳۰۵۶ - مسلسل حرف از ان مژگان خوش تقریر می ریزد غزل ۳۰۵۷ - کجا خون مرا آن ساقی طناز می ریزد؟ غزل ۳۰۵۸ - غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزد غزل ۳۰۵۹ - زیاد آن ستمگر از رخ من رنگ می ریزد غزل ۳۰۶۰ - اگر در دام او اشکی دل دیوانه می ریزد غزل ۳۰۶۱ - به دلهای فگار آن لعل روشن گوهر آویزد غزل ۳۰۶۲ - هلال عید از گردون زنگاری هویدا شد غزل ۳۰۶۳ - زپیری حرص دنیا نفس طامع را دو بالا شد غزل ۳۰۶۴ - فروغ حسن یار از چهره گلزار پیدا شد غزل ۳۰۶۵ - زروی لاله رنگت آب رونق از چمنها شد غزل ۳۰۶۶ - اگر ناقص به روشن گوهری واصل تواند شد غزل ۳۰۶۷ - حجاب آسمان کی مانع ما می تواند شد؟ غزل ۳۰۶۸ - که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟ غزل ۳۰۶۹ - ز اکسیر قناعت خاک شکر می تواند شد غزل ۳۰۷۰ - که با قد دو تا از مرگ غافل می تواند شد؟ غزل ۳۰۷۱ - چنین گر آتشین از باده آن رخسار خواهد شد غزل ۳۰۷۲ - به این عنوان اگر روی تو آتشناک خواهد شد غزل ۳۰۷۳ - گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شد غزل ۳۰۷۴ - نصیب از نعمت بسیار دیگرگون نخواهد شد غزل ۳۰۷۵ - زنور عارضش هر ذره ای خورشید منظر شد غزل ۳۰۷۶ - به دل باشد گران چشمی که بی اشک دمادم شد غزل ۳۰۷۷ - نگار نوخطی رام نگاه صید بندم شد غزل ۳۰۷۸ - رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شد غزل ۳۰۷۹ - ز خط رویش چراغ دیده شب زنده داران شد غزل ۳۰۸۰ - دل تاریک من روشن زفیض صبحگاهی شد غزل ۳۰۸۱ - زدل طرفی نبستی در جهان گل چه خواهی شد؟ غزل ۳۰۸۲ - بهار نوجوانی رفت، کی دیوانه خواهی شد؟ غزل ۳۰۸۳ - اگر از خال لب مهر دهان من نخواهی شد غزل ۳۰۸۴ - گریبان چاکی عشاق از ذوق فنا باشد غزل ۳۰۸۵ - بهشت و دوزخ ما هجر و وصل آن پسر باشد غزل ۳۰۸۶ - غرور نوخطان افزون زخوبان دگر باشد غزل ۳۰۸۷ - به مقدار تمنا داغ در دل جلوه گر باشد غزل ۳۰۸۸ - دل آزاد طبعان فارغ از قید هوس باشد غزل ۳۰۸۹ - لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشد غزل ۳۰۹۰ - مرا پیغام لطفی از زبان خامه بس باشد غزل ۳۰۹۱ - اگر جان دربهای می دهی بر می ستم باشد غزل ۳۰۹۲ - دمی کز روی آگاهی بود تیغ دودم باشد غزل ۳۰۹۳ - خوشا دردی که از چشم بداندیشان نهان باشد غزل ۳۰۹۴ - مرا دوری به جای خویش با آن سیمتن باشد غزل ۳۰۹۵ - چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟ غزل ۳۰۹۶ - اگر فتح جگرداران به تیغ افراختن باشد غزل ۳۰۹۷ - دمی چون صبح می خواهم درین عالم زمن باشد غزل ۳۰۹۸ - کیم من تا سلیمان میهمان خوان من باشد؟ غزل ۳۰۹۹ - در آغاز محبت خاطر عاشق غمین باشد غزل ۳۱۰۰ - ز ابروی تو دل گردد زره، گر آهنین باشد غزل ۳۱۰۱ - به خاک و خون کشیدی ز انتظارم، این چنین باشد! غزل ۳۱۰۲ - خوشا رندی که در میخانه اش آن آبرو باشد غزل ۳۱۰۳ - من ناکس کیم تا در سرشتم آرزو باشد؟ غزل ۳۱۰۴ - نهان در ابر دایم آفتاب زندگی باشد غزل ۳۱۰۵ - ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشد غزل ۳۱۰۶ - به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشد غزل ۳۱۰۷ - دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشد غزل ۳۱۰۸ - نگاه نرگس نیلوفری خونخوار می باشد غزل ۳۱۰۹ - پرستاری دل افگار را دشوار می باشد غزل ۳۱۱۰ - طلبکار خدا را درد دل بسیار می باشد غزل ۳۱۱۱ - تو پنداری دل خوش در جهان بسیار می باشد غزل ۳۱۱۲ - حضور قلب کی در سینه پرشور می باشد؟ غزل ۳۱۱۳ - گل بی خار را شبنم زچشم شور می باشد غزل ۳۱۱۴ - بهار زندگانی با خزان همدوش می باشد غزل ۳۱۱۵ - دل بی آرزو آسوده از تشویش می باشد غزل ۳۱۱۶ - صفا دارد جهان تا دل زکلفت پاک می باشد غزل ۳۱۱۷ - گرفتاری به قدر رشته آمال می باشد غزل ۳۱۱۸ - زسالک شکوه پردازی نه شرط راه می باشد غزل ۳۱۱۹ - زدوری بیش وصل دلبران جانکاه می باشد غزل ۳۱۲۰ - خرابیهای ظاهر حافظ دیوانه می باشد غزل ۳۱۲۱ - دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی باشد غزل ۳۱۲۲ - بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشد غزل ۳۱۲۳ - دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشد غزل ۳۱۲۴ - شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشد غزل ۳۱۲۵ - اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشد غزل ۳۱۲۶ - گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشد غزل ۳۱۲۷ - نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشد غزل ۳۱۲۸ - حصاری آدمی را به زهمواری نمی باشد غزل ۳۱۲۹ - سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشد غزل ۳۱۳۰ - دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشد غزل ۳۱۳۱ - زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصد غزل ۳۱۳۲ - سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالد غزل ۳۱۳۳ - خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالد غزل ۳۱۳۴ - نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمد غزل ۳۱۳۵ - به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمد غزل ۳۱۳۶ - نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمد غزل ۳۱۳۷ - بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمد غزل ۳۱۳۸ - در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمد غزل ۳۱۳۹ - زمین و آسمان از ناله من در خروش آمد غزل ۳۱۴۰ - شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمد غزل ۳۱۴۱ - زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمد غزل ۳۱۴۲ - خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمد غزل ۳۱۴۳ - به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد غزل ۳۱۴۴ - به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمد غزل ۳۱۴۵ - به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمد غزل ۳۱۴۶ - چنین ساقی اگر دور شراب ناب گرداند غزل ۳۱۴۷ - نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداند غزل ۳۱۴۸ - دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه غزل ۳۱۴۹ - نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداند غزل ۳۱۵۰ - زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داند غزل ۳۱۵۱ - زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داند غزل ۳۱۵۲ - کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می داند؟ غزل ۳۱۵۳ - زبی پروایی آن بیدرد قدر ما نمی داند غزل ۳۱۵۴ - چه شد قدر مرا گر چرخ دون پرور نمی داند؟ غزل ۳۱۵۵ - بهار عارض او را به سامان کس نمی داند غزل ۳۱۵۶ - چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟ غزل ۳۱۵۷ - دل دیوانه من دوست از دشمن نمی داند غزل ۳۱۵۸ - زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داند غزل ۳۱۵۹ - زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاند غزل ۳۱۶۰ - اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاند غزل ۳۱۶۱ - که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟ غزل ۳۱۶۲ - نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین روید غزل ۳۱۶۳ - ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می ماند غزل ۳۱۶۴ - زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند غزل ۳۱۶۵ - نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماند غزل ۳۱۶۶ - دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماند غزل ۳۱۶۷ - زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماند غزل ۳۱۶۸ - زدل در سینه غیر از آه غم پرور نمی ماند غزل ۳۱۶۹ - سخن پوشیده در لعل لب جانان نمی ماند غزل ۳۱۷۰ - به دل مژگان آن ناآشنا پنهان نمی ماند غزل ۳۱۷۱ - دهان تنگ آن شیرین پسر پنهان نمی ماند غزل ۳۱۷۲ - سر شوریده را فکر سرانجامی نمی ماند غزل ۳۱۷۳ - زآتش گل به اعجاز رخ نیکو برویاند غزل ۳۱۷۴ - حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیند غزل ۳۱۷۵ - رخ بهبود کار خویش آن غافل چسان بیند؟ غزل ۳۱۷۶ - همین سرگشتگی چشم حریص از مال می بیند غزل ۳۱۷۷ - کسی کز عقل وحشی شد چون مجنون بد نمی بیند غزل ۳۱۷۸ - زحیرت عاشق از نظاره اغیار گل چیند غزل ۳۱۷۹ - زسنگ کودکان از پا دل دیوانه ننشیند غزل ۳۱۸۰ - زخون دل شراب، از پاره دل کن کباب خود غزل ۳۱۸۱ - تو از نام بلند ای نوجوان بردار کام خود غزل ۳۱۸۲ - کسی تا کی خورد چون شمع رزق از استخوان خود؟ غزل ۳۱۸۳ - به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آید غزل ۳۱۸۴ - به همت کشتی تن را شکستم تا چه پیش آید غزل ۳۱۸۵ - نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آید غزل ۳۱۸۶ - کجا از هر مقلد کار ارباب بیان آید؟ غزل ۳۱۸۷ - به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟ غزل ۳۱۸۸ - کجا آسان زقید جسم پای دل برون آید؟ غزل ۳۱۸۹ - به امید چه از تن غافلان را جان برون آید؟ غزل ۳۱۹۰ - زقید جسم جانهای عزیز آسان برون آید غزل ۳۱۹۱ - اگر طوفان زچشم خونفشان من برون آید غزل ۳۱۹۲ - گر از نظاره خورشید در چشم آب می آید غزل ۳۱۹۳ - مرا از غفلت خود بر سر این بیداد می آید غزل ۳۱۹۴ - به گوشم ناله اغیار دردآلود می آید غزل ۳۱۹۵ - غم عالم به دل از دیده خونبار می آید غزل ۳۱۹۶ - دل از مژگان خواب آلود در زنهار می آید غزل ۳۱۹۷ - درین صحرا که یارب از پی نخجیر می آید؟ غزل ۳۱۹۸ - به قتل من چنان بیتاب آن شمشیر می آید غزل ۳۱۹۹ - به آیین تمام از خم شراب صاف می آید غزل ۳۲۰۰ - شود پاک از گنه هر کس به کوی عشق می آید غزل ۳۲۰۱ - که بر بالین من با قامت چالاک می آید؟ غزل ۳۲۰۲ - به آسانی به روی زرد ما کی رنگ می آید؟ غزل ۳۲۰۳ - نفس از سینه ام از بس به خون آغشته می آید غزل ۳۲۰۴ - از ان گلشن دل گستاخ من گل چیده می آید غزل ۳۲۰۵ - اگر درد مرا زان بی مروت چاره می آید غزل ۳۲۰۶ - بغیر از دل مصاف عشق دیگر از که می آید؟ غزل ۳۲۰۷ - کدامین آتشین سیما به این ویرانه می آید؟ غزل ۳۲۰۸ - گران گشتم به چشمش بس که رفتم بی طلب سویش غزل ۳۲۰۹ - نه بیدردی است گر اشکم به چشم تر نمی آید غزل ۳۲۱۰ - ز آهم نم به چشم چرخ بداختر نمی آید غزل ۳۲۱۱ - ز مغز من به صهبا خشکی غم برنمی آید غزل ۳۲۱۲ - مصفا تا نمی گردد، ز تن جان بر نمی آید غزل ۳۲۱۳ - خیال او به تدبیر از دل من برنمی آید غزل ۳۲۱۴ - زدل کاری که آید از لب خندان نمی آید غزل ۳۲۱۵ - زانجم نور مه در دیده روزن نمی آید غزل ۳۲۱۶ - به کار سینه صافان دیده روشن نمی آید غزل ۳۲۱۷ - زمن راز دل صدچاک پوشیدن نمی آید غزل ۳۲۱۸ - به خاطر هیچگه آن قامت موزون نمی آید غزل ۳۲۱۹ - زدست خواجه از ابرام زر بیرون نمی آید غزل ۳۲۲۰ - تمنا از دل اهل هوس بیرون نمی آید غزل ۳۲۲۱ - تمنا از دل اهل هوس بیرون نمی آید غزل ۳۲۲۲ - نبیند زیر پای خویش، رعنا این چنین باید غزل ۳۲۲۳ - زدل رم می کند، چشم بلاجو این چنین باید غزل ۳۲۲۴ - نوا پیوسته در بزم شراب ناب می باید غزل ۳۲۲۵ - زسوز عشق داغی بر دل افگار می باید غزل ۳۲۲۶ - نکویان را عتاب و لطف با هم یار می باید غزل ۳۲۲۷ - قبول عشق سرکش را دل دیوانه می باید غزل ۳۲۲۸ - مدام از عشق جوشی در دل بی کینه می باید غزل ۳۲۲۹ - مگر زلف سبکسیر تو از جولان بیاساید غزل ۳۲۳۰ - دل عاشق کجا از ساغر سرشار بگشاید؟ غزل ۳۲۳۱ - دل عاشق کی از هر نسخه وصف الحال بگشاید؟ غزل ۳۲۳۲ - به هر نامحرمی عاشق لب اظهار نگشاید غزل ۳۲۳۳ - گره تا کی ز ابروی سخن پرداز نگشاید؟ غزل ۳۲۳۴ - حواس کم خرد را نفس جاهل کار فرماید غزل ۳۲۳۵ - مقام بوسه لب زان عارض سیراب می جوید غزل ۳۲۳۶ - به می آن کس که کلفت از دل پرشور من شوید غزل ۳۲۳۷ - غبار کلفت از دل ساغر سرشار می شوید غزل ۳۲۳۸ - زدل زنگ کدورت چشم خونپالا نمی شوید غزل ۳۲۳۹ - صدف گرد یتیمی از رخ گوهر نمی شوید غزل ۳۲۴۰ - که حال دردمندان پیش چشم یار می گوید؟ غزل ۳۲۴۱ - دل سودازده در طره دلدار افتاد غزل ۳۲۴۲ - هرکه را چشم بر آن طاق دو ابرو افتاد غزل ۳۲۴۳ - عشق تا هست عنان را به هوس نتوان داد غزل ۳۲۴۴ - آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبد غزل ۳۲۴۵ - هرکه از گریه بیدرد اثر می طلبد غزل ۳۲۴۶ - قطره بیجگری کز نظر ما افتد غزل ۳۲۴۷ - نوبت عقده گشایی چو به ما می افتد غزل ۳۲۴۸ - دل ارباب تنعم ز نوا می افتد غزل ۳۲۴۹ - هرکجا پرتو جانانه ما می افتد غزل ۳۲۵۰ - کور باد آن که ز روی تو نظر می پیچد غزل ۳۲۵۱ - یوسفی نیست دل خوش که هویدا گردد غزل ۳۲۵۲ - زهر، تریاق به اکسیر مدارا گردد غزل ۳۲۵۳ - نفس از توبه صادق دم عیسی گردد غزل ۳۲۵۴ - جوهر می ز رگ ابر مثنی گردد غزل ۳۲۵۵ - پنبه گوشم اگر پنبه مینا گردد غزل ۳۲۵۶ - آب خوب است لب خشکی ازو تر گردد غزل ۳۲۵۷ - سخن عشق محال است مکرر گردد غزل ۳۲۵۸ - حسن در هر نگهی عالم دیگر گردد غزل ۳۲۵۹ - هرکه باریک شد از فکر، سخنور گردد غزل ۳۲۶۰ - نیست ممکن که دل ما ز وفا برگردد غزل ۳۲۶۱ - چه بهشتی است که یارم ز سفر برگردد غزل ۳۲۶۲ - که گمان داشت ز خط حسن تو زایل گردد؟ غزل ۳۲۶۳ - که گمان داشت ز خط حسن تو زایل گردد؟ غزل ۳۲۶۴ - در واکرده، در بسته ز دربان گردد غزل ۳۲۶۵ - خواب هرکس ز خیال تو پریشان گردد غزل ۳۲۶۶ - دل ما کی تهی از درد به افغان گردد؟ غزل ۳۲۶۷ - چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردد غزل ۳۲۶۸ - نخل قد تو به باغی که خرامان گردد غزل ۳۲۶۹ - سر شوریده ز تسلیم به سامان گردد غزل ۳۲۷۰ - نفس سرکش چه خیال است به فرمان گردد؟ غزل ۳۲۷۱ - چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گردد غزل ۳۲۷۲ - گر چنین خون دل ازان طره مشکین گردد غزل ۳۲۷۳ - گر چنین خون دل ازان طره مشکین گردد غزل ۳۲۷۴ - منحرف از نگه آن قبله ابرو گردد غزل ۳۲۷۵ - از نظر بازی من چشم سخنگو گردد غزل ۳۲۷۶ - وقت ارباب دل آشفته به مویی گردد غزل ۳۲۷۷ - عقده چون وقت رسد عقده گشا می گردد غزل ۳۲۷۸ - هرکه تسلیم به فرمان قضا می گردد غزل ۳۲۷۹ - دولت حسن ز خط زیر و زبر می گردد غزل ۳۲۸۰ - دل هرکس که مقید به هوس می گردد غزل ۳۲۸۱ - سر ارباب جدل خرج زبان می گردد غزل ۳۲۸۲ - راست آزرده کی از زخم زبان می گردد؟ غزل ۳۲۸۳ - دیدنت باعث سرسبزی جان می گردد غزل ۳۲۸۴ - آدمی پیر چو شد حرص جوان می گردد غزل ۳۲۸۵ - اشک دریادل ما گرد جهان می گردد غزل ۳۲۸۶ - صبر در عشق ز دلها سفری می گردد غزل ۳۲۸۷ - کوه در بادیه شوق کمر می بندد غزل ۳۲۸۸ - غنچه باغ حیا سر به گریبان خندد غزل ۳۲۸۹ - دل سنگین ترا هر که به انصاف آرد غزل ۳۲۹۰ - کلفت از سینه می ناب برون می آرد غزل ۳۲۹۱ - تیغ سیراب تو فیض دم عیسی دارد غزل ۳۲۹۲ - چهره ات رنگ ز گلدسته مینا دارد غزل ۳۲۹۳ - دل آسوده طمع هر که ز دنیا دارد غزل ۳۲۹۴ - می در آن لعل گهربار تماشا دارد غزل ۳۲۹۵ - عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟ غزل ۳۲۹۶ - از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟ غزل ۳۲۹۷ - آه عشاق سینه روز اثرها دارد غزل ۳۲۹۸ - چشم پرکار تو در پرده بیانها دارد غزل ۳۲۹۹ - مرهم زخم مرا شور محبت دارد غزل ۳۳۰۰ - سالک از منزل نزدیک شکایت دارد غزل ۳۳۰۱ - شوق من سرکشی از زلف معنبر دارد غزل ۳۳۰۲ - سخنی کز دل بیتاب بود پردارد غزل ۳۳۰۳ - عشق صد لخت جگر بر مژه تر دارد غزل ۳۳۰۴ - می کجا مهر حجاب از لب ما بردارد؟ غزل ۳۳۰۵ - حسن در خانه زین جلوه دیگر دارد غزل ۳۳۰۶ - رهرو عشق کی اندیشه منزل دارد؟ غزل ۳۳۰۷ - خصم را عقل مقید به تحمل دارد غزل ۳۳۰۸ - در خور مزد فلک کار به آدم دارد غزل ۳۳۰۹ - بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد غزل ۳۳۱۰ - دل عاشق چه غم از شورش دوران دارد؟ غزل ۳۳۱۱ - رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟ غزل ۳۳۱۲ - تشنگان حال جگر سوختگان می دانند غزل ۳۳۱۳ - سالک امید نجات از دل روشن دارد غزل ۳۳۱۴ - از بتان شسته عذاری که حجابی دارد غزل ۳۳۱۵ - لب لعل تو اگر جام شرابی دارد غزل ۳۳۱۶ - هر که چون زانوی خود آینه داری دارد غزل ۳۳۱۷ - هر که رخساره آیینه گدازی دارد غزل ۳۳۱۸ - حسن نو خط تو سرمایه نازی دارد غزل ۳۳۱۹ - گوشه گیری که لب نان حلالی دارد غزل ۳۳۲۰ - هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد غزل ۳۳۲۱ - نرگس از دور به آن چشم نگاهی دارد غزل ۳۳۲۲ - ذره ام چشم به خورشید لقایی دارد غزل ۳۳۲۳ - جام می چهره اندیشه نمایی دارد غزل ۳۳۲۴ - دل آگاه ز تن فکر رهایی دارد غزل ۳۳۲۵ - پاس اندوه دل تنگ نگه می دارد غزل ۳۳۲۶ - نه همین فکر مرا روز به من نگذارد غزل ۳۳۲۷ - دل و دین و خرد و هوش مرا صهبا برد غزل ۳۳۲۸ - سرو را شیوه رفتار تو از جا ببرد غزل ۳۳۲۹ - دل محال است ز ما عشوه دنیا ببرد غزل ۳۳۳۰ - هر که آیینه به روشنگر ساغر ببرد غزل ۳۳۳۱ - صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشت غزل ۳۳۳۲ - هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبرد غزل ۳۳۳۳ - جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرد غزل ۳۳۳۴ - از سری جوی سعادت که ز دولت گذرد غزل ۳۳۳۵ - زخم عشاق محال است ز خنجر گذرد غزل ۳۳۳۶ - چه عجب تیر خدنگ تو گر از دل گذرد؟ غزل ۳۳۳۷ - هر کجا قصه آن طره و کاکل گذرد غزل ۳۳۳۸ - کلفت از مردم آزاده شتابان گذرد غزل ۳۳۳۹ - روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد غزل ۳۳۴۰ - پای بر چرخ نهد هر که ز سر می گذرد غزل ۳۳۴۱ - روزگار طرب و نوبت غم می گذرد غزل ۳۳۴۲ - از میان تیغ برآورد که زمان می گذرد غزل ۳۳۴۳ - کعبه از کوی تو لبیک زنان می گذرد غزل ۳۳۴۴ - غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد غزل ۳۳۴۵ - دولت از دیده بیدار طلب باید کرد غزل ۳۳۴۶ - خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرد غزل ۳۳۴۷ - ای دل از دشمن خاموش حذر باید کرد غزل ۳۳۴۸ - نوبهارست سرانجام زری باید کرد غزل ۳۳۴۹ - دل چون آینه را تار نمی باید کرد غزل ۳۳۵۰ - روی آیینه دل تار نمی باید کرد غزل ۳۳۵۱ - خنده چون کبک به آواز نمی باید کرد غزل ۳۳۵۲ - رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد غزل ۳۳۵۳ - رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد غزل ۳۳۵۴ - حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کرد غزل ۳۳۵۵ - از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کرد غزل ۳۳۵۶ - قطع امید ازان موی کمر نتوان کرد غزل ۳۳۵۷ - دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفت غزل ۳۳۵۸ - دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرد غزل ۳۳۵۹ - تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد غزل ۳۳۶۰ - برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد غزل ۳۳۶۱ - سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کرد غزل ۳۳۶۲ - سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کرد غزل ۳۳۶۳ - آن که منع من مخمور ز صهبا می کرد غزل ۳۳۶۴ - از دو عالم دل اگر رو به سویدا می کرد غزل ۳۳۶۵ - بی تو گر شاخ گلی دیده تماشا می کرد غزل ۳۳۶۶ - حسن آن روز که آیینه مصفا می کرد غزل ۳۳۶۷ - در چمن جلوه گر آن قامت رعنا می کرد غزل ۳۳۶۸ - خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد غزل ۳۳۶۹ - از خموشی دل روشن گهران آب خورد غزل ۳۳۷۰ - چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟ غزل ۳۳۷۱ - اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد غزل ۳۳۷۲ - جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد غزل ۳۳۷۳ - شعله شوق اگر در دل خارا گیرد غزل ۳۳۷۴ - زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟ غزل ۳۳۷۵ - هر که در وقت جوانی ره طاعت گیرد غزل ۳۳۷۶ - اگر آن غنچه دهن مهر ز لب برگیرد غزل ۳۳۷۷ - چه تمتع ز لبش دیده حیران گیرد؟ غزل ۳۳۷۸ - کیست دست من آزاده ز یاران گیرد؟ غزل ۳۳۷۹ - تا دلی از کف ارباب وفا می گیرد غزل ۳۳۸۰ - شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد غزل ۳۳۸۱ - قدم از صدق درین مرحله می باید زد غزل ۳۳۸۲ - عشق اول به دل سوخته آدم زد غزل ۳۳۸۳ - قطره آن کس که پی آب به ظلمت می زد غزل ۳۳۸۴ - هرکه در دامن ارباب نظر دست نزد غزل ۳۳۸۵ - آن کسی چشم و چراغ است نظر بازان را غزل ۳۳۸۶ - نیست ممکن دل آشفته به سر پردازد غزل ۳۳۸۷ - عاشق محو به دلدار نمی پردازد غزل ۳۳۸۸ - گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد غزل ۳۳۸۹ - باد اگر پرده ز رخساره یار اندازد غزل ۳۳۹۰ - بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد غزل ۳۳۹۱ - اشک را دیده من گوهر غلطان سازد غزل ۳۳۹۲ - زهر را صبر جوانمرد شکر می سازد غزل ۳۳۹۳ - صبر را زمزمه من سفری می سازد غزل ۳۳۹۴ - سینه را تیره هوا و هوسی می سازد غزل ۳۳۹۵ - چه میان است که دایم چو دل من لرزد غزل ۳۳۹۶ - پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزد غزل ۳۳۹۷ - در حریمی که گل روی ایاغ افروزد غزل ۳۳۹۸ - عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد غزل ۳۳۹۹ - اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد غزل ۳۴۰۰ - پایم از گرمی رفتار چنان می سوزد غزل ۳۴۰۱ - هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد غزل ۳۴۰۲ - دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد غزل ۳۴۰۳ - چون خط از چهره آن ماه لقا برخیزد غزل ۳۴۰۴ - در گنه اشک ندامت ز جگر برخیزد غزل ۳۴۰۵ - منعم از خواب عدم تیره روان برخیزد غزل ۳۴۰۶ - نه ز می خوردن ما شور و شری برخیزد غزل ۳۴۰۷ - می توان گرد خط از آینه حسن زدود غزل ۳۴۰۸ - گریه ابری است که از دامن دل می خیزد غزل ۳۴۰۹ - زنگ غفلت ز دل من نگران می خیزد غزل ۳۴۱۰ - من که دارم که گلم بر سر بالین ریزد؟ غزل ۳۴۱۱ - عشق در پای گلی رنگ وفا می ریزد غزل ۳۴۱۲ - زین سعادت که ز بال و پر ما می ریزد غزل ۳۴۱۳ - صبر هر چند به دل رنگ حضر می ریزد غزل ۳۴۱۴ - محو دیدار تو راحت ز الم نشناسد غزل ۳۴۱۵ - چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟ غزل ۳۴۱۶ - تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟ غزل ۳۴۱۷ - کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟ غزل ۳۴۱۸ - جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسد غزل ۳۴۱۹ - دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسد غزل ۳۴۲۰ - چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد غزل ۳۴۲۱ - بی تب و تاب به مخمور شرابی نرسد غزل ۳۴۲۲ - دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسد غزل ۳۴۲۳ - پیش مژگان درازت که هدف خواهد شد؟ غزل ۳۴۲۴ - خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شد غزل ۳۴۲۵ - خارج از پرده آهنگ نمی باید شد غزل ۳۴۲۶ - هر که ایام خط از سیمبران غافل شد غزل ۳۴۲۷ - جگر پاره اگر مایده خوانم شد غزل ۳۴۲۸ - لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شد غزل ۳۴۲۹ - بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شد غزل ۳۴۳۰ - اگر آن غمزه خونریز مصور می شد غزل ۳۴۳۱ - پیر گردیدی و کشت املت زرد نشد غزل ۳۴۳۲ - صاف با ما دل آن شعله بیباک نشد غزل ۳۴۳۳ - عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟ غزل ۳۴۳۴ - چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟ غزل ۳۴۳۵ - ساقی بزم اگر آن دلبر رعنا باشد غزل ۳۴۳۶ - شمع با مضطرب از دست حمایت باشد غزل ۳۴۳۷ - قبله زن صفتان آینه زر باشد غزل ۳۴۳۸ - چشم ناقص گهران بر زر و زیور باشد غزل ۳۴۳۹ - پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشد غزل ۳۴۴۰ - دایم از فکر سفر پیر مشوش باشد غزل ۳۴۴۱ - من و راهی که ز سر سنگ نشانش باشد غزل ۳۴۴۲ - نیست در دست مرا غیر دعا، خوش باشد غزل ۳۴۴۳ - دل ازان دورتر افتاده که واصل باشد غزل ۳۴۴۴ - گر صفای حرم کعبه ز زمزم باشد غزل ۳۴۴۵ - نقد روشن گهران در گره غم باشد غزل ۳۴۴۶ - نقد جان را لب خاموش نگهبان باشد غزل ۳۴۴۷ - نمک صبح در آن است که خندان باشد غزل ۳۴۴۸ - اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید غزل ۳۴۴۹ - آسمان ساغری از محفل مردان باشد غزل ۳۴۵۰ - آتش قافله ما دل روشن باشد غزل ۳۴۵۱ - بیخودی بال و پر روح گشودن باشد غزل ۳۴۵۲ - زردی روی من از باده کشیدن باشد غزل ۳۴۵۳ - داغ هر لاله که بر سینه هامون باشد غزل ۳۴۵۴ - چشم بیدار چراغ سر بالین باشد غزل ۳۴۵۵ - هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشد غزل ۳۴۵۶ - نیستم گل که مرا برگ نثاری باشد غزل ۳۴۵۷ - گرچه آن سرو روان در همه جا می باشد غزل ۳۴۵۸ - کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟ غزل ۳۴۵۹ - ظاهر و باطن مردان به صفا می باشد غزل ۳۴۶۰ - پیچ و خم لازمه رشته جان می باشد غزل ۳۴۶۱ - دیده زنده دلان اشک فشان می باشد غزل ۳۴۶۲ - شکوه اهل دل از خلق نهان می باشد غزل ۳۴۶۳ - دل سودازدگان گوشه نشین می باشد غزل ۳۴۶۴ - دل پیران کهنسال غمین می باشد غزل ۳۴۶۵ - چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشد غزل ۳۴۶۶ - جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟ غزل ۳۴۶۷ - دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟ غزل ۳۴۶۸ - چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟ غزل ۳۴۶۹ - کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟ غزل ۳۴۷۰ - هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشد غزل ۳۴۷۱ - سر آزاده ما منت افسر نکشد غزل ۳۴۷۲ - عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصد غزل ۳۴۷۳ - تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد غزل ۳۴۷۴ - دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمد غزل ۳۴۷۵ - از قضا چشم سیاه تو به یادم آمد غزل ۳۴۷۶ - به لبم بی تو چنان تند نفس می آمد غزل ۳۴۷۷ - شوق من قاصد بیدرد کجا می داند؟ غزل ۳۴۷۸ - دلش از گریه من رنگ نمی گرداند غزل ۳۴۷۹ - خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراند غزل ۳۴۸۰ - نه زر و سیم و نه لعل و نه گهر خواهد ماند غزل ۳۴۸۱ - حسرت عمر، مرا در دل افگار بماند غزل ۳۴۸۲ - چهره ات شمع فروزان شده را می ماند غزل ۳۴۸۳ - نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماند غزل ۳۴۸۴ - عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اند غزل ۳۴۸۵ - در لب یار نهان عیش جهان ساخته اند غزل ۳۴۸۶ - عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اند غزل ۳۴۸۷ - محض حرف است که او را دهنی ساخته اند غزل ۳۴۸۸ - هر گروهی به دلیل دگر آویخته اند غزل ۳۴۸۹ - عارفانی که ازین رشته سری یافته اند غزل ۳۴۹۰ - عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اند غزل ۳۴۹۱ - تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند غزل ۳۴۹۲ - دردمندان که به ناخن جگر خود خستند غزل ۳۴۹۳ - بال پرواز خود آن مردم غافل بستند غزل ۳۴۹۴ - کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند غزل ۳۴۹۵ - ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند غزل ۳۴۹۶ - گر به شاهان جهان مسند عزت دادند غزل ۳۴۹۷ - قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند غزل ۳۴۹۸ - با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند غزل ۳۴۹۹ - داروی بیهشی از جام صفاتم دادند غزل ۳۵۰۰ - قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند غزل ۳۵۰۱ - بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند غزل ۳۵۰۲ - از لب خشک مهیا لب نانم کردند غزل ۳۵۰۳ - غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند غزل ۳۵۰۴ - سالکانی که قدم در ره جانانه زدند غزل ۳۵۰۵ - نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند غزل ۳۵۰۶ - تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند غزل ۳۵۰۷ - اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند غزل ۳۵۰۸ - روشنائی که درین دایره صاحب دیدند غزل ۳۵۰۹ - به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدند غزل ۳۵۱۰ - نه همین اهل خرد آینه اسرارند غزل ۳۵۱۱ - نه غم خار و نه اندیشه خارا دارند غزل ۳۵۱۲ - همه از تاب کمر در خم ایمان دارند غزل ۳۵۱۳ - عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند غزل ۳۵۱۴ - شیشه هایی که درستی ز شکستن دارند غزل ۳۵۱۵ - گوشه گیران که ز ایام کناری دارند غزل ۳۵۱۶ - حال من از نظر یار نهان می دارند غزل ۳۵۱۷ - بد درونان که به همواری ظاهر سمرند غزل ۳۵۱۸ - خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرند غزل ۳۵۱۹ - مهر را سوختگان بوته خاری گیرند غزل ۳۵۲۰ - روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند غزل ۳۵۲۱ - عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشند غزل ۳۵۲۲ - جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟ غزل ۳۵۲۳ - ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشند غزل ۳۵۲۴ - غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند غزل ۳۵۲۵ - چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟ غزل ۳۵۲۶ - ساقی از جامی اگر خاطر ما شاد کند غزل ۳۵۲۷ - فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کند غزل ۳۵۲۸ - خط شبرنگ چه با آن رخ پرنور کند؟ غزل ۳۵۲۹ - چشم خود خواجه اگر سیر به تدبیر کند غزل ۳۵۳۰ - هر دلی را که محبت صدف راز کند غزل ۳۵۳۱ - در صدف چشم محال است گهر باز کند غزل ۳۵۳۲ - آتش خشم به یاقوت مدارا چه کند؟ غزل ۳۵۳۳ - داغ با سینه ارباب محبت چه کند؟ غزل ۳۵۳۴ - دل نازک به زبان بازی مژگان چه کند؟ غزل ۳۵۳۵ - خرمن صبر به این برق عنانان چه کند؟ غزل ۳۵۳۶ - سالکان را ز جهان عشق تو بیگانه کند غزل ۳۵۳۷ - رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکند غزل ۳۵۳۸ - مکث لب تشنه دیدار به جنت نکند غزل ۳۵۳۹ - غم محال است که تدبیر دل من نکند غزل ۳۵۴۰ - چرخ هرچند دل اهل هنر را شکند غزل ۳۵۴۱ - دست تاک از اثر نشأه صهباست بلند غزل ۳۵۴۲ - رتبه خط تو بالغ نظران می دانند غزل ۳۵۴۳ - یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنند غزل ۳۵۴۴ - درد را سوختگان تو به درمان ندهند غزل ۳۵۴۵ - کاهلانی که درین ره به هوس می آیند غزل ۳۵۴۶ - چه بهشتی است که آن بند قبا بگشایند غزل ۳۵۴۷ - دانه از سینه خود مرغ نظر می چیند غزل ۳۵۴۸ - هرچه دریافت کلیم از نظر بینا بود غزل ۳۵۴۹ - هرکه خامش شود از حادثه آزاد بود غزل ۳۵۵۰ - دل اهل نظر آن به که گرفتار بود غزل ۳۵۵۱ - تا به کی مردم چشمم هدف خار بود؟ غزل ۳۵۵۲ - عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود غزل ۳۵۵۳ - تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود غزل ۳۵۵۴ - بنده حسن خداداد شوم همچو کلیم غزل ۳۵۵۵ - چشمه زمزم ما تیغ تو بیباک بود غزل ۳۵۵۶ - دانه خال تو روزی که مرا در دل بود غزل ۳۵۵۷ - می روشن گهران چهره گلفام بود غزل ۳۵۵۸ - دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟ غزل ۳۵۵۹ - تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود غزل ۳۵۶۰ - یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بود غزل ۳۵۶۱ - حاصل عمر زخود بیخبران آه بود غزل ۳۵۶۲ - هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بود غزل ۳۵۶۳ - خانه دل به صفا از نظر بسته بود غزل ۳۵۶۴ - باغ در بسته ما دیده پوشیده بود غزل ۳۵۶۵ - لب لعل تو همان تلخ زبان است که بود غزل ۳۵۶۶ - دل خالی ز هوس خلوت جانانه بود غزل ۳۵۶۷ - شب که روی تو ز می در عرق افشانی بود غزل ۳۵۶۸ - دل دیوانه من قابل زنجیر نبود غزل ۳۵۶۹ - باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبود غزل ۳۵۷۰ - باد را راه در آن طره پیچان نبود غزل ۳۵۷۱ - مکن از بخت شکایت که وبالش می بود غزل ۳۵۷۲ - در خیالم اگر آن زلف پریشان می بود غزل ۳۵۷۳ - نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجود غزل ۳۵۷۴ - می شود آب روان چون به رگ تاک رود غزل ۳۵۷۵ - یاد آن جلوه ی مستانه کی از دل برود؟ غزل ۳۵۷۶ - هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود غزل ۳۵۷۷ - دل آگاه به هر شورشی از جا نرود غزل ۳۵۷۸ - عارف از راه به سجاده تقوی نرود غزل ۳۵۷۹ - پند ناصح به جنون من افگار افزود غزل ۳۵۸۰ - رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود غزل ۳۵۸۱ - جگر تشنه محال است که سیراب شود غزل ۳۵۸۲ - از ملامت دل روشن گهران شاد شود غزل ۳۵۸۳ - طایری را که به دام تو گرفتار شود غزل ۳۵۸۴ - گل رخسار تو هرجا که نمودار شود غزل ۳۵۸۵ - کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شود غزل ۳۵۸۶ - چه بهشتی است که دستم کمر یار شود غزل ۳۵۸۷ - کی بود دل به سر کوی تو سیار شود؟ غزل ۳۵۸۸ - نیست ممکن دل ازان جان جهان سیر شود غزل ۳۵۸۹ - شوق را صبر محال است عنانگیر شود غزل ۳۵۹۰ - از ریاضت دل اگر آینه پرداز شود غزل ۳۵۹۱ - خط ازان صفحه رخسار سخنساز شود غزل ۳۵۹۲ - گل بی خار درین غمکده کم سبز شود غزل ۳۵۹۳ - گوهری نیست سخنهاش که از گوش شود غزل ۳۵۹۴ - از نظر دورکی آن خط بناگوش شود؟ غزل ۳۵۹۵ - باده در شیشه و پیمانه من سنگ شود غزل ۳۵۹۶ - حرص را تشنگی افزون به زر و مال شود غزل ۳۵۹۷ - باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟ غزل ۳۵۹۸ - اگر از همسفران پیشتر افتم چه شود؟ غزل ۳۵۹۹ - گر ز رخسار شوی باغ و بهارم چه شود؟ غزل ۳۶۰۰ - در سر زلف تو مجنون دل فرزانه شود غزل ۳۶۰۱ - راه مقصود طی از آبله پا نشود غزل ۳۶۰۲ - مانع شور جنون سلسله پا نشود غزل ۳۶۰۳ - چهره شوخ به یک رنگ مصور نشود غزل ۳۶۰۴ - چون ز خط صفحه رخسار تو ضایع نشود؟ غزل ۳۶۰۵ - دل عاشق تهی از اشک دمادم نشود غزل ۳۶۰۶ - عشق را پرده ناموس نگهبان نشود غزل ۳۶۰۷ - سر آشفته ز دستار بسامان نشود غزل ۳۶۰۸ - حسن را حلقه خط مانع رفتن نشود غزل ۳۶۰۹ - به سخن دعوی بی اصل مبرهن نشود غزل ۳۶۱۰ - مانع گرمروان ساعت سنگین نشود غزل ۳۶۱۱ - تن حجاب سفر جان هوایی نشود غزل ۳۶۱۲ - رتبه زمزمه عشق ندارد زاهد غزل ۳۶۱۳ - عاشق دلشده هرچند که آواز دهد غزل ۳۶۱۴ - دل ما سلطنت فقر به سامان ندهد غزل ۳۶۱۵ - حسن از دیدن خود بر سر بیداد آید غزل ۳۶۱۶ - بس که در سینه من تیر پی تیر آید غزل ۳۶۱۷ - بر سر حرف، گر آن چشم فسون ساز آید غزل ۳۶۱۸ - بی خبر از در من یار مگر باز آید غزل ۳۶۱۹ - چشم دارم که مه نو سفرم باز آید غزل ۳۶۲۰ - چون قلم بر سر غمنامه هجران آید غزل ۳۶۲۱ - بوی دل از نفس باد صبا می آید غزل ۳۶۲۲ - حسن در پرده نیرنگ چرا می آید؟ غزل ۳۶۲۳ - به کف شعله اگر نقد شرر می آید غزل ۳۶۲۴ - سرخوش از صحبت ارباب هوس می آید غزل ۳۶۲۵ - چشم آیینه گر از خواب بهم می آید غزل ۳۶۲۶ - از لب خلق دم باد خزان می آید غزل ۳۶۲۷ - خانه بر دوش غریبی ز وطن می آید غزل ۳۶۲۸ - کلکم از سیر بدخشان سخن می آید غزل ۳۶۲۹ - دلبری از خم گیسوی سخن می آید غزل ۳۶۳۰ - گر خس و خار ز گرداب برون می آید غزل ۳۶۳۱ - ناله ای کز دل بیدرد برون می آید غزل ۳۶۳۲ - اگر از سنگ رگ سنگ برون می آید غزل ۳۶۳۳ - خط ز خال لب جانانه برون می آید غزل ۳۶۳۴ - دعوی عشق ز هر بوالهوسی می آید غزل ۳۶۳۵ - آب در دیده پیمانه می می آید غزل ۳۶۳۶ - چشم پرحرف و لب بوسه ربا می باید غزل ۳۶۳۷ - هر طرف لاله رخی هست، نظر می باید غزل ۳۶۳۸ - سرو بستان حیا غنچه جبین می باید غزل ۳۶۳۹ - عاشق آزرده و محزون و غمین می باید غزل ۳۶۴۰ - از تماشا دل افسرده ما نگشاید غزل ۳۶۴۱ - تا به مژگان نرسد اشک، نظر نگشاید غزل ۳۶۴۲ - بس که بیماری عشقم به رگ جان پیچید غزل ۳۶۴۳ - شوقم از نامه به وصل تو فزونتر گردید غزل ۳۶۴۴ - نه همین دل ز سر زلف تو مفتون گردید غزل ۳۶۴۵ - درد می را به من خاک نشین بگذارید غزل ۳۶۴۶ - لاله از رشک رخت خون جگر می گرید غزل ۳۶۴۷ - چه عجب گر ز بهاران به نوایی نرسید غزل ۳۶۴۸ - در جهان کس می عشرت نتوانست کشید غزل ۳۶۴۹ - تا نهال تو قدر از گلشن تقدیر کشید غزل ۳۶۵۰ - از دل خونشده هرکس که شرابی نکشید غزل ۳۶۵۱ - حسن آن روز که تشریف حیا می پوشید غزل ۳۶۵۲ - پنبه نبود که شد از سینه افگار سفید غزل ۳۶۵۳ - می خلد بیشتر از تیر به دل موی سفید غزل ۳۶۵۴ - هرکه آسودگی از عالم امکان جوید غزل ۳۶۵۵ - غیر کی پیش تو پیغام مرا می گوید؟ غزل ۳۶۵۶ - دست اسباب بگیرید و به سیلاب دهید غزل ۳۶۵۷ - خوش بهاری است حریفان نظری بگشایید غزل ۳۶۵۸ - خوشا کسی که دل خود به چشم مست تو داد غزل ۳۶۵۹ - بر آن سرم که بشویم ز دیده نقش سواد غزل ۳۶۶۰ - ز چشم بد رخ خوب ترا گزند مباد غزل ۳۶۶۱ - گل عذار تو از درد نیمرنگ مباد! غزل ۳۶۶۲ - به دور لعل تو یاقوت از آب و رنگ افتاد غزل ۳۶۶۳ - ز روی خشت خم از جوش باده جام افتاد غزل ۳۶۶۴ - ز خنده بر جگر حشر داشت (حق) نمک غزل ۳۶۶۵ - من آن نیم که ز درد گران کنم فریاد غزل ۳۶۶۶ - گذشت از نظرم یار سرگران فریاد غزل ۳۶۶۷ - فروغ گوهر دل از سر زبان تابد غزل ۳۶۶۸ - مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد غزل ۳۶۶۹ - به درد و داغ دل بیقرار می چسبد غزل ۳۶۷۰ - قبا ز شرم بر آن سیمتن نمی چسبد غزل ۳۶۷۱ - نه موج از دل دریا کرانه می طلبد غزل ۳۶۷۲ - شبی ستاره دولت به بام ما افتد غزل ۳۶۷۳ - اگر نقاب ازان روی دلپسند افتد غزل ۳۶۷۴ - زخ تو از نگه گرم خوش جلا گردد غزل ۳۶۷۵ - ز درد و داغ دل تیره خوش جلا گردد غزل ۳۶۷۶ - دل از سفر ز بد و نیک باخبر گردد غزل ۳۶۷۷ - ز می فروغ لب یار بیشتر گردد غزل ۳۶۷۸ - ز درد و داغ، دل تیره دیده ور گردد غزل ۳۶۷۹ - ز چهره تو نگه داغدار برگردد غزل ۳۶۸۰ - تو سعی کن که دلت ساده از رقم گردد غزل ۳۶۸۱ - ز بردباری من موج می شود لنگر غزل ۳۶۸۲ - ز کاهلی به نظرها جوان گران گردد غزل ۳۶۸۳ - ملایمت سپر خصم تندخو گردد غزل ۳۶۸۴ - ملایمت سپر خصم تندخو گردد غزل ۳۶۸۵ - ز چهره تو نظرها پرآب می گردد غزل ۳۶۸۶ - حجاب پرده چشم پر آب می گردد غزل ۳۶۸۷ - خوشا سعادت آن دل که آب می گردد غزل ۳۶۸۸ - گل عذار تو بی آب و تاب می گردد غزل ۳۶۸۹ - به دیده آب اگر از آفتاب می گردد غزل ۳۶۹۰ - به دیده آب اگر از آفتاب می گردد غزل ۳۶۹۱ - کجا حریص ملول از گزند می گردد؟ غزل ۳۶۹۲ - سخن ز لعل لبت آبدار می گردد غزل ۳۶۹۳ - فلک ز لنگر من باوقار می گردد غزل ۳۶۹۴ - مرا دل از قد خم زنگ ناک می گردد غزل ۳۶۹۵ - اگر بهانه طفلان تمام می گردد غزل ۳۶۹۶ - ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردد غزل ۳۶۹۷ - سری که در ره او بی کلاه می گردد غزل ۳۶۹۸ - ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟ غزل ۳۶۹۹ - زمانه ساز به رنگ زمانه می گردد غزل ۳۷۰۰ - ملال در دل بی مدعا نمی گردد غزل ۳۷۰۱ - ز می پرستی خود لاله برنمی گردد غزل ۳۷۰۲ - دل رمیده ملول از سفر نمی گردد غزل ۳۷۰۳ - نصیب خلق زیاد از نعم نمی گردد غزل ۳۷۰۴ - نمرده، عمر کسی جاودان نمی گردد غزل ۳۷۰۵ - جهان حیات کسی را ضمان نمی گردد غزل ۳۷۰۶ - بغیر اشک که راه نگاه من بندد غزل ۳۷۰۷ - ز شکوه گر لبم آن گلعذار می بندد غزل ۳۷۰۸ - زبان شکوه ما لعل یار می بندد غزل ۳۷۰۹ - کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد غزل ۳۷۱۰ - ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد غزل ۳۷۱۱ - جز آن دهن که ازو خنده سر برون آرد غزل ۳۷۱۲ - چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟ غزل ۳۷۱۳ - فروغ ذره به چشم من آب می آرد غزل ۳۷۱۴ - نظاره لب میگون خمار می آرد غزل ۳۷۱۵ - چه نکهت است که باد بهار می آرد؟ غزل ۳۷۱۶ - کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟ غزل ۳۷۱۷ - نشاط عالم فانی ملال می آرد غزل ۳۷۱۸ - جواب نامه ما را صبا نمی آرد غزل ۳۷۱۹ - چنان کز آن لب خامش عتاب می بارد غزل ۳۷۲۰ - طراوتی که ز رخسار یار می بارد غزل ۳۷۲۱ - درشتی از فلک شیشه رنگ می بارد غزل ۳۷۲۲ - درین چمن سرسبز آن برهنه پا دارد غزل ۳۷۲۳ - کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟ غزل ۳۷۲۴ - اگر چه قامت سرو اعتدال را دارد غزل ۳۷۲۵ - که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟ غزل ۳۷۲۶ - غریق عشق چه اندیشه از خطر دارد؟ غزل ۳۷۲۷ - چه وسعت است که این بحر پرگهر دارد غزل ۳۷۲۸ - ز چهره تو بهشت آب و تاب بردارد غزل ۳۷۲۹ - تمام رس نبود باده ای که کف دارد غزل ۳۷۳۰ - هنوز نرگس او مستی ازل دارد غزل ۳۷۳۱ - ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارد غزل ۳۷۳۲ - گلی که از عرق شرم دیده بان دارد غزل ۳۷۳۳ - کناره گرد خطرهای بیکران دارد غزل ۳۷۳۴ - دل رمیده ما شکوه از وطن دارد غزل ۳۷۳۵ - ز خود گسسته چه پروای آن و این دارد؟ غزل ۳۷۳۶ - خوشم به باده گلگون که رنگ او دارد غزل ۳۷۳۷ - همین نه فاخته در سر هوای او دارد غزل ۳۷۳۸ - چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟ غزل ۳۷۳۹ - گلی که بلبل ما برگ عیش ازو دارد غزل ۳۷۴۰ - کسی که دل به خیال تو در گرو دارد غزل ۳۷۴۱ - درین محیط چو غواص هرکه ته دارد غزل ۳۷۴۲ - شراب روز دل لاله را سیه دارد غزل ۳۷۴۳ - خوشا کسی که ز عالم کناره ای دارد غزل ۳۷۴۴ - شکفتگی ز می ناب تازگی دارد غزل ۳۷۴۵ - صراحیی که دم صبح قلقلی دارد غزل ۳۷۴۶ - به سینه هرکه تمنای نوگلی دارد غزل ۳۷۴۷ - خوش آن که از دو جهان گوشه غمی دارد غزل ۳۷۴۸ - چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟ غزل ۳۷۴۹ - چه باک دانه خال از گزند می دارد؟ غزل ۳۷۵۰ - سیه دل از غم دنیا خطر نمی دارد غزل ۳۷۵۱ - فسرده دل نفس خونچکان نمی دارد غزل ۳۷۵۲ - درین بهار به گلزار رفتنی دارد غزل ۳۷۵۳ - ز بیم خار خورد در لباس دایم خون غزل ۳۷۵۴ - عذار نوخط دلدار دیدنی دارد غزل ۳۷۵۵ - قدم به چشم من خاکسار نگذارد غزل ۳۷۵۶ - به گرد تربت روشندلان دلیر مگرد غزل ۳۷۵۷ - چگونه جان ز تنم هجر سینه تاب برد؟ غزل ۳۷۵۸ - بیاض گردن او دست من ز کار برد غزل ۳۷۵۹ - ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان برد غزل ۳۷۶۰ - تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی برد غزل ۳۷۶۱ - خوش آن که چون گل ازین باغ خنده رو گذرد غزل ۳۷۶۲ - فروغ روی تو چون از نقاب می گذرد غزل ۳۷۶۳ - مرا به زخم زبان روزگار می گذرد غزل ۳۷۶۴ - صباح مستی و شام خمار می گذرد غزل ۳۷۶۵ - ترا چه غم که شب ما دراز می گذرد؟ غزل ۳۷۶۶ - ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد غزل ۳۷۶۷ - همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کرد غزل ۳۷۶۸ - ز خط صفای دگر روی یار پیدا کرد غزل ۳۷۶۹ - قدح به حوصله ما چه می تواند کرد؟ غزل ۳۷۷۰ - به اهل عشق نصیحت چه می تواند کرد؟ غزل ۳۷۷۱ - حساب زخم دل ما که می تواند کرد؟ غزل ۳۷۷۲ - سبکروی که ز سرپا نمی تواند کرد غزل ۳۷۷۳ - وصال با من خونین جگر چه خواهد کرد؟ غزل ۳۷۷۴ - دمید صبح، هوای شراب باید کرد غزل ۳۷۷۵ - رسید موسم گل ترک کار باید کرد غزل ۳۷۷۶ - ز بس که سنگ ملامت فلک به کارم کرد غزل ۳۷۷۷ - ز خویشتن سفری اختیار خواهم کرد غزل ۳۷۷۸ - نمی توان ز کرم منع باده خواران کرد غزل ۳۷۷۹ - شکوفه مغز شعور مرا پریشان کرد غزل ۳۷۸۰ - نظر بر آن رخ چون آفتاب نتوان کرد غزل ۳۷۸۱ - علاج غم به می خوشگوار نتوان کرد غزل ۳۷۸۲ - تلاش بیخبری با شعور نتوان کرد غزل ۳۷۸۳ - ترا به یوسف مصر اشتباه نتوان کرد غزل ۳۷۸۴ - مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟ غزل ۳۷۸۵ - اگر وطن به مقام رضا توانی کرد غزل ۳۷۸۶ - اگر نشسته سفر چون نظر توانی کرد غزل ۳۷۸۷ - به خاک راه تو هرکس که جبهه سایی کرد غزل ۳۷۸۸ - ز رفتن تو دل خاکسار رفت به گرد غزل ۳۷۸۹ - دل غریب مرا بوی گل بجا آورد غزل ۳۷۹۰ - دم مسیح دل دردمند ما نخورد غزل ۳۷۹۱ - ز عشق رشته جانی که پیچ و تاب نخورد غزل ۳۷۹۲ - دل شکسته من درد را دوا گیرد غزل ۳۷۹۳ - عنان آه چسان جسم ناتوان گیرد؟ غزل ۳۷۹۴ - ز می مرا تب لرز خمار می گیرد غزل ۳۷۹۵ - غزال چشم تو ره بر پلنگ می گیرد غزل ۳۷۹۶ - ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیرد غزل ۳۷۹۷ - ز ناقصان خرد من کمال می گیرد غزل ۳۷۹۸ - ملال در دل آزاده جا نمی گیرد غزل ۳۷۹۹ - نه پشت پای بر اندیشه می توانم زد غزل ۳۸۰۰ - ز کاوش دلم آزار رنگ می بازد غزل ۳۸۰۱ - به دور حسن تو با گلستان که پردازد؟ غزل ۳۸۰۲ - چو تیغ او به جبین چین جوهر اندازد غزل ۳۸۰۳ - بهار را چمنت مست رنگ و بو سازد غزل ۳۸۰۴ - دل مرا نگه گرم یار می سازد غزل ۳۸۰۵ - کسی که خرده خود صرف باده می سازد غزل ۳۸۰۶ - ز آه من دل سنگین یار می لرزد غزل ۳۸۰۷ - دل شکسته عاشق به آه می لرزد غزل ۳۸۰۸ - ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزد غزل ۳۸۰۹ - ز گرمی نگهت آب در گهر سوزد غزل ۳۸۱۰ - نفس به سینه ام از اضطراب می سوزد غزل ۳۸۱۱ - نگه ز دیدن رخسار یار می سوزد غزل ۳۸۱۲ - مرا ز باده گلگون دماغ می سوزد غزل ۳۸۱۳ - به روی خوب تو هرکس ز خواب برخیزد غزل ۳۸۱۴ - نگه ز دیده من اشکبار برخیزد غزل ۳۸۱۵ - بغیر خط که ز رخسار یار برخیزد غزل ۳۸۱۶ - چه غم ز سینه به یاد وصال برخیزد؟ غزل ۳۸۱۷ - ازین بساط کسی شادمانه برخیزد غزل ۳۸۱۸ - ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزد غزل ۳۸۱۹ - به ناله ای ز دل ما چه درد می خیزد؟ غزل ۳۸۲۰ - همیشه از دل من آه سرد می خیزد غزل ۳۸۲۱ - به گریه کی ز دل من غبار می خیزد؟ غزل ۳۸۲۲ - ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزد غزل ۳۸۲۳ - به می غم از دل افگار برنمی خیزد غزل ۳۸۲۴ - لبت ز خنده دندان نما گهر ریزد غزل ۳۸۲۵ - ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزد غزل ۳۸۲۶ - عرق نه از رخ آن گلعذار می ریزد غزل ۳۸۲۷ - ز جلوه تو دل روزگار می ریزد غزل ۳۸۲۸ - به عارض تو که رنگ نگاه می ریزد؟ غزل ۳۸۲۹ - فغان ز سینه آسوده محشر انگیزد غزل ۳۸۳۰ - ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟ غزل ۳۸۳۱ - شراب لعل به آن لعل جانفزا نرسد غزل ۳۸۳۲ - به گرد گریه من ابر درفشان نرسد غزل ۳۸۳۳ - ز آه کام دو عالم مرا مهیا شد غزل ۳۸۳۴ - شکوفه از افق شاخسار پیدا شد غزل ۳۸۳۵ - ز طرف روی تو خط سیاه پیدا شد غزل ۳۸۳۶ - زخط عذار تو بی آب وتاب خواهد شد غزل ۳۸۳۷ - اگر چنین سخن ما بلند خواهد شد غزل ۳۸۳۸ - وفا طلب زجهان فنا نباید شد غزل ۳۸۳۹ - به روی گرم تو آیینه تا برابر شد غزل ۳۸۴۰ - ز باده چهره ساقی جهان دیگر شد غزل ۳۸۴۱ - جنون من ز نسیم بهار کامل شد غزل ۳۸۴۲ - زچهره ات عرق شرم چشم حیران شد غزل ۳۸۴۳ - زگریه آینه هر دلی که روشن شد غزل ۳۸۴۴ - ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شد غزل ۳۸۴۵ - فغان که وحشی من مانده از رمیدن شد غزل ۳۸۴۶ - زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شد غزل ۳۸۴۷ - رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شد غزل ۳۸۴۸ - خوشم که خرده جان صرف یار جانی شد غزل ۳۸۴۹ - اگر به بیخبری یار می توانی شد غزل ۳۸۵۰ - زصدق اگر نفس صبحگاه خواهی شد غزل ۳۸۵۱ - فغان که هستی ما خرج آشنایی شد غزل ۳۸۵۲ - به خاک دیر جبینی که آشنا باشد غزل ۳۸۵۳ - خوش است حس که در پرده حیا باشد غزل ۳۸۵۴ - زخاکساری دل برقرار خودباشد غزل ۳۸۵۵ - زانقلاب دل آسوده بیشتر باشد غزل ۳۸۵۶ - خوشا دلی که دراودرد را گذر باشد غزل ۳۸۵۷ - مرا که سایه خم سایه کمر باشد غزل ۳۸۵۸ - فروغ گوهر چرخ از جلای دل باشد غزل ۳۸۵۹ - مرا جلای دل از چشم خونفشان باشد غزل ۳۸۶۰ - زبستگی دل آگاه شادمان باشد غزل ۳۸۶۱ - ز چهره حال دل زار من عیان باشد غزل ۳۸۶۲ - دل گشاده من گلستان من باشد غزل ۳۸۶۳ - مرا امید نشاط از سپهر چون باشد غزل ۳۸۶۴ - حیات من سخنهای دلنشین باشد غزل ۳۸۶۵ - همیشه صاحب طول امل غمین باشد غزل ۳۸۶۶ - به چشم من گل وخار چمن یکی باشد غزل ۳۸۶۷ - حضور روی زمین در فتادگی باشد غزل ۳۸۶۸ - نشاط زنده دلان پایدار می باشد غزل ۳۸۶۹ - نشاط لازم نقص عقول می باشد غزل ۳۸۷۰ - سبکروان ترا نقش پا نمی باشد غزل ۳۸۷۱ - خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشد غزل ۳۸۷۲ - به ملک امن رضا شور وشر نمی باشد غزل ۳۸۷۳ - به زیر چرخ دل شادمان نمی باشد غزل ۳۸۷۴ - کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد غزل ۳۸۷۵ - ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلد غزل ۳۸۷۶ - دلم بجا زتماشای دلنوازآمد غزل ۳۸۷۷ - نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند غزل ۳۸۷۸ - نه هر سخن نشناسی سخنوری داند غزل ۳۸۷۹ - کریم اوست که خود را بخیل می داند غزل ۳۸۸۰ - دلیل راه کج از مستقیم می داند غزل ۳۸۸۱ - قد تو سرو چمن را پیاده می داند غزل ۳۸۸۲ - چنان که حسن ترا هیچ کس نمی داند غزل ۳۸۸۳ - دهان تنگ تو هرخرده دان نمی داند غزل ۳۸۸۴ - کجاست می که مرا شیرگیر گرداند غزل ۳۸۸۵ - کمند زلف تو خود را به آفتاب رساند غزل ۳۸۸۶ - خط تو سلسله خود به مشک ناب رساند غزل ۳۸۸۷ - مرا شکستگی پا به آن جناب رساند غزل ۳۸۸۸ - ز حرف بر لب شیرین او اثرماند غزل ۳۸۸۹ - به زیر چرخ مقوس که جاودان ماند غزل ۳۸۹۰ - اثر ز همت مستانه در شراب نماند غزل ۳۸۹۱ - خزان رسید وگل افشانی بهار نماند غزل ۳۸۹۲ - به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچم غزل ۳۸۹۳ - نه گل نه لاله درین خارزار می ماند غزل ۳۸۹۴ - فلک به آبله خار دیده می ماند غزل ۳۸۹۵ - سخن غریب چو شد در وطن نمی ماند غزل ۳۸۹۶ - زخنده تو گره در دلی نمی ماند غزل ۳۸۹۷ - موحدان که به لیل ونهار ساخته اند غزل ۳۸۹۸ - سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند غزل ۳۸۹۹ - سبکروان ز خم آسمان برآمده اند غزل ۳۹۰۰ - فسردگان که اسیر جهان اسبابند غزل ۳۹۰۱ - سزد که خرده جان را کند نثار سپند غزل ۳۹۰۲ - چه دیده است در آن آتشین عذار سپند غزل ۳۹۰۳ - فسردگان که طلسم وجود نشکستند غزل ۳۹۰۴ - خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند غزل ۳۹۰۵ - سحر که چهره خورشید را به خون شستند غزل ۳۹۰۶ - هزار نقش مخالف به کار ما کردند غزل ۳۹۰۷ - سبکروان که طلبکار یار می گردند غزل ۳۹۰۸ - اگر ز چهره داغم نقاب بردارند غزل ۳۹۰۹ - کسان که جانب هم را نگه می دارند غزل ۳۹۱۰ - سمنبران که به لب آبدار چون گهرند غزل ۳۹۱۱ - به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند غزل ۳۹۱۲ - سبکروان ز غم روزگار بیخبرند غزل ۳۹۱۳ - خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرند غزل ۳۹۱۴ - مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند غزل ۳۹۱۵ - سخنوران که درین بوستان نوا سازند غزل ۳۹۱۶ - خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند غزل ۳۹۱۷ - درین ریاض دلی را که آب می سازند غزل ۳۹۱۸ - چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند غزل ۳۹۱۹ - چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسند غزل ۳۹۲۰ - ز خود برآمدگان رستگار می باشند غزل ۳۹۲۱ - در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند غزل ۳۹۲۲ - ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند غزل ۳۹۲۳ - چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشند غزل ۳۹۲۴ - چگونه باده عرفان جماعتی نوشند غزل ۳۹۲۵ - بتان که خون شهیدان چو آب می نوشند غزل ۳۹۲۶ - دلی که آتش روی تواش کباب کند غزل ۳۹۲۷ - چو در پیاله رنجش می عتاب کند غزل ۳۹۲۸ - ز درد چهره محال است مرد زرد کند غزل ۳۹۲۹ - فغان چه با دل سنگین آن نگار کند غزل ۳۹۳۰ - چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کند غزل ۳۹۳۱ - اگر نه چشم من آن دلنواز باز کند غزل ۳۹۳۲ - جمال را نگه تلخ او جلال کند غزل ۳۹۳۳ - اجل چه کار به جانهای با کمال کند غزل ۳۹۳۴ - به هر چمن قد موزون او خرام کند غزل ۳۹۳۵ - نقاب چهره چو آن زلف مشکفام کند غزل ۳۹۳۶ - لبش به خنده دل غنچه را دونیم کن غزل ۳۹۳۷ - نسیم صبح به آن طره دوتا چه کند غزل ۳۹۳۸ - سخن به مردم افسرده دل اثر چه کند غزل ۳۹۳۹ - بهار و باغ به دلهای آتشین چه کند غزل ۳۹۴۰ - اگر به قامت رعنای او نظاره کند غزل ۳۹۴۱ - دماغ سوختگان را شراب تازه کند غزل ۳۹۴۲ - کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند غزل ۳۹۴۳ - کسی برون سرازین بحربیکرانه کند غزل ۳۹۴۴ - سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند غزل ۳۹۴۵ - سخن طراز چرا مهر برزبان نکند غزل ۳۹۴۶ - خوشا کسی که به دامان خود قدم شکند غزل ۳۹۴۷ - مرا همیشه دل از وصل یار می شکند غزل ۳۹۴۸ - ترانه های جهان گرچه مختلف رنگند غزل ۳۹۴۹ - ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلند غزل ۳۹۵۰ - سپند خال لبت آتشین عذارانند غزل ۳۹۵۱ - نظر لباس پرستان به مال و جاه کنند غزل ۳۹۵۲ - خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهند غزل ۳۹۵۳ - به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهند غزل ۳۹۵۴ - مکن ملاحظه ازآهم ای بهشت وجود غزل ۳۹۵۵ - خطی که گرد رخ او ز مشک ناب بود غزل ۳۹۵۶ - حقوق خدمت اگر در حساب خواهد بود غزل ۳۹۵۷ - ترا اگر به نیاز احتیاج خواهد بود غزل ۳۹۵۸ - مرا که بستگی قفل از کلید بود غزل ۳۹۵۹ - فروغ ماه محال است پایدار بود غزل ۳۹۶۰ - عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بود غزل ۳۹۶۱ - ز خانه مست برون آن نگار آمده بود غزل ۳۹۶۲ - اگر چه روی من از درد زعفرانی بود غزل ۳۹۶۳ - اسیر جبه ودستار چند خواهی بود غزل ۳۹۶۴ - اگر چه دیده به خواب از صدای آب رود غزل ۳۹۶۵ - خوش آن که ز آتش تب شعله اثر برود غزل ۳۹۶۶ - به گریه نقطه خال تو از نظر نرود غزل ۳۹۶۷ - به چاره سوز محبت ز جان برون نرود غزل ۳۹۶۸ - به تیغ از سر بی مغز آرزو نرود غزل ۳۹۶۹ - مباد اهل عمل بیخود از شراب شود غزل ۳۹۷۰ - ز اتحاد کجا عشق کامیاب شود غزل ۳۹۷۱ - رخ تو در دل شبها اگر سفید شود غزل ۳۹۷۲ - کسی که کشته آن تیغ آبدار شود غزل ۳۹۷۳ - دل فسرده ز داغ آتشین عذار شود غزل ۳۹۷۴ - اگر کسی متوسل به چاره ساز شود غزل ۳۹۷۵ - سری که خالی از اندیشه محال شود غزل ۳۹۷۶ - غبار معصیت از عفو پایمال شود غزل ۳۹۷۷ - گرسنه چشم کجا سیر از نوال شود غزل ۳۹۷۸ - سخن بجا چو بود رتبه اش زیاده شود غزل ۳۹۷۹ - چو غنچه هر که درین گلستان گشاده شود غزل ۳۹۸۰ - شکوه بحر ز امواج آشکاره شود غزل ۳۹۸۱ - به چشم شوخ رگ خواب تازیانه شود غزل ۳۹۸۲ - اسیر عشق تو دلتنگ از الم نشود غزل ۳۹۸۳ - ز وصل شوق دل داغدار کم نشود غزل ۳۹۸۴ - خوش آن زمان که در آیی ز در شراب آلود غزل ۳۹۸۵ - سواد شب دل شب زنده دار می خواهد غزل ۳۹۸۶ - به درد هر که برآید دوا نمی خواهد غزل ۳۹۸۷ - دل رمیده ما بال وپرنمی خواهد غزل ۳۹۸۸ - ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهد غزل ۳۹۸۹ - چرا شراب به زاهد کسی به زور دهد غزل ۳۹۹۰ - ستم به عهد تو از چرخ کس نشان ندهد غزل ۳۹۹۱ - به صبر مشکل عالم تمام بگشاید غزل ۳۹۹۲ - مرا به میکده هر کس که راه بنماید غزل ۳۹۹۳ - عرق چو بر رخت از گرمی شراب آید غزل ۳۹۹۴ - اگر کلام نه از آسمان فرود آید غزل ۳۹۹۵ - اگر به پیرهن گل وگلاب باز آید غزل ۳۹۹۶ - ز هر نوا دل عشاق کی به جوش آید غزل ۳۹۹۷ - مرا تعجب ازان پر حجاب می آید غزل ۳۹۹۸ - مرا تعجب ازان پر حجاب می آید غزل ۳۹۹۹ - چنان که گل به سر شاخسار می آید غزل ۴۰۰۰ - ز خود برآ که نسیم بهار می آید غزل ۴۰۰۱ - ز راه صلح مهیای جنگ می آید غزل ۴۰۰۲ - به پرسش من در خون نشسته می آید غزل ۴۰۰۳ - ز ماه نو سفرم تا خبر نمی آید غزل ۴۰۰۴ - ز دل خیال میانش بدر نمی آید غزل ۴۰۰۵ - خیال روی تو از دل بدر نمی آید غزل ۴۰۰۶ - خرد به زور می ناب برنمی آید غزل ۴۰۰۷ - برون ز کیسه ممسک درم نمی آید غزل ۴۰۰۸ - گل از عذار تو چیدن ز من نمی آید غزل ۴۰۰۹ - ز سینه ام نفس خوش برون نمی آید غزل ۴۰۱۰ - ز گل محافظت رنگ وبو نمی آید غزل ۴۰۱۱ - ز مغز پوچ برون آرزو نمی آید غزل ۴۰۱۲ - تردد از دل بی آرزو نمی آید غزل ۴۰۱۳ - مدام چشم تو مست شراب می باید غزل ۴۰۱۴ - اسیر بند قضا رو گشاده می باید غزل ۴۰۱۵ - دو چشم شوخ تو را دیده‌بان نمی‌باید غزل ۴۰۱۶ - زبان شکوه به خشم زمانه افزاید غزل ۴۰۱۷ - ز روی نو خط دلدار جان بیاساید غزل ۴۰۱۸ - دل گرفته کی از لاله زار بگشاید غزل ۴۰۱۹ - دل از مشاهده لاله زار نگشاید غزل ۴۰۲۰ - شکسته حالی من پیش یار باید دید غزل ۴۰۲۱ - لطافت رخ ازین بیشتر نمی باشد غزل ۴۰۲۲ - چه شد که دامن یار از کفم رها گردید غزل ۴۰۲۳ - خطش دمید وبه عشاق مهربان گردید غزل ۴۰۲۴ - رسید جان به لبم تا به لب شراب رسید غزل ۴۰۲۵ - به زلف او دلم از برق گوشواره رسید غزل ۴۰۲۶ - بهار می رسد آماده جنون باشید غزل ۴۰۲۷ - خط تو تیغ به رخسار آفتاب کشید غزل ۴۰۲۸ - خط عذارتو خورشید رابه دام کشید غزل ۴۰۲۹ - توان به صبر سر سرکشان به دام کشید غزل ۴۰۳۰ - کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمید غزل ۴۰۳۱ - دمید صبح تجلی به جان شتاب کنید غزل ۴۰۳۲ - حذر ز فتنه آن چشم نیم باز کنید غزل ۴۰۳۳ - که با تو حرف شهیدان عشق می گوید غزل ۴۰۳۴ - سیه دلی که ز دوران حضور می جوید غزل ۴۰۳۵ - عرق ز شرم تو بر روی آفتاب دوید غزل ۴۰۳۶ - کجا ز سینه من غم شراب می شوید غزل ۴۰۳۷ - اگر چو رشته تن خود به پیچ وتاب دهید غزل ۴۰۳۸ - دنبال دل کمند نگاه کسی مباد غزل ۴۰۳۹ - خط را گذار برلب آن سیمبر فتاد غزل ۴۰۴۰ - کو سرو قامتی که دل من ز جا برد غزل ۴۰۴۱ - روی تو صبر از دل بیتاب می برد غزل ۴۰۴۲ - عاشق ز رفتن دل بیتاب می برد غزل ۴۰۴۳ - پیغام بیکسان که به دلدار می برد غزل ۴۰۴۴ - از شرم ناله ام که دل از کار می برد غزل ۴۰۴۵ - زخمی که ره به لذت ناسور می برد غزل ۴۰۴۶ - عشاق را خرام تو از خویش می برد غزل ۴۰۴۷ - دیوانه را به دامن صحرا که می برد غزل ۴۰۴۸ - هشیار را به مجلس مستان که می برد غزل ۴۰۴۹ - مکتوب من به خدمت جانان که می برد غزل ۴۰۵۰ - سودا کدورت از دیوانه می برد غزل ۴۰۵۱ - از بهر دل چه رنج عبث سینه می برد غزل ۴۰۵۲ - چشم تو دل به شیوه پنهان نمی برد غزل ۴۰۵۳ - پروانه ای که گرد تو یک بار می پرد غزل ۴۰۵۴ - راهی که مرغ عقل به یک سال می پرد غزل ۴۰۵۵ - از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذرد غزل ۴۰۵۶ - از کوچه ای که آن گل بی خار بگذرد غزل ۴۰۵۷ - زان قامت بلند نظر باز نگذرد غزل ۴۰۵۸ - آن راکه چشم مست تو بی اختیارکرد غزل ۴۰۵۹ - پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرد غزل ۴۰۶۰ - تیغ ستم ببین چه به زلف ایاز کرد غزل ۴۰۶۱ - مجنون نظر به شوخی چشم غزال کرد غزل ۴۰۶۲ - داغی که کوه را جگر گرم لاله کرد غزل ۴۰۶۳ - خرم کسی که قصر اقامت بنا نکرد غزل ۴۰۶۴ - خوش وقت قطره ای که زدریا سفر نکرد غزل ۴۰۶۵ - دل آب گشت وتربیت دانه ای نکرد غزل ۴۰۶۶ - هر کس ز قید تن دل روشن برآورد غزل ۴۰۶۷ - روزی که خط سر از لب دلبر برآورد غزل ۴۰۶۸ - کی غم مرا ز دل می احمر برآورد غزل ۴۰۶۹ - روی تو اشک را ز چکیدن برآورد غزل ۴۰۷۰ - تنها ز باغ خود چمن آرا ثمر خورد غزل ۴۰۷۱ - پوشیده یار اگر نه می ناب می خورد غزل ۴۰۷۲ - کم کم دل مرا غم واندیشه می خورد غزل ۴۰۷۳ - حرف درشت بردل بی کینه می خورد غزل ۴۰۷۴ - زین نقش نو که روی تو از خط برآب زد غزل ۴۰۷۵ - لعل تو خنده بر گهر آفتاب زد غزل ۴۰۷۶ - عاقل ز فکر چون به در کبریا رسد غزل ۴۰۷۷ - زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسد غزل ۴۰۷۸ - آیینه کی به چهره شبنم فشان رسد غزل ۴۰۷۹ - عیسی دمی کجاست به درد سخن رسد غزل ۴۰۸۰ - عیسی دمی کجاست به درد سخن رسد غزل ۴۰۸۱ - نالان مباد هر که به فریاد من رسد غزل ۴۰۸۲ - فیضی که سهیل به خاک یمن رسد غزل ۴۰۸۳ - از گرد راه قاصد مطلوب می رسد غزل ۴۰۸۴ - دولت به لعل پاک گهر زود می رسد غزل ۴۰۸۵ - دل می تپد مگر خبر یار می رسد غزل ۴۰۸۶ - گردنکشی به سرو سرافراز می رسد غزل ۴۰۸۷ - هر ناله کی به خلوت جانانه می رسد غزل ۴۰۸۸ - شاهی به نشاه می احمر نمی رسد غزل ۴۰۸۹ - از شعر بهره ای به سخنور نمی رسد غزل ۴۰۹۰ - رهرو ز فکر پوچ به منزل نمی رسد غزل ۴۰۹۱ - هر ساغری به آن لب خندان نمی رسد غزل ۴۰۹۲ - عمری گذشت ونامه جانان نمی رسد غزل ۴۰۹۳ - تا گردباد آه به گردون نمی رسد غزل ۴۰۹۴ - هرگز به چشم شوخی ابرو نمی رسد غزل ۴۰۹۵ - از خط صفای روی تو پادر رکاب شد غزل ۴۰۹۶ - تا دیده محو روی تو شد کامیاب شد غزل ۴۰۹۷ - زین درد بی شمار که دل را نصیب شد غزل ۴۰۹۸ - تا آفتاب رایت گل آشکار شد غزل ۴۰۹۹ - تا بهله محرم کمر آن نگار شد غزل ۴۱۰۰ - لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شد غزل ۴۱۰۱ - تا چهره تو از می گلرنگ آل شد غزل ۴۱۰۲ - مستانه سرو قامت او در خرام شد غزل ۴۱۰۳ - از شب نشین هند دل من سیاه شد غزل ۴۱۰۴ - انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد غزل ۴۱۰۵ - شوق می از بهار گل اندام تازه شد غزل ۴۱۰۶ - پیری که بار عشق به دوش رضاکشد غزل ۴۱۰۷ - تا چند دل ترا به هوا وهوس کشد غزل ۴۱۰۸ - اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد غزل ۴۱۰۹ - کلفت ز چرخ دیده بیدار می کشد غزل ۴۱۱۰ - آیینه ام ز روشنی آزار می کشد غزل ۴۱۱۱ - از روی درد هر که ز دل آه می کشد غزل ۴۱۱۲ - از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد غزل ۴۱۱۳ - از سرگذشته سربه گریبان نمی کشد غزل ۴۱۱۴ - چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد غزل ۴۱۱۵ - یک دل ز ناوک مژه او رها نشد غزل ۴۱۱۶ - خط ترا که دید که زیر و زبر نشد غزل ۴۱۱۷ - چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد غزل ۴۱۱۸ - شرم از نگاه آن گل سیراب می چکد غزل ۴۱۱۹ - از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد غزل ۴۱۲۰ - ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساند غزل ۴۱۲۱ - دل را کجا به زلف رسا می توان رساند غزل ۴۱۲۲ - طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند غزل ۴۱۲۳ - از همت بلند اثر در جهان نماند غزل ۴۱۲۴ - نه آسمان سبو کش میخانه تواند غزل ۴۱۲۵ - جمعی که دل به طره طرار بسته اند غزل ۴۱۲۶ - خوبان دلم به زلف گرهگیر بسته اند غزل ۴۱۲۷ - آنان که دل به معنی بیگانه بسته اند غزل ۴۱۲۸ - مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اند غزل ۴۱۲۹ - در کوی عشق بر رخ کس در نبسته اند غزل ۴۱۳۰ - روی ترا به آتش دلها برشته اند غزل ۴۱۳۱ - مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اند غزل ۴۱۳۲ - دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند غزل ۴۱۳۳ - هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند غزل ۴۱۳۴ - جمعی که هوش خود به می ناب داده اند غزل ۴۱۳۵ - جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند غزل ۴۱۳۶ - آنان که دل به عقل خدا دور داده اند غزل ۴۱۳۷ - عیش جهان به رند می آشام داده اند غزل ۴۱۳۸ - هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند غزل ۴۱۳۹ - جمعی که بار درد تو بر دل نهاده اند غزل ۴۱۴۰ - جمعی که ره به چشم و دل سیر برده اند غزل ۴۱۴۱ - جمعی که جان به لب گویا سپرده اند غزل ۴۱۴۲ - آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند غزل ۴۱۴۳ - گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند غزل ۴۱۴۴ - خال ترا ز دیده تر سبز کرده اند غزل ۴۱۴۵ - این غافلان که جود فراموش کرده اند غزل ۴۱۴۶ - جمعی که افسر از خرد خام کرده اند غزل ۴۱۴۷ - این آهوان که گردن دعوی کشیده اند غزل ۴۱۴۸ - مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند غزل ۴۱۴۹ - گوش از برای نغمه تر آفریده اند غزل ۴۱۵۰ - گر یار را غنی ز نیاز آفریده اند غزل ۴۱۵۱ - مردان اگر نفس به فراغت کشیده اند غزل ۴۱۵۲ - عشاق سر به جیب نه آسان کشیده اند غزل ۴۱۵۳ - عشاق دل به دیده روشن کشیده اند غزل ۴۱۵۴ - از آفتاب چاشنی صبح شد بلند غزل ۴۱۵۵ - جمعی که زیر خاک دل پاک می برند غزل ۴۱۵۶ - این غافلان که دست به پیمانه می برند غزل ۴۱۵۷ - قربانیان شکفته به قصاب برخورند غزل ۴۱۵۸ - آزادگان کجا غم دستار می خورند غزل ۴۱۵۹ - چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زند غزل ۴۱۶۰ - زیر سپهر دست دعا موج می زند غزل ۴۱۶۱ - داغ از حرارت جگرم داد می زند غزل ۴۱۶۲ - گلزار جوش حسن خداداد می زند غزل ۴۱۶۳ - ابر بهار سینه به گلزار می زند غزل ۴۱۶۴ - عاشق که حرف عشق به اغیار می زند غزل ۴۱۶۵ - فال وصال او دل رنجور می زند غزل ۴۱۶۶ - خط تو راه دین ودل وهوش می زند غزل ۴۱۶۷ - یاقوت با لب تودم از رنگ می زند غزل ۴۱۶۸ - زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند غزل ۴۱۶۹ - زینسان که شیشه خنده مستانه می زند غزل ۴۱۷۰ - تا سالکان به آبله پایی نمی رسند غزل ۴۱۷۱ - جمعی که در لباس می ناب می کشند غزل ۴۱۷۲ - عاشق کجا به کعبه و دیر التجا کند غزل ۴۱۷۳ - وقت است نوبهار در عیش وا کند غزل ۴۱۷۴ - محبوس آسمان چه پروبال واکند غزل ۴۱۷۵ - آنجا که شوق دست حمایت بدر کند غزل ۴۱۷۶ - آرام را خرام تو آتش عنان کند غزل ۴۱۷۷ - مشکل دل رمیده هوای وطن کند غزل ۴۱۷۸ - هشیار را خرام تو سر مست می کند غزل ۴۱۷۹ - هربلبلی که زمزمه بنیاد می کند غزل ۴۱۸۰ - معشوق کی زاهل هوس یاد می کند غزل ۴۱۸۱ - دل را سیاه آه غم آلود می کند غزل ۴۱۸۲ - بی حاصلی که تربیت بید می کند غزل ۴۱۸۳ - مخمور را نگاه توسرشار می کند غزل ۴۱۸۴ - از دور باش کی حذر اغیار می کند غزل ۴۱۸۵ - مست است وخنده بر من مهجور می کند غزل ۴۱۸۶ - پیمانه چاره سر پرشور می کند غزل ۴۱۸۷ - تقدیر قطع رشته تدبیر می کند غزل ۴۱۸۸ - بر باد می دهد سر بی مغز چون حباب غزل ۴۱۸۹ - عاشق کجا به شکوه دهن باز می کند غزل ۴۱۹۰ - از نسبت عذار تو گل نازمی کند غزل ۴۱۹۱ - هر غافلی که خنده به آوازمی کند غزل ۴۱۹۲ - نازش کسی که بر پدر خویش می کند غزل ۴۱۹۳ - هردم نه بی سبب دل ما رقص می کند غزل ۴۱۹۴ - با مردم آنچه شعله ادراک می کند غزل ۴۱۹۵ - جان رمیده جسم گران را چه می کند غزل ۴۱۹۶ - با خاطر گرفته کدورت چه می کند غزل ۴۱۹۷ - حیران عشق او زر وگوهر چه می کند غزل ۴۱۹۸ - از کف عنان گذاشته منزل چه می کند غزل ۴۱۹۹ - تیغ زبان به عاشق حیران چه می کند غزل ۴۲۰۰ - با عاشقان عداوت گردون چه می کند غزل ۴۲۰۱ - با طفل آنچه جنبش گهواره می کند غزل ۴۲۰۲ - ریزش چو شیشه هرکه به آوازه می کند غزل ۴۲۰۳ - دل را نگاه گرم تو دیوانه می کند غزل ۴۲۰۴ - هر چند یار ما همه جا جلوه می کند غزل ۴۲۰۵ - عاشق حذر ز آتش سودا نمی کند غزل ۴۲۰۶ - زاهد هوای عالم بالا نمی کند غزل ۴۲۰۷ - عاشق حذر ز دیده اختر نمی کند غزل ۴۲۰۸ - الفت به عاشقان سگ آن کو نمی کند غزل ۴۲۰۹ - آفت ز خودپسند جدایی نمی کند غزل ۴۲۱۰ - در موج خیز غم دل آزاد نشکند غزل ۴۲۱۱ - مهر لب مرا می منصور نشکند غزل ۴۲۱۲ - از پختگی است گر نشد آواز ما بلند غزل ۴۲۱۳ - بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلند غزل ۴۲۱۴ - شد چون هدف سر که درین خاکدان بلند غزل ۴۲۱۵ - جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنند غزل ۴۲۱۶ - آنها که در چمن قدح مل نمی زنند غزل ۴۲۱۷ - اول ثنای عشق فصیحان اداکنند غزل ۴۲۱۸ - حاشا که خلق کار برای خدا کنند غزل ۴۲۱۹ - گر یوسف مرا به دو عالم بها کنند غزل ۴۲۲۰ - جمعی که قطع راه به مژگان تر کنند غزل ۴۲۲۱ - مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند غزل ۴۲۲۲ - روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند غزل ۴۲۲۳ - گیرم نقاب دور ز سیمای او کنند غزل ۴۲۲۴ - این ناکسان که فخر به اجداد می کنند غزل ۴۲۲۵ - مستان که رو در آینه جام می کنند غزل ۴۲۲۶ - یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کنند غزل ۴۲۲۷ - نازک لبان سخن به زبان تو می کنند غزل ۴۲۲۸ - مردان نظر سیاه به دنیا نمیکنند غزل ۴۲۲۹ - چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند غزل ۴۲۳۰ - آمد بهار وخلق به گلزار می روند غزل ۴۲۳۱ - کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند غزل ۴۲۳۲ - چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند غزل ۴۲۳۳ - توفیق درد وداغ به هر دل نمی دهند غزل ۴۲۳۴ - از عیب پاک شو که هنرها همی دهند غزل ۴۲۳۵ - دولت ز دستگیری مردم بپا بود غزل ۴۲۳۶ - دولت ز دستگیری مردم بپابود غزل ۴۲۳۷ - اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود غزل ۴۲۳۸ - از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود غزل ۴۲۳۹ - آن را که در جگر نفس آتشین بود غزل ۴۲۴۰ - آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود غزل ۴۲۴۱ - غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود غزل ۴۲۴۲ - زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود غزل ۴۲۴۳ - بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود غزل ۴۲۴۴ - هر کس که در نماز به روی و ریا رود غزل ۴۲۴۵ - هر جا حدیث خامه من بر زبان رود غزل ۴۲۴۶ - چون غمزه تو بر سر بیداد می رود غزل ۴۲۴۷ - زاهد به کعبه با سر و دستار می رود غزل ۴۲۴۸ - آزاده چون مسیح بر افلاک می رود غزل ۴۲۴۹ - هوش من از نسیم سحرگاه می رود غزل ۴۲۵۰ - می در پیاله کن که گل و لاله می رود غزل ۴۲۵۱ - کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود غزل ۴۲۵۲ - یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود غزل ۴۲۵۳ - رفتی و خط و خال تو از دل نمی رود غزل ۴۲۵۴ - حکم خرد به مردم مجنون نمی رود غزل ۴۲۵۵ - طغیان نفس بیش به وقت غنا شود غزل ۴۲۵۶ - چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود غزل ۴۲۵۷ - در گلشنی که بند قبای تو وا شود غزل ۴۲۵۸ - از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود غزل ۴۲۵۹ - آلوده دردمند به درمان چرا شود غزل ۴۲۶۰ - دل از هجوم نشتر آزار وا شود غزل ۴۲۶۱ - آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود غزل ۴۲۶۲ - دل چون کمال یافت سخن مختصر شود غزل ۴۲۶۳ - از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود غزل ۴۲۶۴ - پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود غزل ۴۲۶۵ - از آه دل سرآمد ارباب غم شود غزل ۴۲۶۶ - در هر دلی که ریشه غم زعفران شود غزل ۴۲۶۷ - وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود غزل ۴۲۶۸ - خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود غزل ۴۲۶۹ - آن آفتاب رو چو خریدار من شود غزل ۴۲۷۰ - جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود غزل ۴۲۷۱ - سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود غزل ۴۲۷۲ - از روی آتشین تو دل آب می شود غزل ۴۲۷۳ - از می چو آن غزال، سیه مست می شود غزل ۴۲۷۴ - از ترکتاز غم دل من شاد می شود غزل ۴۲۷۵ - صد شکوه بجا ز دلم جوش می زند غزل ۴۲۷۶ - گفتار صدق، مایه آزار می شود غزل ۴۲۷۷ - دل روشن از ریاضت بسیار می شود غزل ۴۲۷۸ - از یاد وصل، دیده من سیر می شود غزل ۴۲۷۹ - جان از وداع سبکتاز می شود غزل ۴۲۸۰ - در شوره زار دانه اگر سبز می شود غزل ۴۲۸۱ - دل بی غبار از لب خاموش می شود غزل ۴۲۸۲ - رخسار او ز می چو عرقناک می شود غزل ۴۲۸۳ - از جلوه تو سنگ سبکبال می شود غزل ۴۲۸۴ - روشن دلم ز باده گلفام می شود غزل ۴۲۸۵ - دستی ز روی لطف برآری چه می شود؟ غزل ۴۲۸۶ - از خط نگاه پردگی دیده می شود غزل ۴۲۸۷ - از حسن نوخطان دل ما تازه می شود غزل ۴۲۸۸ - دل کی تهی ز خنده طفلانه می شود غزل ۴۲۸۹ - بی روی دل گره ز زبان وا نمی شود غزل ۴۲۹۰ - تا غنچه شکایت من وا نمی شود غزل ۴۲۹۱ - تسکین دل به شور محبت نمی شود غزل ۴۲۹۲ - دل ساده در قلمرو صورت نمی شود غزل ۴۲۹۳ - پایندگی به زور میسر نمی شود غزل ۴۲۹۴ - بی صحبت تو عیش میسر نمی شود غزل ۴۲۹۵ - هر رهروی دچار به منزل نمی شود غزل ۴۲۹۶ - آزاده رو مقید عالم نمی شود غزل ۴۲۹۷ - در کوی عشق درد وبلا کم نمی شود غزل ۴۲۹۸ - از خط گرفته آن مه تابان نمی شود غزل ۴۲۹۹ - مژگان ز موج اشک گریزان نمی شود غزل ۴۳۰۰ - سیر از رخ تو دیده به دیدن نمی شود غزل ۴۳۰۱ - یک بار رو به اهل وفا می توان نمود غزل ۴۳۰۲ - هر بلبلی که بوی گل از خار نشنود غزل ۴۳۰۳ - برقم ز خرمن از دل بیتاب می جهد غزل ۴۳۰۴ - عشق غیور تن به نصیحت کجا دهد غزل ۴۳۰۵ - در دل کسی که راه هوا وهوس دهد غزل ۴۳۰۶ - گل داده هرزه نالی چمن دهد غزل ۴۳۰۷ - شوخی که عرض حسن به اغیار می دهد غزل ۴۳۰۸ - در پرده غنچه برگ سفر ساز می دهد غزل ۴۳۰۹ - هر کس سخن به دشمن انصاف می دهد غزل ۴۳۱۰ - مجنون عنان به مردم عاقل نمی دهد غزل ۴۳۱۱ - خالش خبر ز سر دهانم نمی دهد غزل ۴۳۱۲ - آن را که عشق بخت جوانی نمی دهد غزل ۴۳۱۳ - نتوان ز عندلیب نسیمی به جان خرید غزل ۴۳۱۴ - از ناله عندلیب به برگ ونوارسید غزل ۴۳۱۵ - بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسید غزل ۴۳۱۶ - از پیچ وتاب عمردرازم بسر رسید غزل ۴۳۱۷ - تا بوسه ای به من ز لب دلستان رسید غزل ۴۳۱۸ - پیرانه سر همای سعادت به من رسید غزل ۴۳۱۹ - از بحر فیض قسمت دیگر به من رسید غزل ۴۳۲۰ - از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشید غزل ۴۳۲۱ - صبح شکوفه از افق شاخ سر کشید غزل ۴۳۲۲ - با عشق انتقام توان ز آسمان کشید غزل ۴۳۲۳ - بر یاد عشق بار هوس می توان کشید غزل ۴۳۲۴ - هر کس نوایی از من آتش زبان شنید غزل ۴۳۲۵ - از زیر خاک ناله مامی توان شنید غزل ۴۳۲۶ - تا کی درین جهان مکرر به سر کنید غزل ۴۳۲۷ - هر پرده که از چهره مقصود برافتاد غزل ۴۳۲۸ - در مشرب من صبح چه گویم چه اثر داد غزل ۴۳۲۹ - تا روشنی صدق به دل یار نگردد غزل ۴۳۳۰ - چشمی که مقید به نظر باز نگردد غزل ۴۳۳۱ - بی ابر گهربار چمن شسته نگردد غزل ۴۳۳۲ - در سینه نهان گریه مستانه نگردد غزل ۴۳۳۳ - کی دست کرم خواجه ز امساک برآرد غزل ۴۳۳۴ - کو عشق که دودم ز دل تنگ برآرد غزل ۴۳۳۵ - هر لحظه ترا حسن به صد رنگ برآرد غزل ۴۳۳۶ - آن کس که تمنای برو دوش تو دارد غزل ۴۳۳۷ - از گردش افلاک کجا دل گله دارد غزل ۴۳۳۸ - از گرمروان خار مغیلان گله دارد غزل ۴۳۳۹ - از گرمی اشکم صف مژگان گله دارد غزل ۴۳۴۰ - اندیشه ز کلفت دل بیتاب ندارد غزل ۴۳۴۱ - سیری ز تپیدن دل بیتاب ندارد غزل ۴۳۴۲ - طفل است وغم ناله ما هیچ ندارد غزل ۴۳۴۳ - آزاده ما برگ سفر هیچ ندارد غزل ۴۳۴۴ - از تفرقه پروا دل آزاد ندارد غزل ۴۳۴۵ - تر دامنیم آه غم آلود ندارد غزل ۴۳۴۶ - دل طاقت حیرانی دیدار ندارد غزل ۴۳۴۷ - جویای تو با کعبه گل کار ندارد غزل ۴۳۴۸ - پروای خط آن غنچه مستور ندارد غزل ۴۳۴۹ - هر شیشه دلی حوصله شور ندارد غزل ۴۳۵۰ - دل بردن ما اینهمه تدبیر ندارد غزل ۴۳۵۱ - دل راه در آن زلف گرهگیر ندارد غزل ۴۳۵۲ - چشم تو که پروای نظر باز ندارد غزل ۴۳۵۳ - صبح ازل این طرف بنا گوش ندارد غزل ۴۳۵۴ - بیگانه معنی لب خاموش ندارد غزل ۴۳۵۵ - از تلخی می ساغر ما باک ندارد غزل ۴۳۵۶ - آن سنگدل از شکوه ما باک ندارد غزل ۴۳۵۷ - زهر از قدح صافدلان رنگ ندارد غزل ۴۳۵۸ - پروای خط آن عارض گلفام ندارد غزل ۴۳۵۹ - در سینه عشاق هوس راه ندارد غزل ۴۳۶۰ - مفت است اگر سنگدلیهای معلم غزل ۴۳۶۱ - نتوان به فلک شکوه ز بیداد قضا برد غزل ۴۳۶۲ - تنها نه صفا خط ز لب لعل بتان برد غزل ۴۳۶۳ - آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان برد غزل ۴۳۶۴ - از خال توان راه به آن کنج دهان برد غزل ۴۳۶۵ - آسایش تن غافلم از یاد خداکرد غزل ۴۳۶۶ - ساقی دهن شیشه ما باز به لب کرد غزل ۴۳۶۷ - از بس عرق از چهره گلفام تو گل کرد غزل ۴۳۶۸ - خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد غزل ۴۳۶۹ - رخسار جهانسوز تو بی پا و سرم کرد غزل ۴۳۷۰ - رخسار ترا خط نتوانست نهان کرد غزل ۴۳۷۱ - دل را چه خیال است به می شاد توان کرد غزل ۴۳۷۲ - دل چون تهی از دردوغم یار توان کرد غزل ۴۳۷۳ - از مستی چشم تو چه تقریر توان کرد غزل ۴۳۷۴ - شوریده تر از سیل بهارم چه توان کرد غزل ۴۳۷۵ - جانی که سر از روزن فتراک برآورد غزل ۴۳۷۶ - چون پسته زبان در دهنم زنگ برآورد غزل ۴۳۷۷ - از طوطی من روی سخن رنگ برآورد غزل ۴۳۷۸ - گر غیر مرا از تو به نیرنگ برآورد غزل ۴۳۷۹ - جان در بدن خاکی ما زنگ برآورد غزل ۴۳۸۰ - نظاره خط توام از خال برآورد غزل ۴۳۸۱ - دل سخت چو گردید نصیحت نپذیرد غزل ۴۳۸۲ - گل مرتبه عارض جانانه نگیرد غزل ۴۳۸۳ - سرگرم تو با کشمکش دار نسازد غزل ۴۳۸۴ - از عود دل گرم من اخگربگریزد غزل ۴۳۸۵ - روزی که مرا موج نفس دام سخن شد غزل ۴۳۸۶ - از حسن غریب تو جهان صبح وطن شد غزل ۴۳۸۷ - تیغ تو می وساقی وپیمانه من شد غزل ۴۳۸۸ - یوسف شود آن کس که خریدار تو باشد غزل ۴۳۸۹ - در راه توهر کس دل ودین باخته باشد غزل ۴۳۹۰ - عاشق غم اسباب چرا داشته باشد غزل ۴۳۹۱ - چشم تو ز دلها چه خبر داشته باشد غزل ۴۳۹۲ - این اشک جگرگون چه اثرداشته باشد غزل ۴۳۹۳ - اندیشه چرا عشق ز کس داشته باشد غزل ۴۳۹۴ - زان سفله حذرکن که توانگرشده باشد غزل ۴۳۹۵ - شرمی که بود ساخته مطلوب نباشد غزل ۴۳۹۶ - با کعبه پرستار ترا کار نباشد غزل ۴۳۹۷ - تا چنددلت برمن مهجور نبخشد غزل ۴۳۹۸ - زخمی که ز تیغ تو مرا برسپرآمد غزل ۴۳۹۹ - تا خنده ازان غنچه مستور برآمد غزل ۴۴۰۰ - آن آفت جان بر سر انصاف نیامد غزل ۴۴۰۱ - کیفیت می زاهد فرزانه نداند غزل ۴۴۰۲ - فیض دم صبح از لب خندان تو یابند غزل ۴۴۰۳ - در خویش چو گردون نکنی تا سفری چند غزل ۴۴۰۴ - جمعی که دراندیشه آن چشم خمارند غزل ۴۴۰۵ - خوش وقت گروهی که در اندیشه یارند غزل ۴۴۰۶ - داغی که مرا بر دل دیوانه گذارند غزل ۴۴۰۷ - خون بهتر ازان می که چشیدن نگذارند غزل ۴۴۰۸ - هر نقطه کز این دایره بیکار شمارند غزل ۴۴۰۹ - حکم است که کار شب آدینه بسازند غزل ۴۴۱۰ - از دشت به حی مردم دیوانه نسازند غزل ۴۴۱۱ - از دست رود خامه چو نام تو نویسند غزل ۴۴۱۲ - در کوی خرابات گروهی که خموشند غزل ۴۴۱۳ - آنها که به فردوس رخ یار فروشند غزل ۴۴۱۴ - تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکند غزل ۴۴۱۵ - غفلت زدگان دیده بیدار ندانند غزل ۴۴۱۶ - آنها که نظرباز به نو خط پسرانند غزل ۴۴۱۷ - چون شبنم می بر رخ جانان بنشیند غزل ۴۴۱۸ - سوز دل عاشق ز تماشا ننشیند غزل ۴۴۱۹ - در کودکی از جبهه من عشق عیان بود غزل ۴۴۲۰ - در زیر فلک چند خردمند توان بود غزل ۴۴۲۱ - تامنزل من بادیه بیخبری بود غزل ۴۴۲۲ - گر یار ز احوال من آگاه نمی بود غزل ۴۴۲۳ - با روی تو آیینه روشن چه نماید غزل ۴۴۲۴ - داغ از جگر سوختگان دیر برآید غزل ۴۴۲۵ - سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآید غزل ۴۴۲۶ - آن خرمن گل چون ز در باغ درآید غزل ۴۴۲۷ - خطی که ازان چهره روشن بدر آید غزل ۴۴۲۸ - آه از دل جویای تو بیتاب برآید غزل ۴۴۲۹ - حرفی که ازان لعل گهربار برآید غزل ۴۴۳۰ - تدبیر محال است به تقدیر برآید غزل ۴۴۳۱ - حسنی که به نور نظر پاک برآید غزل ۴۴۳۲ - کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآید غزل ۴۴۳۳ - آهی که ز دلهای هوسناک برآید غزل ۴۴۳۴ - از سفره قسمت لب نانش لب گورست غزل ۴۴۳۵ - گر چشم تر از پوست چو بادام برآید غزل ۴۴۳۶ - خوب است که بی رنج طلب کام برآید غزل ۴۴۳۷ - حاشا که زعاشق سخن کام برآید غزل ۴۴۳۸ - بیخواست ز دل ناله جانکاه برآید غزل ۴۴۳۹ - لعل از جگر سنگ گر از تیشه برآید غزل ۴۴۴۰ - هویی که مرا از دل دیوانه برآید غزل ۴۴۴۱ - خورشید اگر از چشم کسان آب گشاید غزل ۴۴۴۲ - مشکل که دل از ناله و فریاد گشاید غزل ۴۴۴۳ - از سیر چمن کی دل افگار گشاید غزل ۴۴۴۴ - با تنگدلی از لب خندان چه گشاید غزل ۴۴۴۵ - یک شعله شوخ است که دیدار نماید غزل ۴۴۴۶ - غفلت چه اثر در دل هشیارنماید غزل ۴۴۴۷ - با روی تو خورشید درخشان چه نماید غزل ۴۴۴۸ - با روی تو صبر از دل بیتاب نیاید غزل ۴۴۴۹ - صحبت به حریفان سیه کار مدارید غزل ۴۴۵۰ - از قید فلک برزده دامن بگریزید غزل ۴۴۵۱ - فارغ بود از افسر زرین سر خورشید غزل ۴۴۵۲ - طوفان گل و جوش بهارست ببینید غزل ۴۴۵۳ - خشت از سرخم پنبه ز مینا بربایید غزل ۴۴۵۴ - خال از دمیدن خط بی انتظارم گردد غزل ۴۴۵۵ - شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردد غزل ۴۴۵۶ - خط سیه مبادا زان خال سربرآرد غزل ۴۴۵۷ - شرم وحجاب مارا در پیچ وتاب دارد غزل ۴۴۵۸ - از حلقه های زنجیر سودا چه باک دارد غزل ۴۴۵۹ - پروای خط مشکین آن دلرباندارد غزل ۴۴۶۰ - پروای شکوه من آن سیمتن ندارد غزل ۴۴۶۱ - سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرد غزل ۴۴۶۲ - دل را به زلف پرچین تسخیر می توان کرد غزل ۴۴۶۳ - هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کرد غزل ۴۴۶۴ - خالت ز خط مشکین دست دگر برآورد غزل ۴۴۶۵ - خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازد غزل ۴۴۶۶ - از ترک گفتگو دل با معنی آشنا شد غزل ۴۴۶۷ - از حلقه های آن زلف دل صاحب نظر شد غزل ۴۴۶۸ - در زلف ناامیدی روی امید باشد غزل ۴۴۶۹ - چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشد غزل ۴۴۷۰ - دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشد غزل ۴۴۷۱ - تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشد غزل ۴۴۷۲ - گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشد غزل ۴۴۷۳ - سر چون گران شد از می دستارگو نباشد غزل ۴۴۷۴ - کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامد غزل ۴۴۷۵ - از عشق یار نوخط دل زود می گشاید غزل ۴۴۷۶ - از روی نو خط یار هر جا سخن برآید غزل ۴۴۷۷ - چون رنگ می زمینا بیرون دوید باید غزل ۴۴۷۸ - آن چشم اگر چه خود را بیمارمی نماید غزل ۴۴۷۹ - سفر گزین که سخن در وطن غریب نگردد غزل ۴۴۸۰ - سیاه چون دل رنگین سخن ز آه نگردد غزل ۴۴۸۱ - نظر به روی تو خورشید آب وتاب ندارد غزل ۴۴۸۲ - زوعده های دروغش دل اضطراب ندارد غزل ۴۴۸۳ - ستاره سوخته پروای اعتبار ندارد غزل ۴۴۸۴ - گل همیشه بهار سخن زوال ندارد غزل ۴۴۸۵ - همین نه سینه ما آه صبحگاه ندارد غزل ۴۴۸۶ - دهان بوسه فریب ترا پیاله ندارد غزل ۴۴۸۷ - رخ تو رنگ زگلگونه شراب نگیرد غزل ۴۴۸۸ - نگه ز چشم تو چون چنان نشأه مدام نگیرد غزل ۴۴۸۹ - خوشا دلی که در اندیشه جمال تو باشد غزل ۴۴۹۰ - به جای سبزه چو ایام زندگی بسر آید غزل ۴۴۹۱ - مباد روی تو از پرده حجاب بر آید غزل ۴۴۹۲ - دل از تردد وخاطر ز انقلاب برآید غزل ۴۴۹۳ - بغیر خط که ز روی لطیف یار برآید غزل ۴۴۹۴ - آتش عشق تو چون زبانه برآرد غزل ۴۴۹۵ - رتبه خال تو مشک ناب ندارد غزل ۴۴۹۶ - در دل ما بخت سبز بارندارد غزل ۴۴۹۷ - قد ترا سرواعتدال ندارد غزل ۴۴۹۸ - دولت روشندلی زوال ندارد غزل ۴۴۹۹ - دامن دشت عدم گیاه ندارد غزل ۴۵۰۰ - مستی ما از می شبانه نباشد غزل ۴۵۰۱ - عشق مقید به خط وخال نگردد غزل ۴۵۰۲ - غنچه مستور از نقاب برآمد غزل ۴۵۰۳ - از کمرش کام دل چگونه برآید غزل ۴۵۰۴ - چون مه روی تو از حجاب برآید غزل ۴۵۰۵ - فتنه چشم تو چون ز خواب برآید غزل ۴۵۰۶ - سری راکه سودا ز سامان برآرد غزل ۴۵۰۷ - دل صاف پروای محشر ندارد غزل ۴۵۰۸ - چرا با دل من صفایی ندارد غزل ۴۵۰۹ - دل از خاکساری بهشت خدا شد غزل ۴۵۱۰ - چه گل از خودآن مرده دل چیده باشد غزل ۴۵۱۱ - نشاط جهان را بقایی نباشد غزل ۴۵۱۲ - سخن کی به جانهای غافل نشنید غزل ۴۵۱۳ - مرا ناله از پرده دل برآید غزل ۴۵۱۴ - به همچون منی آسمان چون برآید غزل ۴۵۱۵ - چرا از خم می فلاطون برآید غزل ۴۵۱۶ - بس که در زلف تو دلها آب شد غزل ۴۵۱۷ - تا به زانو پای من در خار شد غزل ۴۵۱۸ - رنگ خط برلعل جانان ریختند غزل ۴۵۱۹ - بخل ممسک از می افزونتر شود غزل ۴۵۲۰ - زخم ما پهلو به خنجر می‌دهد غزل ۴۵۲۱ - از غم گم کرده راهان فارغ است غزل ۴۵۲۲ - برانگیزد غبار از مغز جان درد غزل ۴۵۲۳ - نمی گردد به خاموشی نهان درد غزل ۴۵۲۴ - درین عالم که جز وحشت نباشد غزل ۴۵۲۵ - ترا چون صبح خندان آفریدند غزل ۴۵۲۶ - چه کار از یاری دوران برآید غزل ۴۵۲۷ - از ناله نی هر کس هشیار نمی گردد غزل ۴۵۲۸ - هر ذره ازو در سر سودای دگر دارد غزل ۴۵۲۹ - از بیم خط آن لب شد باریک وچنین باشد غزل ۴۵۳۰ - ازبیم خط آن لب شد باریک و چنین باشد غزل ۴۵۳۱ - می می چکد از چشمش جانانه چنین باید غزل ۴۵۳۲ - از نمک تبسمت رنگ شراب می پرد غزل ۴۵۳۳ - جان غریب ازین جهان میل وطن نمی کند غزل ۴۵۳۴ - شوخی حسن کی نهان زیر نقاب می شود غزل ۴۵۳۵ - چه خوش است ناله من به نوا رسیده باشد غزل ۴۵۳۶ - چو خوش است اتحادی که حجاب تن نماند غزل ۴۵۳۷ - هر که رنگ شکسته ای دارد غزل ۴۵۳۸ - دل ز سیر وسلوک بینا شد غزل ۴۵۳۹ - محو تو بهشت جو نباشد غزل ۴۵۴۰ - خوش آن که به گوشه ای نشیند غزل ۴۵۴۱ - آتش لعل از رخت در عرق شرم مرد غزل ۴۵۴۲ - خطی کان رخ تازه می آورد غزل ۴۵۴۳ - خال او یک نظر از دیده ما دور نباشد غزل ۴۵۴۴ - مورنه ای پیش قند تنگ میان را ببند غزل ۴۵۴۵ - فلک از ناله ما نرم نشد غزل ۴۵۴۶ - عشق تو ز دل بدر نمی آید غزل ۴۵۴۷ - ای زیاد لعل میگون تو کام جان لذیذ غزل ۴۵۴۸ - قلم ز بال سمندر کند مگرکاغذ غزل ۴۵۴۹ - ز شور عشق مرا شد دل خراب لذیذ غزل ۴۵۵۰ - از حب جاه خواری دنیا شود لذیذ غزل ۴۵۵۱ - چندان که خواب صبح بود بر جوان لذیذ غزل ۴۵۵۲ - پاک گوهر را سزوارست اوج اعتبار غزل ۴۵۵۳ - آب گوهر از تهی چشمان نمی شوید غبار غزل ۴۵۵۴ - برد دستم رابیاض گردن جانان ز کار غزل ۴۵۵۵ - زخم را آماده شو چون شد مساعد روزگار غزل ۴۵۵۶ - بیشتر گردد دل نازک ز غمخواران فگار غزل ۴۵۵۷ - مردمک را سیر کن در حلقه چشم نگار غزل ۴۵۵۸ - پرده مشکین به چشم شوخ بسته است آن نگار؟ غزل ۴۵۵۹ - می برد خواهی نخواهی دل زمردم خط یار غزل ۴۵۶۰ - ای دل غافل زمانی از گریبان سر برآر غزل ۴۵۶۱ - پیچ وتاب خط برآن رخسار گلرنگ است بار غزل ۴۵۶۲ - برلب بام خطر باشد مکان اعتبار غزل ۴۵۶۳ - می پرستان رابه دل ننشیند از دشمن غبار غزل ۴۵۶۴ - پاس درد وداغ عشق از دیده های شوردار غزل ۴۵۶۵ - شوختر گردد شود چون خال از خط بالدار غزل ۴۵۶۶ - غیر عبرت هیچ چیز از دار دنیا برمدار غزل ۴۵۶۷ - از زمین برخاستن چشم از زمین داران مدار غزل ۴۵۶۸ - آرزو در دل بسوزان، عود در مجمر گذار غزل ۴۵۶۹ - فارغ از دامند مرغان سبک پر در گذار غزل ۴۵۷۰ - دل چو شبنم آب کن رو در گلستانش گذار غزل ۴۵۷۱ - من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار غزل ۴۵۷۲ - اشک در چشم من بیتاب چون گیرد قرار؟ غزل ۴۵۷۳ - دل کجا در سینه ویرانه می گیرد قرار؟ غزل ۴۵۷۴ - بیقرار عشق در یک جا نمی گیرد قرار غزل ۴۵۷۵ - خون دل تا هست چشم تر نمی گیرد قرار غزل ۴۵۷۶ - هر که می داند که برگردد سخن درکوهسار غزل ۴۵۷۷ - اهل دل رایاری دوران نمی آید به کار غزل ۴۵۷۸ - تخم مهری گر به دلها می فشاند روزگار غزل ۴۵۷۹ - می شود رنگین تر آن لعل سخنگودر خمار غزل ۴۵۸۰ - تا تو ای سرو روان از باغ بیرون رفته ای غزل ۴۵۸۱ - از فروغ لاله آتش زیر پاداردبهار غزل ۴۵۸۲ - از فروغ لاله آتش زیر پا دارد بهار غزل ۴۵۸۳ - از دل پرخون بلبل کی خبردارد بهار؟ غزل ۴۵۸۴ - از خرام ناز منت بر زمین داردبهار غزل ۴۵۸۵ - سنبل او می خرامد دست بر دوش بهار غزل ۴۵۸۶ - کوه سنگین را سبک جولان کند جام بهار غزل ۴۵۸۷ - بوی گل می آیداز چاک گریبان بهار غزل ۴۵۸۸ - خاک راجان کرد درتن ابر احسان بهار غزل ۴۵۸۹ - نیست بی می باغ رانوری می روشن بیار غزل ۴۵۹۰ - دل به آن زلف چلیپا می کشد بی اختیار غزل ۴۵۹۱ - گلعذار من برون از پرده بوی خود میار غزل ۴۵۹۲ - بی دل بیدار، سر از خرقه تن برمیار غزل ۴۵۹۳ - شد خرابات مغان از توبه ام زیر و زبر غزل ۴۵۹۴ - ای بر روی تو از آینه گل صافتر غزل ۴۵۹۵ - ترک من کزپسته اش بی خواست می ریزد شکر غزل ۴۵۹۶ - بوسه ای در کار من کن زان لب همچون شکر غزل ۴۵۹۷ - از فروغ ماه می گردد به آب و تاب ابر غزل ۴۵۹۸ - حسن از چشم نظربازان شود شاداب تر غزل ۴۵۹۹ - می شود در وسمه ابروی بتان خونخوارتر غزل ۴۶۰۰ - از دم تیغ است آن موی کمر خونریزتر غزل ۴۶۰۱ - هرکه وحشت می کند ز آمیزش ما بیشتر غزل ۴۶۰۲ - ناقص از کامل برد لذت ز دنیا بیشتر غزل ۴۶۰۳ - نیست بیصورت جدال زاهدان باصوفیان غزل ۴۶۰۴ - دل ز خط بر عارض جانانه لرزد بیشتر غزل ۴۶۰۵ - خار و خس را چرخ گل برسرفشاند بیشتر غزل ۴۶۰۶ - تلخکام ایمن ز چشم شور ماند بیشتر غزل ۴۶۰۷ - یارنو خط زنگ از دل می زداید بیشتر غزل ۴۶۰۸ - می کشداز بی هنر کلفت هنرور بیشتر غزل ۴۶۰۹ - شورش دیوانه گردد از بیابان بیشتر غزل ۴۶۱۰ - می کشد عزت طلب خواری زدوران بیشتر غزل ۴۶۱۱ - دل بود مایل به خط عنبرافشان بیشتر غزل ۴۶۱۲ - جانب اغیار داردآن جفا جو بیشتر غزل ۴۶۱۳ - می شود مغلوب، خصم از بردباری بیشتر غزل ۴۶۱۴ - عشق راباشد به عاشق دلنوازی بیشتر غزل ۴۶۱۵ - گرچه از جان نیست چیزی بابدن نزدیکتر غزل ۴۶۱۶ - زاهد از آلوده دنیاست دنیا خواه تر غزل ۴۶۱۷ - خامشی سازد من بیتاب را دیوانه تر غزل ۴۶۱۸ - هرطرف صد راه پیما هست سر گردان خضر غزل ۴۶۱۹ - یاسمینش لاله گون از تاب نظر غزل ۴۶۲۰ - لاله ها چشم غزالان می نماید در نظر غزل ۴۶۲۱ - نیست درظاهر مرا گر گلعذاری درنظر غزل ۴۶۲۲ - نیست رخساری زخال وخط نگارین اینقدر غزل ۴۶۲۳ - حسن را در کار نبود باده ناب دگر غزل ۴۶۲۴ - چشم مارا صبح پیری شد شکر خواب دگر غزل ۴۶۲۵ - از عزیزان با تو ما را هست پیوند دگر غزل ۴۶۲۶ - می برد دل حسن او هردم به نیرنگ دگر غزل ۴۶۲۷ - ای ز رویت هرنگاهی راگلستان دگر غزل ۴۶۲۸ - حسن دارد در سواری شوکت و شان دگر غزل ۴۶۲۹ - داده ام دل را به دست دشمن دین دگر غزل ۴۶۳۰ - چند روزی می دهم دل رابه دلجوی دگر غزل ۴۶۳۱ - می شود طی در ورق گرداندنی دیوان عمر غزل ۴۶۳۲ - سبزه خط می دمد از لعل جانان غم مخور غزل ۴۶۳۳ - می شود از درد و داغ عشق دلها دیده ور غزل ۴۶۳۴ - کی ز خواریهای غربت می کند پرواگهر؟ غزل ۴۶۳۵ - تا نسازد پای خود از سر طلبکارگهر غزل ۴۶۳۶ - سود ندهد عامل بیدادگر را کارخیر غزل ۴۶۳۷ - از می گلرنگ می گردد اگر پیمانه سیر غزل ۴۶۳۸ - گر کند مادر زخشکی بخل دراعطای شیر غزل ۴۶۳۹ - آنکه می آید زطفلی از دهانش بوی شیر غزل ۴۶۴۰ - زیرتیغ از مرغ بسمل پرفشانی یاد گیر غزل ۴۶۴۱ - برگ عیش خویش را چون گل زهم پاشیده گیر غزل ۴۶۴۲ - بوسه را کنج دهان یار دارد گوشه گیر غزل ۴۶۴۳ - می شوی آواره از عالم عنان ما مگیر غزل ۴۶۴۴ - به نادانی کند اقرارهرکس هست داناتر غزل ۴۶۴۵ - رخ گلرنگش از مژگان خونخوارست گیراتر غزل ۴۶۴۶ - خط سبز از دعای صبح خیزان است گیراتر غزل ۴۶۴۷ - شود از پرده پوشی سوز اهل حال رسواتر غزل ۴۶۴۸ - شراب زندگی درخاکساریهاست بی غش تر غزل ۴۶۴۹ - زمهرخامشی شد خرده رازم پریشانتر غزل ۴۶۵۰ - زمی شد چهره آن مهرعالمتاب روشنتر غزل ۴۶۵۱ - سخن کز عشق شادابی ندارددردهان بهتر غزل ۴۶۵۲ - نمی دانند اهل غفلت انجام شراب آخر غزل ۴۶۵۳ - ترا درخواب غفلت رفت عمر خوش عنان آخر غزل ۴۶۵۴ - بیا ای محتسب از وادی دردی کشان بگذر غزل ۴۶۵۵ - فریب دل مخور از دیده شیرانه اخگر غزل ۴۶۵۶ - ندارد خاطر آگاه جز غفلت غم دیگر غزل ۴۶۵۷ - جز آن لبهای میگون دل راچاره دیگر غزل ۴۶۵۸ - نخواهد دردمند عشق او میخانه دیگر غزل ۴۶۵۹ - نیست بی خار درین بادیه یک آبله وار غزل ۴۶۶۰ - باد دستانه مکن خرج نفس رازنهار غزل ۴۶۶۱ - گربه ما همسفری سلسله از پا بردار غزل ۴۶۶۲ - بر دل تازه خیالان مخور از زخم زبان غزل ۴۶۶۳ - نیست بیرون ز تو مقصود، تکاپو بگذار غزل ۴۶۶۴ - کار دنیا کن و اندیشه عقبی مگذار غزل ۴۶۶۵ - نفس هرزه مرس رابه کشیدن مگذار غزل ۴۶۶۶ - ناله ای از ته دل کرد سپند آخر کار غزل ۴۶۶۷ - چین پیشانی ما شد مه عید آخر کار غزل ۴۶۶۸ - ای رخت شسته تر از دامن مهتاب بهار غزل ۴۶۶۹ - دوسه روزی است صفای رخ گلپوش بهار غزل ۴۶۷۰ - سینه ای چاک نکردیم درین فصل بهار غزل ۴۶۷۱ - ای صبا برگی ازان گلشن بی خار بیار غزل ۴۶۷۲ - جام در دور به اندازه مخمور بیار غزل ۴۶۷۳ - این نه هاله است نمایان شده از دور قمر غزل ۴۶۷۴ - برفروز از می و زنگ از دل آگاه ببر غزل ۴۶۷۵ - ای دهان تو و گفتار ز هم شیرین تر غزل ۴۶۷۶ - الفت خلق عذاب دل فرزانه شمر غزل ۴۶۷۷ - چشم آرام مدارید ز سر منزل عمر غزل ۴۶۷۸ - تیغ الماس بر اطراف کمر دارد مهر غزل ۴۶۷۹ - چند روزی چو قلم سربه ته انداخته گیر غزل ۴۶۸۰ - گشاده رویی من برد دست خصم از کار غزل ۴۶۸۱ - به زندگی دل آزاده را ز تن بردار غزل ۴۶۸۲ - چو غنچه نکهت خود از صبا دریغ مدار غزل ۴۶۸۳ - ز طوطیان شکر ناب را دریغ مدار غزل ۴۶۸۴ - چو شمع، جان ز نسیم سحر دریغ مدار غزل ۴۶۸۵ - نخست کعبه و بتخانه رابجا بگذار غزل ۴۶۸۶ - ز آب تیغ اثر در گلوی ما بگذار غزل ۴۶۸۷ - دل رمیده به امید این جهان مگذار غزل ۴۶۸۸ - بیاکه عقده زکارجهان گشاد بهار غزل ۴۶۸۹ - سخن دریغ مداراز سخن کشان زنهار غزل ۴۶۹۰ - مبند دل به تماشای این جهان زنهار غزل ۴۶۹۱ - ز حال تشنه لبان خنجر ترا چه خبر؟ غزل ۴۶۹۲ - ترا لبی است ز چشم ستاره خندان تر غزل ۴۶۹۳ - اگر چه چهره بود بی نقاب روشنتر غزل ۴۶۹۴ - صفای یار به دیدن نمی شود آخر غزل ۴۶۹۵ - بهار دربغل غنچه ریخت پنهان زر غزل ۴۶۹۶ - ترا به هرگذری هست بیقراردگر غزل ۴۶۹۷ - ربوده خواب مرا حسن بی مثال دگر غزل ۴۶۹۸ - ربوده است مراذوق جستجوی دگر غزل ۴۶۹۹ - درین جهان مزور به ترس وباک نگر غزل ۴۷۰۰ - مکن دلیر تماشای تاب موی کمر غزل ۴۷۰۱ - اگر چه دردلم از ترکش است افزون تیر غزل ۴۷۰۲ - فروغ دولت بیدار از شراب بگیر غزل ۴۷۰۳ - بهار می گذرد ساغر چو لاله بگیر غزل ۴۷۰۴ - ز داغ عشق مرا چون شودجگر دلگیر؟ غزل ۴۷۰۵ - از انقلاب دهر نیفتم ز اعتبار غزل ۴۷۰۶ - درویش را زخرقه صد پاره نیست عار غزل ۴۷۰۷ - دل راز سینه درنظر دلستان برآر غزل ۴۷۰۸ - در زیر خرقه شیشه می را نگاه دار غزل ۴۷۰۹ - از بیغمان جمیله غم را نگاه دار غزل ۴۷۱۰ - ای دل عنان توسن طاقت نگاه دار غزل ۴۷۱۱ - ای دل عنان توسن طاقت نگاه دار غزل ۴۷۱۲ - یارب مرا زپوتو منت نگاه دار غزل ۴۷۱۳ - پیکان یار را به دل و جان نگاه دار غزل ۴۷۱۴ - از بوسه ظلم بر رخ جانان روا مدار غزل ۴۷۱۵ - سنجیدگی ز هیچ سبکسر طمع مدار غزل ۴۷۱۶ - عارف ز نه سپهر چو صرصر کند گذار غزل ۴۷۱۷ - خشتی به خیر چون خم می بر زمین گذار غزل ۴۷۱۸ - داغ است برگ عیش گلستان روزگار غزل ۴۷۱۹ - بیرون میا ز گوشه میخانه در بهار غزل ۴۷۲۰ - ای زلف و عارض تو ز هم دیده زیب تر غزل ۴۷۲۱ - ای زلفت از کمند تمنابلند تر غزل ۴۷۲۲ - از خط سبز چهره شود آبدارتر غزل ۴۷۲۳ - ویرانه های کهنه بود جای مور و مار غزل ۴۷۲۴ - نادان ز حرص درتب و تاب است بیشتر غزل ۴۷۲۵ - از سعی، کار عشق شود خام بیشتر غزل ۴۷۲۶ - در سینه های تنگ بود آه بیشتر غزل ۴۷۲۷ - ای چشمت از غزال ختن خوش نگاه تر غزل ۴۷۲۸ - ای زلف و خط و خال تو از هم کشنده تر غزل ۴۷۲۹ - ای زلف سرکش تو ز بالا کشید ه تر غزل ۴۷۳۰ - شد ناله ام به دور خطش عاشقانه تر غزل ۴۷۳۱ - معشوق در برابر و مهتاب درنظر غزل ۴۷۳۲ - ای هرنظر خیال ترا منزل دگر غزل ۴۷۳۳ - ای هر دل از خیال تو میخانه دگر غزل ۴۷۳۴ - از زیر چشم در رخ مستور می نگر غزل ۴۷۳۵ - برق سبک عنان نرسد در شتاب عمر غزل ۴۷۳۶ - از ره مرو به جلوه ناپایدار عمر غزل ۴۷۳۷ - صبح است ساقیا می چون آفتاب گیر غزل ۴۷۳۸ - منصوروار پختگی از چوب دار گیر غزل ۴۷۳۹ - سرمایه جنون ز نسیم بهار گیر غزل ۴۷۴۰ - فصل شباب رفت ره خانه پیش گیر غزل ۴۷۴۱ - نخل خزان رسیده ما را فشانده گیر غزل ۴۷۴۲ - جز گوشه قناعت ازین خاکدان مگیر غزل ۴۷۴۳ - از هیچ آفریده به دل گرد کین مگیر غزل ۴۷۴۴ - هرچند جهانسوز بود جلوه دلدار غزل ۴۷۴۵ - از صحبت خامان، دل آگاه نگه دار غزل ۴۷۴۶ - ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذار غزل ۴۷۴۷ - دارم ز تو ساده دلیها گله بسیار غزل ۴۷۴۸ - اینطرفه که گنجایش غم می شود افزون غزل ۴۷۴۹ - از درد بود پرسش اغیار گرانتر غزل ۴۷۵۰ - ای هر ورق گل زتو آیینه دیگر غزل ۴۷۵۱ - هر چند ترا دیده بدکرد زمن دور غزل ۴۷۵۲ - کام دل ازان چهره افروخته برگیر غزل ۴۷۵۳ - مطربا چنگ را بکش به کنار غزل ۴۷۵۴ - مطربا مهر از دهان بردار غزل ۴۷۵۵ - از سنگلاخ دنیا ای شیشه بار بگذر غزل ۴۷۵۶ - مرو ز گوشه عزلت به هیچ منظر دیگر غزل ۴۷۵۷ - جوشن داودی قلمرو تدبیر غزل ۴۷۵۸ - از شراب ارغوانی چهره را گلرنگ ساز غزل ۴۷۵۹ - بهر روی خلق تاکی آرزو کردن نماز؟ غزل ۴۷۶۰ - شد جدا از زخم من آن خنجر سیراب سبز غزل ۴۷۶۱ - کی شود کشت امید از دیده نمناک سبز؟ غزل ۴۷۶۲ - شعله ای در مغز هست ازآتش سودا هنوز غزل ۴۷۶۳ - با قیامت قامتش همدوش می گردد هنوز غزل ۴۷۶۴ - حسنش از خط عالمی زیرو زبر دارد هنوز غزل ۴۷۶۵ - چشم حیران را حجابش دام می داند هنوز غزل ۴۷۶۶ - بی صفا از خط نگردیده است رخسارش هنوز غزل ۴۷۶۷ - رخنه در دل می کند مژگان قتالش هنوز غزل ۴۷۶۸ - خط برآورد وترو تازه است بستانش هنوز غزل ۴۷۶۹ - درتن خود یک هدف واراستخوان دارم هنوز غزل ۴۷۷۰ - غوطه خوردم درشراب ناب و مخمورم هنوز غزل ۴۷۷۱ - خاک من بربادرفت ودردی آشامم هنوز غزل ۴۷۷۲ - از سرشک گرم زرین است مژگانم هنوز غزل ۴۷۷۳ - می دهد یادی ز چشمش نرگس پر فن هنوز غزل ۴۷۷۴ - دشت بیرون نامده است از ماتم مجنون هنوز غزل ۴۷۷۵ - می رود با قامت خم در پی دنیی هنوز غزل ۴۷۷۶ - ریخت دندانهاو در فکر لب نانی هنوز غزل ۴۷۷۷ - دل مکدر ز غم یار نگردد هرگز غزل ۴۷۷۸ - محو رخسار تو دلگیر نگردد هرگز غزل ۴۷۷۹ - صحبت عشق و خرد ساز نگردد هرگز غزل ۴۷۸۰ - دل ما روشن از افلاک نگردد هرگز غزل ۴۷۸۱ - عشق گرد دل فرزانه نگردد هرگز غزل ۴۷۸۲ - نیست بی خون دل آن زلف پریشان هرگز غزل ۴۷۸۳ - هیچ جا از خوشی آثار نمانده است امروز غزل ۴۷۸۴ - از جبینش عرق شرم روان است هنوز غزل ۴۷۸۵ - لاله داغ است ازان عارض گلفام هنوز غزل ۴۷۸۶ - درآ به زمزمه ای مطرب غزال پرداز غزل ۴۷۸۷ - دگر که را کنم از اهل درد محرم راز؟ غزل ۴۷۸۸ - نمی رسد به حقیقت کس از سرای مجاز غزل ۴۷۸۹ - نخست دفتر هوش و خرد درآب انداز غزل ۴۷۹۰ - بگیر جام هلالی ز رخ نقاب انداز غزل ۴۷۹۱ - چو آفتاب به هر ذره ای نگاه انداز غزل ۴۷۹۲ - به یاد سنبل آن زلف با صبا می ساز غزل ۴۷۹۳ - ز خط چو یار رخ آل راکند سرسبز غزل ۴۷۹۴ - ز سروقدتو شد شوره زار امکان سبز غزل ۴۷۹۵ - نبسته ای گره عهد برقبا هرگز غزل ۴۷۹۶ - حدیث عشق نگیرد به زاهدان هرگز غزل ۴۷۹۷ - که را به گوشه گلخن کشیده اند امروز؟ غزل ۴۷۹۸ - مگر به فکر سواری است آن نگار امروز؟ غزل ۴۷۹۹ - بیا و تازه کن ایمان به نوبهار امروز غزل ۴۸۰۰ - نبرده خط ز عذار تو آب و تاب هنوز غزل ۴۸۰۱ - چه شد که یار خط آورد با صفاست هنوز غزل ۴۸۰۲ - نکرد در دل من کار، عشق شورانگیز غزل ۴۸۰۳ - سبک ز سینه ما ای غبار غم برخیز غزل ۴۸۰۴ - به اختیار ز نزهت سرای جان برخیز غزل ۴۸۰۵ - ترا که نور نظر نیست اعتبار آمیز غزل ۴۸۰۶ - در کاهش است از سخن خود سخن طراز غزل ۴۸۰۷ - زان چهره خط قیامتی انگیخته است باز غزل ۴۸۰۸ - اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت باز غزل ۴۸۰۹ - با عشق او ز هر دو جهانیم پاکباز غزل ۴۸۱۰ - باشد ز زلف آن رخ چون لاله بی نیاز غزل ۴۸۱۱ - منقار من ز صبح ازل بود دانه سوز غزل ۴۸۱۲ - بر شیشه و پیاله ظفر یافت دست ما غزل ۴۸۱۳ - بالا نکرده ساعد او راحیا هنوز غزل ۴۸۱۴ - از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوز غزل ۴۸۱۵ - از خود برون نیامده دیوانه ام هنوز غزل ۴۸۱۶ - تا دست دست توست میی در ایاغ ریز غزل ۴۸۱۷ - چون شمع اشک در طلب مدعا مریز غزل ۴۸۱۸ - چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی ساز غزل ۴۸۱۹ - پیغامی ازان غنچه دهن می رسد امروز غزل ۴۸۲۰ - لب ساقی شکربارست امروز غزل ۴۸۲۱ - به مژگان اشک پاشیدن میاموز غزل ۴۸۲۲ - ای چشم تو پرده دار اعجاز غزل ۴۸۲۳ - خضر راه حقیقت است مجاز غزل ۴۸۲۴ - روز روشن را شب تارست پنهان درلباس غزل ۴۸۲۵ - درد پیری را جوانی می کند درمان و بس غزل ۴۸۲۶ - می کنم سیرگل از چاک گریبان قفس غزل ۴۸۲۷ - شربت بیماری دل تیغ سیراب است وبس غزل ۴۸۲۸ - گوهر کامل عیاران چشم نمناک است وبس غزل ۴۸۲۹ - دوزخ ارباب معنی صحبت قال است وبس غزل ۴۸۳۰ - از دل آگاه در عالم همین نام است و بس غزل ۴۸۳۱ - میوه باغ امیدم داغ حرمان است و بس غزل ۴۸۳۲ - پامنه بیرون زحد خود کمال این است و بس غزل ۴۸۳۳ - یارب این جانهای غربت دیده را فریاد رس غزل ۴۸۳۴ - شرح دشت دلگشای عشق را از ما مپرس غزل ۴۸۳۵ - هیچ کار از ما نمی آید ز کار ما مپرس غزل ۴۸۳۶ - سر گرانیهای او رااز من حیران مپرس غزل ۴۸۳۷ - حرف آن حسن بسامان ازمن مجنون مپرس غزل ۴۸۳۸ - در جنون فکر سرو سامان ندارد هیچ کس غزل ۴۸۳۹ - نیست ما را شکوه ای از تنگی جا در قفس غزل ۴۸۴۰ - دامگاه تازه ای پرواز را منظور بود غزل ۴۸۴۱ - شد ز خط لعل تو ایمن ز شبیخون هوس غزل ۴۸۴۲ - طاق ابروی توازکون ومکان مارا بس غزل ۴۸۴۳ - حجت شور قیامت لب خندان تو بس غزل ۴۸۴۴ - داشت امروز رخ یار حجابی که مپرس غزل ۴۸۴۵ - بازدارم به نظر خط غباری که مپرس غزل ۴۸۴۶ - زپرده داری هستی است در حجاب، نفس غزل ۴۸۴۷ - دردی که سازگار تو گردد دواشناس غزل ۴۸۴۸ - از ما حدیث زلف و رخ دلستان مپرس غزل ۴۸۴۹ - از زلف کافر تو نجسته است هیچ کس غزل ۴۸۵۰ - از ناکسان وفانشنیده است هیچ کس غزل ۴۸۵۱ - صد گل به باد رفت و گلابی ندید کس غزل ۴۸۵۲ - بی نوش لبان آب بقا را چه کند کس؟ غزل ۴۸۵۳ - معشوق پریشان نظری راچه کند کس؟ غزل ۴۸۵۴ - حیف است که سر در سر مینانکند کس غزل ۴۸۵۵ - صبح شد مطرب، قدح راپرکن از می زود باش غزل ۴۸۵۶ - هیچ نوشی نیست بی نیش ای پسر هشیار باش غزل ۴۸۵۷ - مرد صحبت نیستی، از دیده ها مستور باش غزل ۴۸۵۸ - از تماشای پریشان جهان دلگیر باش غزل ۴۸۵۹ - چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باش غزل ۴۸۶۰ - چون لب پیمانه زنهار از سخن خاموش باش غزل ۴۸۶۱ - باده گلرنگ شو یا شیشه بیرنگ باش غزل ۴۸۶۲ - از زمین دامن بیفشان همسفر با ماه باش غزل ۴۸۶۳ - گاه در پای خم و گه بر سر سجاده باش غزل ۴۸۶۴ - چشم و گوش و لب ببند، از شور و شر آسوده باش غزل ۴۸۶۵ - روشناس اهل مشرب چون در میخانه باش غزل ۴۸۶۶ - درگلستان بلبل و در انجمن پروانه باش غزل ۴۸۶۷ - پیش میخواران سبک چون پنبه مینا مباش غزل ۴۸۶۸ - تاتوان دزدید سر در جیب خود سرور مباش غزل ۴۸۶۹ - می کشی چون با حریفان باده لایعقل مباش غزل ۴۸۷۰ - از خدا در عهد پیری یک زمان غافل مباش غزل ۴۸۷۱ - ازخدنگ آه پیران ای جوان غافل مباش غزل ۴۸۷۲ - از هوسناکی گران برخاطر دوران مباش غزل ۴۸۷۳ - روح قدسی، بیش ازین درتنگنای تن مباش غزل ۴۸۷۴ - چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباش غزل ۴۸۷۵ - چون ترا مسکن میسر شد تزیین مباش غزل ۴۸۷۶ - دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباش غزل ۴۸۷۷ - عاشقان رامغز درسر گرنباشد گومباش غزل ۴۸۷۸ - ظاهر مردان به زیور گرنباشد گو مباش غزل ۴۸۷۹ - هست چون دلبر بجا، دل گر نباشد گو مباش غزل ۴۸۸۰ - شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباش غزل ۴۸۸۱ - خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباش غزل ۴۸۸۲ - خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش غزل ۴۸۸۳ - دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباش غزل ۴۸۸۴ - چهره زرین چو باشد مخزن زر گومباش غزل ۴۸۸۵ - چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباش غزل ۴۸۸۶ - جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباش غزل ۴۸۸۷ - گر نباشم من غبار آستانی گو مباش غزل ۴۸۸۸ - عقل اگر از سرپرد زاغ جگر خواری مباش غزل ۴۸۸۹ - یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباش غزل ۴۸۹۰ - ناز پروردی که من گردیده ام پروانه اش غزل ۴۸۹۱ - رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبش غزل ۴۸۹۲ - هرکه وقت صبح درساغر شرابی نیستش غزل ۴۸۹۳ - هرکه درمد نظر نازک میانی نیستش غزل ۴۸۹۴ - گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش غزل ۴۸۹۵ - هرکه زین گلشن لبی خندانتر از گل بایدش غزل ۴۸۹۶ - خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برش غزل ۴۸۹۷ - در سر زینت خودآرا می رود آخر سرش غزل ۴۸۹۸ - هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرش غزل ۴۸۹۹ - گه درون خرقه گاهی درکفن می جویمش غزل ۴۹۰۰ - گر کنند از رشته جانها زه پیراهنش غزل ۴۹۰۱ - آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنش غزل ۴۹۰۲ - می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوش غزل ۴۹۰۳ - پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروش غزل ۴۹۰۴ - تا به همواری برآید کار درتندی مکوش غزل ۴۹۰۵ - می کند دست نوازش هم دل ما را خموش غزل ۴۹۰۶ - میکند جان درتن امید، لعل باده نوش غزل ۴۹۰۷ - باتن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوش غزل ۴۹۰۸ - خون ما از روی آتشناک می آید به جوش غزل ۴۹۰۹ - می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوش غزل ۴۹۱۰ - می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیش غزل ۴۹۱۱ - در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟ غزل ۴۹۱۲ - کاش می دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش غزل ۴۹۱۳ - برگ عیش من بود رنگینی افکار خویش غزل ۴۹۱۴ - زیر یک پیراهن از یکرنگیم بایار خویش غزل ۴۹۱۵ - نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویش غزل ۴۹۱۶ - جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویش غزل ۴۹۱۷ - کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویش غزل ۴۹۱۸ - برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویش غزل ۴۹۱۹ - هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویش غزل ۴۹۲۰ - می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش غزل ۴۹۲۱ - از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش غزل ۴۹۲۲ - ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش غزل ۴۹۲۳ - یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابش غزل ۴۹۲۴ - ز سوز سینه پروانه من آب شد آتش غزل ۴۹۲۵ - کجا پروانه رابا خویش سازد همنشین آتش؟ غزل ۴۹۲۶ - چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟ غزل ۴۹۲۷ - نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش غزل ۴۹۲۸ - نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش غزل ۴۹۲۹ - سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارش غزل ۴۹۳۰ - همان یوسف که مصر آمد به تنگ ازبس خریدارش غزل ۴۹۳۱ - عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش غزل ۴۹۳۲ - حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش غزل ۴۹۳۳ - من و عشقی که دست چرخ را چنبرکند زورش غزل ۴۹۳۴ - شرابی را که چون پروانه گردد گرد سر طورش غزل ۴۹۳۵ - ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرش غزل ۴۹۳۶ - شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازش غزل ۴۹۳۷ - اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش غزل ۴۹۳۸ - ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش غزل ۴۹۳۹ - چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازش غزل ۴۹۴۰ - به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوشش غزل ۴۹۴۱ - که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟ غزل ۴۹۴۲ - گل اندامی که من دارم نظربرروی گلرنگش غزل ۴۹۴۳ - چسان دل رانگه دارد کسی از چشم قتالش ؟ غزل ۴۹۴۴ - چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟ غزل ۴۹۴۵ - چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟ غزل ۴۹۴۶ - درآن محفل که از می برفروزد روی گلفامش غزل ۴۹۴۷ - اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانش غزل ۴۹۴۸ - خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانش غزل ۴۹۴۹ - بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانش غزل ۴۹۵۰ - چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟ غزل ۴۹۵۱ - ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش غزل ۴۹۵۲ - رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش غزل ۴۹۵۳ - به سرخی می زند چون مشک خط عنبرافشانش غزل ۴۹۵۴ - به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونش غزل ۴۹۵۵ - اگر باید درآتش رفت از رخسار گلگونش غزل ۴۹۵۶ - شراب لعل می سازد عرق را روی گلگونش غزل ۴۹۵۷ - اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینش غزل ۴۹۵۸ - بهار آرزو گلگل شکفت ازروی رنگینش غزل ۴۹۵۹ - شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهش غزل ۴۹۶۰ - به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایش غزل ۴۹۶۱ - ندارد سرکشی ازاهل دل قد دلارایش غزل ۴۹۶۲ - به مژگان بر نمی گردد نگاه از چشم گیرایش غزل ۴۹۶۳ - به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟ غزل ۴۹۶۴ - سهی سروی که من دارم نظر بر قد رعنایش غزل ۴۹۶۵ - چه نسبت بانسیم مصر دارد شوخی بویش؟ غزل ۴۹۶۶ - رگ لعل است ازدلهای خونین قد دلجویش غزل ۴۹۶۷ - کجا چشم ترمن زهره دارد بنگرد سویش؟ غزل ۴۹۶۸ - چنان افکنده است ازطاق دلها کعبه راکویش غزل ۴۹۶۹ - ز جولان نظر مجروح می شد روی نیکویش غزل ۴۹۷۰ - برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتش غزل ۴۹۷۱ - بس که آمیخته ناز بود رفتارش غزل ۴۹۷۲ - عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارش غزل ۴۹۷۳ - در نقاب است و نظر سوز بود دیدارش غزل ۴۹۷۴ - شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرش غزل ۴۹۷۵ - خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرش غزل ۴۹۷۶ - حرف عقبی که درین نشأه کنی تقریرش غزل ۴۹۷۷ - آب گردد می گلرنگ ز رنگ آلش غزل ۴۹۷۸ - شوختر می شود ازخواب گران، مژگانش غزل ۴۹۷۹ - خط دمیده است ز لعل لب شکرشکنش ؟ غزل ۴۹۸۰ - دلپذیرست چنان پسته شکرشکنش غزل ۴۹۸۱ - کم نگردید ز خط خوبی روز افزونش غزل ۴۹۸۲ - داغدار از عرق شرم شود نسرینش غزل ۴۹۸۳ - ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش غزل ۴۹۸۴ - دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروش غزل ۴۹۸۵ - لب خمیازه ما شد ز می ناب خموش غزل ۴۹۸۶ - سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایش غزل ۴۹۸۷ - سرو گلزار بهشت است قد دلجویش غزل ۴۹۸۸ - دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش غزل ۴۹۸۹ - درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیش غزل ۴۹۹۰ - چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟ غزل ۴۹۹۱ - ساده لوحی که شکایت کند از قسمت خویش غزل ۴۹۹۲ - نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش غزل ۴۹۹۳ - رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش غزل ۴۹۹۴ - ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش غزل ۴۹۹۵ - خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویش غزل ۴۹۹۶ - کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویش غزل ۴۹۹۷ - به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباش غزل ۴۹۹۸ - به نوحه خانه ایام شاد و خرم باش غزل ۴۹۹۹ - زخار زار تعلق کشیده دامان باش غزل ۵۰۰۰ - بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باش غزل ۵۰۰۱ - زنوبهار خط یار ناامید مباش غزل ۵۰۰۲ - شکست رنگ مرا رنگ همچو مهتابش غزل ۵۰۰۳ - لطیفه ای عجب است این که لعل سیرابش غزل ۵۰۰۴ - خوشا سری که سرگشتگی رهانندش غزل ۵۰۰۵ - به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد غزل ۵۰۰۶ - نشد زسیلی خط چشم مست،هشیارش غزل ۵۰۰۷ - چنین که گم شده در زلف پای تا به سرش غزل ۵۰۰۸ - که می رهد زخم طره گرهگیرش؟ غزل ۵۰۰۹ - مگر ز موج شراب است رشته سازش؟ غزل ۵۰۱۰ - نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکش غزل ۵۰۱۱ - توانگری که نباشد به خبر اقبالش غزل ۵۰۱۲ - کسی که دیدن روی تو کرد حیرانش غزل ۵۰۱۳ - مدار چشم مروت ز خضرو احسانش غزل ۵۰۱۴ - دلی که خانه زنبور شد ز پیکانش غزل ۵۰۱۵ - چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانش غزل ۵۰۱۶ - کراست تاب شکر خنده های پنهانش ؟ غزل ۵۰۱۷ - رسیده است به جایی لطافت بدنش غزل ۵۰۱۸ - جدا نمی شود از پیش لعل میگونش غزل ۵۰۱۹ - گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروش غزل ۵۰۲۰ - چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموش غزل ۵۰۲۱ - الف قدی که منم سینه چاک بالایش غزل ۵۰۲۲ - گذشته است ز تعریف،قد رعنایش غزل ۵۰۲۳ - رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟ غزل ۵۰۲۴ - مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیش غزل ۵۰۲۵ - مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیش غزل ۵۰۲۶ - به احتیاط نظر کن به چشم جادویش غزل ۵۰۲۷ - ز دل برون نرود چشم آشنا رویش غزل ۵۰۲۸ - نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویش غزل ۵۰۲۹ - چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویش غزل ۵۰۳۰ - مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویش غزل ۵۰۳۱ - نمی روم به بهشت برین زخانه خویش غزل ۵۰۳۲ - به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویش غزل ۵۰۳۳ - مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویش غزل ۵۰۳۴ - با صبح روگشاده تر ازآفتاب باش غزل ۵۰۳۵ - فارغ ز دار و گیر جهان خراب باش غزل ۵۰۳۶ - چون سرو در مقام رضا پایدار باش غزل ۵۰۳۷ - گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باش غزل ۵۰۳۸ - گوهر فروز دیده بیدار خویش باش غزل ۵۰۳۹ - گوهر فروز دیده بیدار خویش باش غزل ۵۰۴۰ - با خلق آشتی کن وبا خود به جنگ باش غزل ۵۰۴۱ - ساقی ز میکشان خبری می گرفته باش غزل ۵۰۴۲ - ای دل ازان جهان خبری می گرفته باش غزل ۵۰۴۳ - در جلوه گاه حسن، سراپای دیده باش غزل ۵۰۴۴ - تسلیم در کشاکش اهل زمانه باش غزل ۵۰۴۵ - غافل ز حال عاشق خونین جگر مباش غزل ۵۰۴۶ - غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباش غزل ۵۰۴۷ - هرجا نمی خرند متاعت گران مباش غزل ۵۰۴۸ - در محفل که راه بیابی گران مباش غزل ۵۰۴۹ - هردل که داغدار شود از نظاره اش غزل ۵۰۵۰ - حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اش غزل ۵۰۵۱ - هر رهروی که شوق تو سازد روانه اش غزل ۵۰۵۲ - گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبش غزل ۵۰۵۳ - صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخش غزل ۵۰۵۴ - میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش غزل ۵۰۵۵ - گردون که زهر می چکد از روی شکرش غزل ۵۰۵۶ - از خط نگشته سبز لب روح پرورش غزل ۵۰۵۷ - شوخی که جلوه گاه بود دیده منش غزل ۵۰۵۸ - خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروش غزل ۵۰۵۹ - هر چند خط باطلم از تار وپود خویش غزل ۵۰۶۰ - ازآب بازی مژه اشکبار خویش غزل ۵۰۶۱ - درخون نشستم از نفس مشکبار خویش غزل ۵۰۶۲ - حرف سبک نمی بردم ازقرار خویش غزل ۵۰۶۳ - پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویش غزل ۵۰۶۴ - همچون کمان سخت ز طبع غیور خویش غزل ۵۰۶۵ - سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویش غزل ۵۰۶۶ - چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویش غزل ۵۰۶۷ - دلدارماست محو خط مشکفام خویش غزل ۵۰۶۸ - ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویش غزل ۵۰۶۹ - خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویش غزل ۵۰۷۰ - از بیقراری دل اندوهگین خویش غزل ۵۰۷۱ - از ترک مدعاست دل من به جای خویش غزل ۵۰۷۲ - از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش غزل ۵۰۷۳ - تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش غزل ۵۰۷۴ - حسن تو غافل است ز قدر و بهای خویش غزل ۵۰۷۵ - رستم کسی بود که برآید به خوی خویش غزل ۵۰۷۶ - سیراب درمحیط شدم ز آبروی خویش غزل ۵۰۷۷ - از صحبت افسرده روانان به حذر باش غزل ۵۰۷۸ - فارغ ز تمنای جهان گذران باش غزل ۵۰۷۹ - چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باش غزل ۵۰۸۰ - آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش غزل ۵۰۸۱ - شوخی که مرا هست تمنای وصالش غزل ۵۰۸۲ - شد سرمه سویدای دل از نور جمالش غزل ۵۰۸۳ - آن کس که نشان داد برون از دو جهانش غزل ۵۰۸۴ - از رشته جان تاب برد موی میانش غزل ۵۰۸۵ - آن ترک که خون می چکد از تیغ نگاهش غزل ۵۰۸۶ - جز چشم توای شوخ جانهاست فدایش غزل ۵۰۸۷ - در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیش غزل ۵۰۸۸ - نریزد اگر آب لطف از جمالش غزل ۵۰۸۹ - سری را که بالین شود آستانش غزل ۵۰۹۰ - سخن تانگردد چو موی میانش غزل ۵۰۹۱ - که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟ غزل ۵۰۹۲ - اگر چشم کافر فتد برلقایش غزل ۵۰۹۳ - حضوری داشتم شب با خیالش غزل ۵۰۹۴ - شده است از شوق تیغ جان ستانش غزل ۵۰۹۵ - ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوش غزل ۵۰۹۶ - در جهان دل مبند و اسبابش غزل ۵۰۹۷ - هرکه بیند به چشم بیمارش غزل ۵۰۹۸ - می ز شرم لب می آشامش غزل ۵۰۹۹ - هر که خموش از شکایت است زبانش غزل ۵۱۰۰ - بس که زند موج نور سرو روانش غزل ۵۱۰۱ - برسر حرف آمده است چشم سیاهش غزل ۵۱۰۲ - از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش غزل ۵۱۰۳ - بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش غزل ۵۱۰۴ - در خرابات مغان ستار باش غزل ۵۱۰۵ - از کفر توان رستن ای یار به آمیزش غزل ۵۱۰۶ - مهر لب هزره گو پرده آهستگی است غزل ۵۱۰۷ - هر حلقه ز کاکل رسایش غزل ۵۱۰۸ - از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرص غزل ۵۱۰۹ - زاضطراب دل کند آن زلف عنبر فام رقص غزل ۵۱۱۰ - محبت تو ز دل داد پیچ و تاب عوض غزل ۵۱۱۱ - در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاط غزل ۵۱۱۲ - ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خط غزل ۵۱۱۳ - مکن با خاکساران سرکشی درروزگار خط غزل ۵۱۱۴ - پرست دفتر افلاک از حساب غلط غزل ۵۱۱۵ - چون برق زود می گذرد آب و تاب خط غزل ۵۱۱۶ - افتاد ماه عارض اودر وبال خط غزل ۵۱۱۷ - زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خط غزل ۵۱۱۸ - ز گنجهای گرانمایه بی نثار چه حظ؟ غزل ۵۱۱۹ - گر چه دارد تلخی زهر اجل جام وداع غزل ۵۱۲۰ - در عروج نشأه می می کند طوفان سماع غزل ۵۱۲۱ - می پرستان در سر کوی مغان گردند جمع غزل ۵۱۲۲ - در کشاکش از زبان آتشین بودم چو شمع غزل ۵۱۲۳ - سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمع غزل ۵۱۲۴ - روزها گر نیست نم درجویبارم همچو شمع غزل ۵۱۲۵ - می گدازد زین شراب آتشین مینای شمع غزل ۵۱۲۶ - آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع غزل ۵۱۲۷ - گر چه صاحب نظرانند تماشایی شمع غزل ۵۱۲۸ - هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع غزل ۵۱۲۹ - مابه خون جگریم از می گلگون قانع غزل ۵۱۳۰ - قرار و صبر ندارند عاشقان سماع غزل ۵۱۳۱ - ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمع غزل ۵۱۳۲ - ز روشنی جگر داغدار دارد شمع غزل ۵۱۳۳ - ز سوز عشق بود خارخار گریه شمع غزل ۵۱۳۴ - منم به گوشه چشمی ز آشنا قانع غزل ۵۱۳۵ - به خط ازان رخ چون برگ لاله ام قانع غزل ۵۱۳۶ - منم به نکهت خشکی ز بوستان قانع غزل ۵۱۳۷ - مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع غزل ۵۱۳۸ - دل مست حیرت و سر پرشور درسماع غزل ۵۱۳۹ - دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟ غزل ۵۱۴۰ - این سرشک آتشین کز دیده می بارد چراغ غزل ۵۱۴۱ - شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغ غزل ۵۱۴۲ - هر سرایی راکه باشد ازدل روشن چراغ غزل ۵۱۴۳ - دل چه باشد تا کسی از دلستان دارد دریغ؟ غزل ۵۱۴۴ - جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟ غزل ۵۱۴۵ - به که نطق خویش ازاهل زمان دارم دریغ غزل ۵۱۴۶ - عالم بالا ندارد فیض ازپاکان دریغ غزل ۵۱۴۷ - می کند از مهربانی حفظ طفل نوسوار غزل ۵۱۴۸ - سخن عشق مدار از دل افگار دریغ غزل ۵۱۴۹ - چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغ غزل ۵۱۵۰ - شده است هرسو برتنم فتیله داغ غزل ۵۱۵۱ - دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغ غزل ۵۱۵۲ - به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغ غزل ۵۱۵۳ - چندان که بهارست و خزان است درین باغ غزل ۵۱۵۴ - نیست برآیینه دردی کشان گرد خلاف غزل ۵۱۵۵ - صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدف غزل ۵۱۵۶ - نیست غمگین گوهرم ازتنگی جا در صدف غزل ۵۱۵۷ - تا شد از نیسان رهین منت احسان صدف غزل ۵۱۵۸ - گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف غزل ۵۱۵۹ - نیست چون صاحبدلی تاگویم ازاسرار حرف غزل ۵۱۶۰ - غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف غزل ۵۱۶۱ - کجا روشن شود چشم زلیخا برتن یوسف؟ غزل ۵۱۶۲ - زخط سبز شود بیش لعل دلبر صاف غزل ۵۱۶۳ - مدار چشم ازین کور باطنان انصاف غزل ۵۱۶۴ - ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف غزل ۵۱۶۵ - زده است شرم لبت مهر بردهان صدف غزل ۵۱۶۶ - ازبس که شد زلعل تو با آب و تاب حرف غزل ۵۱۶۷ - معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند غزل ۵۱۶۸ - هرکجا دلمرده ای را یافت احیا کرد عشق غزل ۵۱۶۹ - شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشق غزل ۵۱۷۰ - می نماید صد گره را یک گره زنار عشق غزل ۵۱۷۱ - پر صدا شد چینی افلاک ازفغفور عشق غزل ۵۱۷۲ - از پس صد پرده می تابد فروغ را ز عشق غزل ۵۱۷۳ - آتشین شد چهره خاک ازمی گلرنگ عشق غزل ۵۱۷۴ - ازنقاب سنگ تابد شعله عریان عشق غزل ۵۱۷۵ - تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق غزل ۵۱۷۶ - نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق غزل ۵۱۷۷ - به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق غزل ۵۱۷۸ - چه غم ازکار فرو بسته ما دارد عشق؟ غزل ۵۱۷۹ - فتنه روز جزا درته سردارد عشق غزل ۵۱۸۰ - مشرق سینه چاک است در خانه عشق غزل ۵۱۸۱ - آسمان کهنه سبویی است ز میخانه عشق غزل ۵۱۸۲ - پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق غزل ۵۱۸۳ - زبان مار بود خار آشیان فراق غزل ۵۱۸۴ - دل شکسته بود گوهر یگانه عشق غزل ۵۱۸۵ - جان آرمیده می شود از اضطراب عشق غزل ۵۱۸۶ - جان تازه می شود ز نسیم بهارعشق غزل ۵۱۸۷ - نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشق غزل ۵۱۸۸ - قامت ز آه شرط بود در نماز عشق غزل ۵۱۸۹ - گردی است صبح ازنفس راستین عشق غزل ۵۱۹۰ - نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق غزل ۵۱۹۱ - آزرده است گوشه نشین ازوداع خلق غزل ۵۱۹۲ - در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلق غزل ۵۱۹۳ - صبح قیامت بود چاک گریبان عشق غزل ۵۱۹۴ - در زلف تو آویخت دل از قید علایق غزل ۵۱۹۵ - از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باک غزل ۵۱۹۶ - عاشق سرگشته را از گردش دوران چه باک ؟ غزل ۵۱۹۷ - زلف کافر کیش راز آزار دین چه باک ؟ غزل ۵۱۹۸ - می توان با تازه رویان شد قرین از چشم پاک غزل ۵۱۹۹ - کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاک غزل ۵۲۰۰ - می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاک غزل ۵۲۰۱ - زخمی تیغ شهادت زنده می خیزد زخاک غزل ۵۲۰۲ - بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشک غزل ۵۲۰۳ - نشأه می گرچه نتوان یافتن از جام خشک غزل ۵۲۰۴ - نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک غزل ۵۲۰۵ - غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک غزل ۵۲۰۶ - زخم ما را بستر آرام باشد از نمک غزل ۵۲۰۷ - قیمت خاک ندارد به نمکزار نمک غزل ۵۲۰۸ - نه شبنم است چمن را به روی آتشناک غزل ۵۲۰۹ - زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاک غزل ۵۲۱۰ - کناره گیر ازین قوم بی مروت خشک غزل ۵۲۱۱ - بر من مریز اشک ترحم به زیر خاک غزل ۵۲۱۲ - از بس شدند زهره جبینان نهان به خاک غزل ۵۲۱۳ - جمعی که پیش خلق گذارند به خاک غزل ۵۲۱۴ - داده است بس که سینه صافم جلای اشک غزل ۵۲۱۵ - از خشک طینتان مطلب جز جواب خشک غزل ۵۲۱۶ - از ترزبانیم نشد آسوده کام خشک غزل ۵۲۱۷ - خامش نمی شوم چو جرس بادهان خشک غزل ۵۲۱۸ - دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاک غزل ۵۲۱۹ - از گرد خط آن غنچه مستور شود خشک غزل ۵۲۲۰ - زلف تو نفس در جگر باد کند مشک غزل ۵۲۲۱ - ندامت بود بار مطلوب خشک غزل ۵۲۲۲ - جلوه های مختلف دارد شراب لاله رنگ غزل ۵۲۲۳ - پای سعی دیگران آمد گر از صحرا به سنگ غزل ۵۲۲۴ - می کند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگ غزل ۵۲۲۵ - می شود دایره خلق ز بیماری تنگ غزل ۵۲۲۶ - می زنم گرم زبس تیشه خود بر رگ سنگ غزل ۵۲۲۷ - پیش چشمی که ز کان لعل برون آورده است غزل ۵۲۲۸ - جهان فروز چنان گشت باده گلرنگ غزل ۵۲۲۹ - به چشم راه شناسان بود بیابان تنگ غزل ۵۲۳۰ - آمد بهار و شد در و دیوار لاله رنگ غزل ۵۲۳۱ - از روی لاله گون تو در خون تپید رنگ غزل ۵۲۳۲ - از تنک رویی شود همصحبت هر خار گل غزل ۵۲۳۳ - چون قفس پر رخنه شد دیوار باغ از جوش گل غزل ۵۲۳۴ - خنده کردی درگلستان تازه شد ایمان گل غزل ۵۲۳۵ - عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل غزل ۵۲۳۶ - نیست امروزی چو شبنم عشق من باروی گل غزل ۵۲۳۷ - نتابد از شکست خلق رو گوهرشناس دل غزل ۵۲۳۸ - نمی گردند ارباب بصیرت از خدا غافل غزل ۵۲۳۹ - بدر از روشنی عاریه گردید هلال غزل ۵۲۴۰ - عشق را نغمه داود بود شیون دل غزل ۵۲۴۱ - مکش ای سلسله مورو به هم از زاری دل غزل ۵۲۴۲ - تووآوازه خوبی و من و زاری دل غزل ۵۲۴۳ - دل شبها مشو از دیده گریان غافل غزل ۵۲۴۴ - من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغول غزل ۵۲۴۵ - شکوه حسن فزون گردد از لباس جلال غزل ۵۲۴۶ - خمار من نشکست از ایاغ چشم غزال غزل ۵۲۴۷ - گرفته اوج ز بس فیض نوبهار امسال غزل ۵۲۴۸ - نیم ز پرسش محشر به هیچ باب خجل غزل ۵۲۴۹ - چراغ ماه خطر دارد از رمیدن دل غزل ۵۲۵۰ - نمی روم قدمی راه بی اشاره دل غزل ۵۲۵۱ - قدم برون منه از آستان خانه دل غزل ۵۲۵۲ - گذشت عمر ازین خاکدان برآ ای دل غزل ۵۲۵۳ - قدم برون منه از خلوت نهانی دل غزل ۵۲۵۴ - اگر شود زنی بوریا شکر حاصل غزل ۵۲۵۵ - ازان زمان که ترا دیده در گلستان گل غزل ۵۲۵۶ - زهی به جوش زرشکت شراب خنده گل غزل ۵۲۵۷ - مشو چو بیخبران غافل از نظاره گل غزل ۵۲۵۸ - جدا ز دولت وصلش به گریه ام مشغول غزل ۵۲۵۹ - رخسار همچو ماه تو از عنبرین هلال غزل ۵۲۶۰ - دارم ز دست رفته عنانی ز دود دل غزل ۵۲۶۱ - از سوختن زیاده شود برگ و بار دل غزل ۵۲۶۲ - چرخ است حلقه در دولتسرای دل غزل ۵۲۶۳ - تا چند گرد کعبه بگردم به بوی دل غزل ۵۲۶۴ - آن کس که درد رابه دوا می کند بدل غزل ۵۲۶۵ - روزی که سوخت برق تجلی نقاب گل غزل ۵۲۶۶ - تا بدر شد ز دیده نهان شد هلال گل غزل ۵۲۶۷ - حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گل غزل ۵۲۶۸ - تا چند کشم درد سر از رهگذر دل غزل ۵۲۶۹ - از سرکشی و ناز ندارد سر ما گل غزل ۵۲۷۰ - مرو بیرون ز عشرتخانه دل غزل ۵۲۷۱ - چو خواهی عاقبت شد رزق موران غزل ۵۲۷۲ - ز خلوت برنمی آیی چه حاصل غزل ۵۲۷۳ - ای از رخت هر خار سامان بستان در بغل غزل ۵۲۷۴ - گلبانگ به از زرست ای گل غزل ۵۲۷۵ - گر تشنه اسراری پیش آر شراب اول غزل ۵۲۷۶ - عاشق صادق نمی دارد تمناهای خام غزل ۵۲۷۷ - سعی کن در عزت سی پاره ماه صیام غزل ۵۲۷۸ - مو بمو دارم به خاطر خط جانان را تمام غزل ۵۲۷۹ - روی گرم لاله شد برق کتان توبه ام غزل ۵۲۸۰ - گر چه از دریا به ظاهر چون گهر بگسسته ام غزل ۵۲۸۱ - از تحمل راه گفت و گو به دشمن بسته ام غزل ۵۲۸۲ - گر چنین شوید غبار زهد از دل باده ام غزل ۵۲۸۳ - فکر حاصل ره ندارد در دل آزاده ام غزل ۵۲۸۴ - چون قدح از عکس ساقی در بهشت افتاده ام غزل ۵۲۸۵ - روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده ام غزل ۵۲۸۶ - در نمود نقشها بی اختیار افتاده ام غزل ۵۲۸۷ - در ته یک پیرهن از یار دور افتاده ام غزل ۵۲۸۸ - تا به فکر شبرویهای خیال افتاده ام غزل ۵۲۸۹ - بوالعجب مجموعه ها از کف به حسرت داده ام غزل ۵۲۹۰ - از جنون این عالم بیگانه را گم کرده ام غزل ۵۲۹۱ - ناف سوز لاله داغ مشکسود آورده ام غزل ۵۲۹۲ - سر چو دود از روزن اختر برون آورده ام غزل ۵۲۹۳ - ماه مصرم در حجاب چاه کنعان مانده ام غزل ۵۲۹۴ - بی تن خاکی چو نام نیکمردان زنده ام غزل ۵۲۹۵ - مدتی چون غنچه در خون جگر پیچیده ام غزل ۵۲۹۶ - تا شده است از دوربینی عاقبت بین دیده ام غزل ۵۲۹۷ - تا نظر از عارض گلفام او پوشیده ام غزل ۵۲۹۸ - این منم در دست زلف یار را پیچیده ام غزل ۵۲۹۹ - اشک را در پرده های چشم تر پیچیده ام غزل ۵۳۰۰ - گاه گاه از دیده عبرت با دنیا دیده ام غزل ۵۳۰۱ - آب حیوان من نهان در ظلمت شب دیده ام غزل ۵۳۰۲ - عشرت روی زمین در بردباری دیده ام غزل ۵۳۰۳ - تا ز می قانع به خوناب جگر گردیده ام غزل ۵۳۰۴ - سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام غزل ۵۳۰۵ - می دود اشک یتیمی بس که بر رخساره ام غزل ۵۳۰۶ - با کمال محرمی محرم ازان رخساره ام غزل ۵۳۰۷ - داشت از طفلی جنون جا در دل آواره ام غزل ۵۳۰۸ - نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام غزل ۵۳۰۹ - آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه ام غزل ۵۳۱۰ - بر دل نازک گرانی می کند اندیشه ام غزل ۵۳۱۱ - چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه ام غزل ۵۳۱۲ - شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام غزل ۵۳۱۳ - بس که باشد شکوه های آتشین در نامه ام غزل ۵۳۱۴ - بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه ام غزل ۵۳۱۵ - از سواد شهر وحشت می کند دیوانه ام غزل ۵۳۱۶ - مومنی را می کند آزاد از قید فرنگ غزل ۵۳۱۷ - نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه ام غزل ۵۳۱۸ - در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام غزل ۵۳۱۹ - ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه ام غزل ۵۳۲۰ - نیست از گردون غباری بردل بی کینه ام غزل ۵۳۲۱ - صاف چون صبح است با عالم دل بی کینه ام غزل ۵۳۲۲ - بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام غزل ۵۳۲۳ - کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام غزل ۵۳۲۴ - شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختم غزل ۵۳۲۵ - گفتگوی عشق را من در میان انداختم غزل ۵۳۲۶ - زان لب جان بخش با خط معنبر ساختم غزل ۵۳۲۷ - از فروغ حسن گل درآشیان می سوختم غزل ۵۳۲۸ - از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم غزل ۵۳۲۹ - راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم غزل ۵۳۳۰ - من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم غزل ۵۳۳۱ - گر چه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستم غزل ۵۳۳۲ - گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستم غزل ۵۳۳۳ - شهری عشقم چو مجنون در بیابان نیستم غزل ۵۳۳۴ - تا ز اهل حیرتم خاطر پریشان نیستم غزل ۵۳۳۵ - من حریف ننگ و عار بیوفایی نیستم غزل ۵۳۳۶ - چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم غزل ۵۳۳۷ - شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم غزل ۵۳۳۸ - در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق غزل ۵۳۳۹ - یاد ایامی که شور عشق بلبل داشتم غزل ۵۳۴۰ - یاد ایامی که رو برروی جانان داشتم غزل ۵۳۴۱ - گر چه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتم غزل ۵۳۴۲ - یاد ایامی که پیش او وجودی داشتم غزل ۵۳۴۳ - یاد ایامی که در دل خار خاری داشتم غزل ۵۳۴۴ - گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم غزل ۵۳۴۵ - از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتم غزل ۵۳۴۶ - می زدم بر قلب هجران گرجگر می داشتم غزل ۵۳۴۷ - گر زخود بیرون کسی فریادرسی می داشتم غزل ۵۳۴۸ - گر در اقلیم رضا کاشانه ای می داشتم غزل ۵۳۴۹ - می شدم بیرون ز خود گر منزل می داشتم غزل ۵۳۵۰ - سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم غزل ۵۳۵۱ - کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم غزل ۵۳۵۲ - خال را سرمایه زلف پریشان یافتم غزل ۵۳۵۳ - برگ عیش بی خزان در بینوایی یافتم غزل ۵۳۵۴ - از دل گم گشته خود گر نشان می یافتم غزل ۵۳۵۵ - شیشه لرزد بر خود از روز شراب غفلتم غزل ۵۳۵۶ - تا به زانو رفته پای من به گل از لای خم غزل ۵۳۵۷ - داده ام دست ارادت با حنای لای خم غزل ۵۳۵۸ - جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخم غزل ۵۳۵۹ - حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدم غزل ۵۳۶۰ - غوطه در آتش زدم از آب حیوان سر زدم غزل ۵۳۶۱ - ترک سر کردم زجیب آسمان سر برزدم غزل ۵۳۶۲ - رفت آن عهدی که من بی یار ساغر می زدم غزل ۵۳۶۳ - پیش چشمم شد روان گر تشنه دریا شدم غزل ۵۳۶۴ - بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدم غزل ۵۳۶۵ - گرچه چون مجنون زشور عشق صحرایی شدم غزل ۵۳۶۶ - هر که می آید به ملک هستی از کوی عدم غزل ۵۳۶۷ - شد ز بیقدری غبار دیده ها شعر ترم غزل ۵۳۶۸ - شست نقش انجم از افلاک مژگان ترم غزل ۵۳۶۹ - نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرم غزل ۵۳۷۰ - می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرم غزل ۵۳۷۱ - تا به کی بر دل زغیرت زخم پنهانی خورم غزل ۵۳۷۲ - دل به رغبت چون نمالد خط خوبان را به چشم غزل ۵۳۷۳ - گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشم غزل ۵۳۷۴ - بیغمان را دود دل ابر بهار آید به چشم غزل ۵۳۷۵ - سرو چون با آن قد استاده می آید به چشم غزل ۵۳۷۶ - تا به کی بار دل از گردون بی حاصل کشم غزل ۵۳۷۷ - تیغ کوه همتم دامن ز صحرا می کشم غزل ۵۳۷۸ - شیوه های یوسف از اخوان دنیا می کشم غزل ۵۳۷۹ - پرده از حسن عمل بر دامن تر می کشم غزل ۵۳۸۰ - خاک صحرای جنون در چشم گریان می کشم غزل ۵۳۸۱ - با تجرد چون مسیح آزار سوزن می کشم غزل ۵۳۸۲ - رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشم غزل ۵۳۸۳ - از سبکروحی ز بوی گل گرانی می کشم غزل ۵۳۸۴ - از دل چون سرمه خود میل آهی می کشم غزل ۵۳۸۵ - خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعم غزل ۵۳۸۶ - سیر چشم فقرم از تحصیل دنیا فارغم غزل ۵۳۸۷ - با زبان گندمین از بینوایی فارغم غزل ۵۳۸۸ - خط نمی سازد طراوت زان سمن رخسار کم غزل ۵۳۸۹ - داغ عالمسوز برگ عیش گردد در دلم غزل ۵۳۹۰ - عافیت زان غمزه خونخوار می خواهد دلم غزل ۵۳۹۱ - با فقیری در سخاوت بی نظیر عالمم غزل ۵۳۹۲ - شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنم غزل ۵۳۹۳ - یوسفستان گشت دنیا از نظر پوشیدنم غزل ۵۳۹۴ - خنده بر حال گرانباران دنیا می زنم غزل ۵۳۹۵ - چند روزی از در میخانه سروا می زنم غزل ۵۳۹۶ - مشت آبی بر رخ از اشک ندامت می زنم غزل ۵۳۹۷ - تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنم غزل ۵۳۹۸ - همتی یاران که جوشی از ته دل می زنم غزل ۵۳۹۹ - چند روزی بر در صبر و تحمل می زنم غزل ۵۴۰۰ - رشته امید را تا چند پیوندم به خلق غزل ۵۴۰۱ - می کنم دل خرج تا سیمین بری پیدا کنم غزل ۵۴۰۲ - جرأتی کو تا ز خواب ناز بیدارش کنم غزل ۵۴۰۳ - جرأتی کو تا تماشای گلستانش کنم غزل ۵۴۰۴ - من نه آن نقشم که هر ساعت نگینی خوش کنم غزل ۵۴۰۵ - چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنم غزل ۵۴۰۶ - چند اوقات گرامی صرف آب و گل کنم غزل ۵۴۰۷ - برق آهی کو که رو در خرمن گردون کنم غزل ۵۴۰۸ - جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنم غزل ۵۴۰۹ - رو به هر صحرا که بااین شور چون مجنون کنم غزل ۵۴۱۰ - دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنم غزل ۵۴۱۱ - ترک تن دل را نگردانیده روشن چون کنم غزل ۵۴۱۲ - دعوی گردن فرازی با اسیری چون کنم غزل ۵۴۱۳ - گر کند آن بیوفا از من جدایی، چون کنم غزل ۵۴۱۴ - جسم خاکی را زغفلت چند معماری کنم غزل ۵۴۱۵ - در سماع بیخودی چون دست بالامی کنم غزل ۵۴۱۶ - رشته جسم گرانجان را ز سر وا می کنم غزل ۵۴۱۷ - از تحمل خصم را چین از جبین وا می کنم غزل ۵۴۱۸ - درریاض آفرینش صد دل بی برگ را غزل ۵۴۱۹ - پرتو مه را قیاس از نور انجم می کنم غزل ۵۴۲۰ - خاک را از آب روی خود گلستان می کنم غزل ۵۴۲۱ - گر ز دلتنگی لبی چون غنچه خندان می کنم غزل ۵۴۲۲ - چشم می پوشم نظر بر روی جانان می کنم غزل ۵۴۲۳ - قبله را تغییر ازان محراب ابرو می کنم غزل ۵۴۲۴ - پرده شرم حجاب امروز یک سو می کنم غزل ۵۴۲۵ - می شود پرشور هروادی که مجنونش منم غزل ۵۴۲۶ - چند از غفلت به عیب دیگران گویاشوم غزل ۵۴۲۷ - سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شوم غزل ۵۴۲۸ - هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم غزل ۵۴۲۹ - تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هم غزل ۵۴۳۰ - ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم غزل ۵۴۳۱ - معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهم غزل ۵۴۳۲ - خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم غزل ۵۴۳۳ - از حجاب عشق محروم از گل روی توایم غزل ۵۴۳۴ - ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم غزل ۵۴۳۵ - ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایم غزل ۵۴۳۶ - ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایم غزل ۵۴۳۷ - ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایم غزل ۵۴۳۸ - در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده ایم غزل ۵۴۳۹ - ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایم غزل ۵۴۴۰ - ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایم غزل ۵۴۴۱ - ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایم غزل ۵۴۴۲ - زیر سقف چرخ بیدردانه پا افشرده ایم غزل ۵۴۴۳ - ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایم غزل ۵۴۴۴ - رانده درگاه حق را داغ محرومی سزاست غزل ۵۴۴۵ - ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم غزل ۵۴۴۶ - عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده ایم غزل ۵۴۴۷ - ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده ایم غزل ۵۴۴۸ - ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایم غزل ۵۴۴۹ - چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایم غزل ۵۴۵۰ - چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایم غزل ۵۴۵۱ - ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایم غزل ۵۴۵۲ - ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایم غزل ۵۴۵۳ - ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم غزل ۵۴۵۴ - لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم غزل ۵۴۵۵ - گر چه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم غزل ۵۴۵۶ - عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده ایم غزل ۵۴۵۷ - روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده ایم غزل ۵۴۵۸ - ما ز وری آتشین او نقاب افکنده ایم غزل ۵۴۵۹ - ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم غزل ۵۴۶۰ - ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم غزل ۵۴۶۱ - ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده ایم غزل ۵۴۶۲ - در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم غزل ۵۴۶۳ - ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم غزل ۵۴۶۴ - ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم غزل ۵۴۶۵ - از شکست آرزو قند مکرر می خوریم غزل ۵۴۶۶ - ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم غزل ۵۴۶۷ - ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم غزل ۵۴۶۸ - ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم غزل ۵۴۶۹ - ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم غزل ۵۴۷۰ - گرد باد دامن صحرای بی سامانیم غزل ۵۴۷۱ - چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم غزل ۵۴۷۲ - در وصالیم و زهجران دست برسر می زنیم غزل ۵۴۷۳ - مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم غزل ۵۴۷۴ - عشق کو همچو گل با خون خود بازی کنیم غزل ۵۴۷۵ - ما کجا دست آشنا با مهره گل می کنیم غزل ۵۴۷۶ - ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیم غزل ۵۴۷۷ - دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیم غزل ۵۴۷۸ - دل درون سینه و ما رو به صحرا می رویم غزل ۵۴۷۹ - گر چه ما راه طلب را پای در گل می رویم غزل ۵۴۸۰ - گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیم غزل ۵۴۸۱ - حدیث تلخ ناصح کرد بیخود چون می نابم غزل ۵۴۸۲ - ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابم غزل ۵۴۸۳ - نظر تا باز کردم بر رخش بار سفر بستم غزل ۵۴۸۴ - ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستم غزل ۵۴۸۵ - در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستم غزل ۵۴۸۶ - ز شور عشق اگر گل بر سر دستار می بستم غزل ۵۴۸۷ - نه آن جنسم که در قحط خریدار از بها افتم غزل ۵۴۸۸ - به یاد آتشین رخساره ای در انجمن رفتم غزل ۵۴۸۹ - به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتم غزل ۵۴۹۰ - زبیتابی عنان خواهش دل را چسان پیچم غزل ۵۴۹۱ - گر چه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادم غزل ۵۴۹۲ - به رغبت نقد جان به یار سیمبر دارم غزل ۵۴۹۳ - به ناکامی ز خاک آستانت دردسر بردم غزل ۵۴۹۴ - غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردم غزل ۵۴۹۵ - نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردم غزل ۵۴۹۶ - زغفلت عمر خود را چون قلم صرف سخن کردم غزل ۵۴۹۷ - نخوردم نیش خاری تا وداع رنگ و بو کردم غزل ۵۴۹۸ - نه از خامی در آتش ناله و فریاد می کردم غزل ۵۴۹۹ - اگر بی پرده در گلزار افغان ساز می کردم غزل ۵۵۰۰ - اگر می داشتم بال و پری پرواز می کردم غزل ۵۵۰۱ - اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردم غزل ۵۵۰۲ - سواد شهر را از گریه گرهامون نمی کردم غزل ۵۵۰۳ - به هر حالی که باشد گرد گل همچون صبا گردم غزل ۵۵۰۴ - پریشان چند در وحشت سرای آب و گل کردم غزل ۵۵۰۵ - نه بهر آب از سوز دل بیتاب می گردم غزل ۵۵۰۶ - شبی صدبار برگرد دل افکار می گردم غزل ۵۵۰۷ - به من گر درد و داغی می رسد خوشحال می گردم غزل ۵۵۰۸ - ز گفت و گو سبک چون موج طوفان دیده می گردم غزل ۵۵۰۹ - به قدر آشنایان از خرد بیگانه می گردم غزل ۵۵۱۰ - نیم نومید از عقبی گر از دنیا گره خوردم غزل ۵۵۱۱ - برآن می داردم همت که از افغان دهن بندم غزل ۵۵۱۲ - دل صد پاره خود را به زلف یار می بندم غزل ۵۵۱۳ - به پیغام زبانی از دهان یار خرسندم غزل ۵۵۱۴ - نمی خوردم غم دنیا اگر دیندار می بودم غزل ۵۵۱۵ - زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقم غزل ۵۵۱۶ - ندیدم روز خوش تا چون قلم روی سخن دیدم غزل ۵۵۱۷ - ز دست خشک مرجان ناامید از بحر گردیدم غزل ۵۵۱۸ - بر آن پای حنایی روی زرد خویش مالیدم غزل ۵۵۱۹ - پس از عمری ز چشمت یک نگاه آشنا دیدم غزل ۵۵۲۰ - نبرد از سینه جام باده گلرنگ زنگارم غزل ۵۵۲۱ - چنان سرگرمیی از شوق آن گلگون قبا دارم غزل ۵۵۲۲ - زبان شکوه فرسودی ز چرخ بیوفا دارم غزل ۵۵۲۳ - به ظاهر گر چه مهری بر لب خاموش خود دارم غزل ۵۵۲۴ - ز خوی نازک آن سیمبر چندان حذر دارم غزل ۵۵۲۵ - دل پر رخنه ای چون سبحه از صدر رهگذر دارم غزل ۵۵۲۶ - پریشان خاطری آماده از صد رهگذر دارد غزل ۵۵۲۷ - به دل زخم نمایانی چو پرگار از دو سر دارم غزل ۵۵۲۸ - به صورت گر چه بر رخسار مه رویان نظر دارم غزل ۵۵۲۹ - حریفی کو که راه خانه خمار بردارم غزل ۵۵۳۰ - برو ساقی که من در جام صهبای دگر دارم غزل ۵۵۳۱ - امید چرب نرمی از خسیسان جهان دارم غزل ۵۵۳۲ - شبستان جهان را روش از صدق بیان دارم غزل ۵۵۳۳ - هزاران معنی پیچیده در زلف سخن دارم غزل ۵۵۳۴ - من از گلبانگ رنگین روی گلهای چمن دارم غزل ۵۵۳۵ - نمی دانم چه نسبت با نسیم پیرهن دارم غزل ۵۵۳۶ - شد افزون از شهادت شوق بیتابی که من دارم غزل ۵۵۳۷ - چه سازد گرد کلفت با دل شادی که من دارم غزل ۵۵۳۸ - به قلب عشق می تازد دل زاری که من دارم غزل ۵۵۳۹ - ز دامن نگذرد پای زمین گیری که من دارم غزل ۵۵۴۰ - نمی آید برون از پرده آوازی که من دارم غزل ۵۵۴۱ - زند پهلو به گردون کوه عصیانی که من دارم غزل ۵۵۴۲ - دم گرمی طمع از ناله های آتشین دارم غزل ۵۵۴۳ - اگر چه چون دعا از دست خود یک کف زمین دارم غزل ۵۵۴۴ - غبار خط یارم توتیا در آستین دارم غزل ۵۵۴۵ - به دست بسته دستی در سخاوت چون سبو دارم غزل ۵۵۴۶ - اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارم غزل ۵۵۴۷ - نگاه گرم را سرده به جانم تا دلی دارم غزل ۵۵۴۸ - لب خشک و دل خونین و چشم پر نمی دارم غزل ۵۵۴۹ - نیم بیدرد دایم پیچ و تاب ساکنی دارم غزل ۵۵۵۰ - نیم غمگین چو سرو از بی بریها شادیی دارم غزل ۵۵۵۱ - به دنیا دست از دامان عقبی برنمی دارم غزل ۵۵۵۲ - از آن چون زلف ماتم دیدگان ژولیده زنجیرم غزل ۵۵۵۳ - خوشا روزی که منزل در سواد اصفهان سازم غزل ۵۵۵۴ - نه چون بید از تهیدستی درین گلزار می لرزم غزل ۵۵۵۵ - به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزم غزل ۵۵۵۶ - ز جام بیخودی چون لاله مست از خاک بر خیزم غزل ۵۵۵۷ - ز خال عنبرین افزون ز زلف یار می ترسم غزل ۵۵۵۸ - من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسم غزل ۵۵۵۹ - همان بیگانه ام با خلق هر چند آشنا باشم غزل ۵۵۶۰ - اگر با ماه کنعان در ته یک پیرهن باشم غزل ۵۵۶۱ - چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم غزل ۵۵۶۲ - نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم غزل ۵۵۶۳ - به دامن می دود اشکم گریبان می درد هوشم غزل ۵۵۶۴ - ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشم غزل ۵۵۶۵ - دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم غزل ۵۵۶۶ - ز جوش سینه حرف آفرین میخانه خویشم غزل ۵۵۶۷ - غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکم غزل ۵۵۶۸ - نیم خارج درین بستانسرا هر چند غمناکم غزل ۵۵۶۹ - دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آرامم غزل ۵۵۷۰ - نه از جام دگر هر دم درین میخانه سرگرمم غزل ۵۵۷۱ - نه امروز ست سودای جنون را ریشه درجانم غزل ۵۵۷۲ - اگر آرد برون آن دلستان سراز گریبانم غزل ۵۵۷۳ - کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟ غزل ۵۵۷۴ - ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانم غزل ۵۵۷۵ - ترا از خواندن مکتوب من تنگ است می دانم غزل ۵۵۷۶ - شکوه حسن را از دورباش ناز می دانم غزل ۵۵۷۷ - خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانم غزل ۵۵۷۸ - سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانم غزل ۵۵۷۹ - ز خود دور آن پریرو را نمی دانم نمی دانم غزل ۵۵۸۰ - چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانم غزل ۵۵۸۱ - بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانم غزل ۵۵۸۲ - ز پستی بر فلک از پاکی گوهر شود شبنم غزل ۵۵۸۳ - قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینم غزل ۵۵۸۴ - گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینم غزل ۵۵۸۵ - فروغ مهر در پیشانی دیوار می بینم غزل ۵۵۸۶ - تمتع با کمال قرب از آن رعنا نمی بینم غزل ۵۵۸۷ - ز ناکامی گل از همصحبتان یار می چینم غزل ۵۵۸۸ - ز تیغش خونبهای دل به صد امید می خواهم غزل ۵۵۸۹ - نه رنگ و بو درین گلشن، نه برگ و بار می خواهم غزل ۵۵۹۰ - دل پر خون از آن زلف شکار انداز می خواهم غزل ۵۵۹۱ - نوای عندلیبان را زهم نگسسته می خواهم غزل ۵۵۹۲ - رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهم غزل ۵۵۹۳ - زمین کان نمک گردیده است از شور سودایم غزل ۵۵۹۴ - ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیم غزل ۵۵۹۵ - نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم غزل ۵۵۹۶ - گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویم غزل ۵۵۹۷ - به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویم غزل ۵۵۹۸ - اشک در دیده غم دیده نگیرد آرام غزل ۵۵۹۹ - در بهاران دل دیوانه نگیرد آرام غزل ۵۶۰۰ - از نهانخانه عصمت به تماشا بخرام غزل ۵۶۰۱ - من که از وسعت مشرب به فلک ساخته ام غزل ۵۶۰۲ - به نظر بازی از آن تنگ شکر ساخته ام غزل ۵۶۰۳ - تا نظر از گل رخسار تو برداشته ام غزل ۵۶۰۴ - تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته ام غزل ۵۶۰۵ - دست بر زلف پریشان سخن یافته ام غزل ۵۶۰۶ - غوطه در بحر گهر ز آبله پا زده ام غزل ۵۶۰۷ - دست در دامن آن زلف معنبر زده ام غزل ۵۶۰۸ - گر چه از مشق جنون خواب پریشان شده ام غزل ۵۶۰۹ - گر شوی با خبر از سوز دل بیتابم غزل ۵۶۱۰ - رفت آن روز که دامان بهار از دستم غزل ۵۶۱۱ - به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتم غزل ۵۶۱۲ - سوختم بس که به دنبال تمنا رفتم غزل ۵۶۱۳ - عالم بیخبری بود بهشت آبادم غزل ۵۶۱۴ - بیخودی داشت ز فکر دو جهان آزادم غزل ۵۶۱۵ - اگر چه چندی به زمین همچو غبار افتادم غزل ۵۶۱۶ - عمرها تربیت دیده بینا کردم غزل ۵۶۱۷ - در مصافی که من از آه علم وا کردم غزل ۵۶۱۸ - قطع امید ز هجران و وصالش کردم غزل ۵۶۱۹ - مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردم غزل ۵۶۲۰ - یاد آن عهد که در بحر سفر می کردم غزل ۵۶۲۱ - دست در دامن رنگین بهاری نزدم غزل ۵۶۲۲ - فیض در بیخبری بود چو هشیار شدم غزل ۵۶۲۳ - چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟ غزل ۵۶۲۴ - شفق آلود شراب است مگر دستارم؟ غزل ۵۶۲۵ - طمع بوسه از آن لعل شکر خا دارم غزل ۵۶۲۶ - قطره بی سرو پایم دل دریا دارم غزل ۵۶۲۷ - جگری تشنه تر از وادی محشر دارم غزل ۵۶۲۸ - چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟ غزل ۵۶۲۹ - از دل سوخته اخگر به گریبان دارم غزل ۵۶۳۰ - جگری سوخته چون لاله ایمن دارم غزل ۵۶۳۱ - از سری کوی تو آهنگ جدایی دارم غزل ۵۶۳۲ - کرده ام نذر که از دست سبو نگذارم غزل ۵۶۳۳ - چند در خاک وطن غنچه بود بال و پرم؟ غزل ۵۶۳۴ - چند خود را زخیال تو به خواب اندازم ؟ غزل ۵۶۳۵ - تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟ غزل ۵۶۳۶ - جذبه ای کو که ز خود دست فشان برخیزم؟ غزل ۵۶۳۷ - چند در دایره مردم عاقل باشم؟ غزل ۵۶۳۸ - من که از داغ جنون ساغر سرشار باشم غزل ۵۶۳۹ - منم آن سیل که دریا نکند خاموشم غزل ۵۶۴۰ - تاخت از سینه به مژگان دل بازیگوشم غزل ۵۶۴۱ - بس که چون برگ خزان دیده پریشان حالم غزل ۵۶۴۲ - گوش ناز تو به فریاد حزین می مالم غزل ۵۶۴۳ - شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلمم غزل ۵۶۴۴ - چشم بیمار بلایی است که من می دانم غزل ۵۶۴۵ - کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟ غزل ۵۶۴۶ - هردم از شوق عدم ناله و فریاد زنم غزل ۵۶۴۷ - من نه آنم که چو گلچین در گلزار زنم غزل ۵۶۴۸ - چه شکایت ز تو ای خانه برانداز کنم غزل ۵۶۴۹ - حال خود چون به تو ای غنچه دهن عرض کنم؟ غزل ۵۶۵۰ - گوشه ای کو که دل از فکر سفر جمع کنم؟ غزل ۵۶۵۱ - چه بود هستی فانی که نثار تو کنم؟ غزل ۵۶۵۲ - من که از شرم گذارم چو خیال تو کنم غزل ۵۶۵۳ - رخنه در سنگ اگر از آه سحرگاه کنم غزل ۵۶۵۴ - دست در یوزه خسیسانه به بالا چه کنم؟ غزل ۵۶۵۵ - با دل تشنه و سوز جگر خود چه کنم؟ غزل ۵۶۵۶ - شکوه از کجروی طالع وارون چه کنم؟ غزل ۵۶۵۷ - به که بردیده گستاخ تمنا فکنم غزل ۵۶۵۸ - به که در پیش تو اظهار محبت نکنم غزل ۵۶۵۹ - تا لبش کرد چو طوطی به سخن تلقینم غزل ۵۶۶۰ - چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟ غزل ۵۶۶۱ - بسته تر شد دل من داد چو خط دست به هم غزل ۵۶۶۲ - برگ عیش خود از آن تازه چمن می خواهم غزل ۵۶۶۳ - ما به ناسازی ابنای زمان ساخته ایم غزل ۵۶۶۴ - ما به پیغامی از ان تنگ دهن ساخته ایم غزل ۵۶۶۵ - نقد جان در بغل از بهر نثار آمده ایم غزل ۵۶۶۶ - ما به دنیا نه پی ناز و نعم آمده ایم غزل ۵۶۶۷ - گر چه با کوه گرانسنگ گناه آمده ایم غزل ۵۶۶۸ - ما ز بیقدری اگر لایق دیدار نه ایم غزل ۵۶۶۹ - از غم زلف تو در دام بلا افتادیم غزل ۵۶۷۰ - صفحه دل، سیه از مشق تمنا کردیم غزل ۵۶۷۱ - جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیم غزل ۵۶۷۲ - خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیم غزل ۵۶۷۳ - صبح در خواب عدم بود که بیدار شدیم غزل ۵۶۷۴ - گر چه از وعده احسان فلک پیر شدیم غزل ۵۶۷۵ - خواب سنگینی از افسانه غفلت داریم غزل ۵۶۷۶ - چشم امید به مژگان تر خود داریم غزل ۵۶۷۷ - گر چه از طول امل پا به سلاسل داریم غزل ۵۶۷۸ - هر چه احسان تو داده است به ما آن داریم غزل ۵۶۷۹ - گر چه پیریم تمنای جوانی داریم غزل ۵۶۸۰ - ما لب خشک قناعت لب نان می دانیم غزل ۵۶۸۱ - خیز جان در ره صاحب نفسی افشانیم غزل ۵۶۸۲ - چند در پرده دل باده گلنار زنیم غزل ۵۶۸۳ - دل به این عمر سبکسیر چرا شاد کنیم غزل ۵۶۸۴ - چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیم غزل ۵۶۸۵ - پیش دل شرح زر و گوهر دنیا چه کنیم غزل ۵۶۸۶ - عشق کو تا (به) نم اشک نظر تازه کنیم غزل ۵۶۸۷ - نوبهارست بیا روی به میخانه کنیم غزل ۵۶۸۸ - روزگاری است ز دل نقش خودی می شویم غزل ۵۶۸۹ - ما نه زان بیخبرانیم که هشیار شویم غزل ۵۶۹۰ - مختلف چند ازین پرده نیرنگ شویم غزل ۵۶۹۱ - آنقدر عقل نداریم که فرزانه شویم غزل ۵۶۹۲ - چه خیال است که دیوانه و شیدا نشویم؟ غزل ۵۶۹۳ - گذشت عمر سبکرو به خورد و خواب تمام غزل ۵۶۹۴ - به حرف پوچ مرا عمر شد تباه تمام غزل ۵۶۹۵ - به حرف و صوت ز بوس و کنار ساخته ام غزل ۵۶۹۶ - چه غوطه ها که درین بحر پر خطر زده ام غزل ۵۶۹۷ - چو شانه مهر به لب با دو صد زبان زده ام غزل ۵۶۹۸ - سبک به چشم تو از شیوه وفا شده ام غزل ۵۶۹۹ - برون نیامده از برگ بی ثمر شده ام غزل ۵۷۰۰ - چو بید اگر چه درین باغ بی بر آمده ام غزل ۵۷۰۱ - به توبه راهنمون گشت باده نابم غزل ۵۷۰۲ - ز بیغمی نه ز مطرب ترانه می طلبم غزل ۵۷۰۳ - ادب گذشته بر روی یکدیگر دستم غزل ۵۷۰۴ - مرا که هست به دل کوه آهن از مردم غزل ۵۷۰۵ - ز سادگی است تمنای سود ازین مردم غزل ۵۷۰۶ - منم که از جگر لاله داغ می دزدم غزل ۵۷۰۷ - ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصل غزل ۵۷۰۸ - ز ناروایی خود این چنین که خوار شدم غزل ۵۷۰۹ - اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندم غزل ۵۷۱۰ - به حرف تلخ ز لبهای یار خرسندم غزل ۵۷۱۱ - جمال یوسف ازین تیره خاکدان دیدم غزل ۵۷۱۲ - ز ابر تربیت روزگار نومیدم غزل ۵۷۱۳ - به جرم این که متاع هنر بود بارم غزل ۵۷۱۴ - گمان مبر که بغیر از تو آشنا دارم غزل ۵۷۱۵ - به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارم غزل ۵۷۱۶ - ز سر کلاه نمد را چگونه بردارم غزل ۵۷۱۷ - ز جوش عشق تو میخانه در بغل دارم غزل ۵۷۱۸ - ز خال روز سیاهی که داشتم دارم غزل ۵۷۱۹ - چگونه درد خود از مردمان نهان دارم غزل ۵۷۲۰ - کنون که با تو مکان در یک انجمن دارم غزل ۵۷۲۱ - چو خامه معنی نازک در آستین دارم غزل ۵۷۲۲ - نه ذوق صحبت و نه میل گفتگو دارم غزل ۵۷۲۳ - ز ضعف اگر نفس بال بسته ای دارم غزل ۵۷۲۴ - لب خموش و زبان گزیده ای دارم غزل ۵۷۲۵ - درین سفر که توکل شده است راهبرم غزل ۵۷۲۶ - به شور عشق و جنون همچو صبح مشهورم غزل ۵۷۲۷ - به لب نمی رسد از ضعف آه شبگیرم غزل ۵۷۲۸ - منم که فیض شراب از کتاب می گیرم غزل ۵۷۲۹ - ز بیم هجر شب وصل یار می لرزم غزل ۵۷۳۰ - اگر چه در چمن روزگار خار و خسم غزل ۵۷۳۱ - ز خال گوشه ابروی یار می ترسم غزل ۵۷۳۲ - چنان که نیل بود مانع رسیدن چشم غزل ۵۷۳۳ - مرا که گفت که دست از عنان یار کشم غزل ۵۷۳۴ - ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگم غزل ۵۷۳۵ - ز بردباری ما خوار و زار شد عالم غزل ۵۷۳۶ - ز گمرهی خود از روی رهنما خجلم غزل ۵۷۳۷ - از آن زمان که به زلف تو مبتلاست دلم غزل ۵۷۳۸ - اگر چه نیک نیم در پناه نیکانم غزل ۵۷۳۹ - بس است روی دلی مشت استخوان مرا غزل ۵۷۴۰ - ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانم غزل ۵۷۴۱ - منم که قیمت یاقوت داغ می دانم غزل ۵۷۴۲ - منم که مصرف نقد نگاه می دانم غزل ۵۷۴۳ - ستاره سوخته آتشین عذارانم غزل ۵۷۴۴ - اگر چه با گل دمساز می شود شبنم غزل ۵۷۴۵ - به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم غزل ۵۷۴۶ - چگونه توبه ز می موسوم بهار کنم غزل ۵۷۴۷ - چه دست در خم آن زلف دلنواز کنم غزل ۵۷۴۸ - بر آن سرم که وطن در دیار خویش کنم غزل ۵۷۴۹ - چگونه پیش رخ نازک تو آه کنم غزل ۵۷۵۰ - دلم ز پاس نفس تار می شود چه کنم غزل ۵۷۵۱ - اگر به روی تو بار دگر نظاره کنم غزل ۵۷۵۲ - صفای روی ترا از نقاب می بینم غزل ۵۷۵۳ - ز خط طراوت رخسار یار می بینم غزل ۵۷۵۴ - چو عکس چهره خود در پیاله می بینم غزل ۵۷۵۵ - به سرمگی سوی آن خاک پا نمی بینم غزل ۵۷۵۶ - اثر ز غنچه درین گلستان نمی بینم غزل ۵۷۵۷ - کجاست جذبه عشقی که بر کنار روم غزل ۵۷۵۸ - من آن نیم که به گلشن به اختیار روم غزل ۵۷۵۹ - به هر که باده دهد یار، من خراب شوم غزل ۵۷۶۰ - چراغ طور نسوزد اگر کلیم شوم غزل ۵۷۶۱ - درین جهان نشود حال آن جهان معلوم غزل ۵۷۶۲ - هوالغفور ز جوش شراب می شنوم غزل ۵۷۶۳ - پیام دوست ز باد بهار می شنوم غزل ۵۷۶۴ - شدند جمع دل و زلف از آشنایی هم غزل ۵۷۶۵ - نه می به جام و نه گل در کنار می خواهم غزل ۵۷۶۶ - کجاست باده که ناموس را به آب دهم غزل ۵۷۶۷ - به مهر داغ رسیده است جمله اعضایم غزل ۵۷۶۸ - به اشک درد دل خود نوشته سر دادیم غزل ۵۷۶۹ - به دوست پی زدل خونچکان خود بردیم غزل ۵۷۷۰ - ز میوه گر چه درین بوستان سبکباریم غزل ۵۷۷۱ - چو گل به ظاهر اگر خنده در دهان داریم غزل ۵۷۷۲ - عنان گسسته تر از سیل در بیابانیم غزل ۵۷۷۳ - به جای باده اگر در پیاله آب کنیم غزل ۵۷۷۴ - ز بحر کسب هوا چند چون حباب کنیم؟ غزل ۵۷۷۵ - ز بوستان تو عشق بلند می گویم غزل ۵۷۷۶ - چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم غزل ۵۷۷۷ - جنون کجاست که دستی به کار بگشاییم غزل ۵۷۷۸ - از سردی جهان لب گفتار بسته ام غزل ۵۷۷۹ - زین نه صدف به روشنی دل گذشته ام غزل ۵۷۸۰ - روی سخن ز آینه رویان ندیده ام غزل ۵۷۸۱ - روی دلی چو غنچه ز بلبل ندیده ام غزل ۵۷۸۲ - سر بر فلک ز همت والا کشیده ام غزل ۵۷۸۳ - از آفتاب رنگ نبازد ستاره ام غزل ۵۷۸۴ - در عین وصل داغ جدایی چو لاله ام غزل ۵۷۸۵ - رنگین شده است بس که ز خونین ترانه ام غزل ۵۷۸۶ - تا شد به داغ عشق هم آغوش سینه ام غزل ۵۷۸۷ - هرگز نشد به حرف غرض آشنا لبم غزل ۵۷۸۸ - هر چند از گهر صدف آسا لبالبم غزل ۵۷۸۹ - امشب که داغ بر دل افگار سوختم غزل ۵۷۹۰ - دلتنگ از ملامت اغیار نیستم غزل ۵۷۹۱ - تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتم غزل ۵۷۹۲ - با هرکه روی حرف به جز یار داشتم غزل ۵۷۹۳ - از دست رفت دامن یاری که داشتم غزل ۵۷۹۴ - چون زلف دست بر کمر یار یافتم غزل ۵۷۹۵ - چشم دلم ستاره فشان بود صبحدم غزل ۵۷۹۶ - امشب به آه سرد ره خواب می زدم غزل ۵۷۹۷ - از خاکیان ز صافی طینت جدا شدم غزل ۵۷۹۸ - با صد زبان چو غنچه گل بی زبان شدم غزل ۵۷۹۹ - بی خواست بس که بار دل گلستان شدم غزل ۵۸۰۰ - عمری چو گرد در قدم کاروان شدم غزل ۵۸۰۱ - موی میان نبود که من همچو مو شدم غزل ۵۸۰۲ - خط تو ریشه در رگ جان می دواندم غزل ۵۸۰۳ - با درد خشک ساخته ام، از دوا ترم غزل ۵۸۰۴ - تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟ غزل ۵۸۰۵ - همت بلند نام شد از طبع سرکشم غزل ۵۸۰۶ - چشمی به گریه تر نشد از دود آتشم غزل ۵۸۰۷ - از شرم عشق بود مرا در نقاب چشم غزل ۵۸۰۸ - از گوهر سرشک بود آب و تاب چشم غزل ۵۸۰۹ - از گریه شبانه فزاید جلای چشم غزل ۵۸۱۰ - از زلف او چگونه دل ناتوان کشم؟ غزل ۵۸۱۱ - آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟ غزل ۵۸۱۲ - از روی نرم سرزنش خار می کشم غزل ۵۸۱۳ - اول سری به رخنه دیوار می کشم غزل ۵۸۱۴ - تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشم غزل ۵۸۱۵ - از فکر خلق عشق خدا کرد فارغم غزل ۵۸۱۶ - سرگرم عشقم از غم دستار فارغم غزل ۵۸۱۷ - دل را ز جوش گریه نگردید تاب کم غزل ۵۸۱۸ - از موج اشک، کام نهنگ است مسکنم غزل ۵۸۱۹ - چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنم غزل ۵۸۲۰ - کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟ غزل ۵۸۲۱ - چون شمع چند من به زبان گفتگو کنم؟ غزل ۵۸۲۲ - آغاز خط مفارقت از یار می کنم غزل ۵۸۲۳ - روزی که چشم بر رخ او باز می کنم غزل ۵۸۲۴ - دل را جلا به دیده نمناک می کنم غزل ۵۸۲۵ - لب چون صدف به آب گهر تر نمی کنم غزل ۵۸۲۶ - نزدیک من میا که ز خود دور می شوم غزل ۵۸۲۷ - نتوان گرفت روزی هم از دهان هم غزل ۵۸۲۸ - می می کشند لاله عذاران ز روی هم غزل ۵۸۲۹ - تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟ غزل ۵۸۳۰ - سنجد کسی که باده و تریاک را به هم غزل ۵۸۳۱ - کاری مکن که رو به در آسمان نهم غزل ۵۸۳۲ - دست طمع ز مایده چرخ شسته ایم غزل ۵۸۳۳ - از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم غزل ۵۸۳۴ - عمری است ما لب از طمع خام بسته ایم غزل ۵۸۳۵ - طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایم غزل ۵۸۳۶ - خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایم غزل ۵۸۳۷ - خرسند با هزار تمنی نشسته ایم غزل ۵۸۳۸ - ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم غزل ۵۸۳۹ - این سطرهای آه که هر جا نوشته ایم غزل ۵۸۴۰ - جا در سیاه خانه سودا گرفته ایم غزل ۵۸۴۱ - از زلف یار رنگ دگر برگرفته ایم غزل ۵۸۴۲ - ما شمع را به شهپر خود، سر گرفته ایم غزل ۵۸۴۳ - یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایم غزل ۵۸۴۴ - ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم غزل ۵۸۴۵ - ما نقض دلپذیر ورقهای ساده ایم غزل ۵۸۴۶ - هر چند همچو ذره محقر فتاده ایم غزل ۵۸۴۷ - ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم غزل ۵۸۴۸ - ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم غزل ۵۸۴۹ - خورشید داغ گوهر عالم فروز ماست غزل ۵۸۵۰ - ما خیر باد لذت پرواز کرده ایم غزل ۵۸۵۱ - ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایم غزل ۵۸۵۲ - ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایم غزل ۵۸۵۳ - ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم غزل ۵۸۵۴ - چندین کتاب در گرو باده کرده ایم غزل ۵۸۵۵ - از آه دام موج به دریا فکنده ایم غزل ۵۸۵۶ - ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم غزل ۵۸۵۷ - ما گل به دست خود ز نهالی نچیده ایم غزل ۵۸۵۸ - ما همچو آفتاب به هر جا رسیده ایم غزل ۵۸۵۹ - ما پرده از حقیقت عالم کشیده ایم غزل ۵۸۶۰ - مادام را ز دانه صیاد دیده ایم غزل ۵۸۶۱ - ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم غزل ۵۸۶۲ - ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم غزل ۵۸۶۳ - در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم غزل ۵۸۶۴ - ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم غزل ۵۸۶۵ - تا واله نظاره آن ماهپاره ایم غزل ۵۸۶۶ - ما گر چه در بلندی فطرت یگانه ایم غزل ۵۸۶۷ - داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم غزل ۵۸۶۸ - ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم غزل ۵۸۶۹ - چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم غزل ۵۸۷۰ - ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم غزل ۵۸۷۱ - ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم غزل ۵۸۷۲ - ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم غزل ۵۸۷۳ - هموار از درشتی چرخ دغا شدیم غزل ۵۸۷۴ - نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما غزل ۵۸۷۵ - ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم غزل ۵۸۷۶ - ما در شکست گوهر یکدانه خودیم غزل ۵۸۷۷ - با هر که شکوه از دل افگار می بریم غزل ۵۸۷۸ - در کوی جان به قطع مراحل نمی رسیم غزل ۵۸۷۹ - گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیم غزل ۵۸۸۰ - ما همچو خار سلسله جنبان آتشیم غزل ۵۸۸۱ - تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟ غزل ۵۸۸۲ - ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟ غزل ۵۸۸۳ - ما درد را به ذوق می ناب می کشیم غزل ۵۸۸۴ - ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیم غزل ۵۸۸۵ - با شوخ دیدگان هوس آشنا نیم غزل ۵۸۸۶ - آیینه خانه ایم و دم از نور می زنیم غزل ۵۸۸۷ - چون صبح خنده با جگر چاک می زنیم غزل ۵۸۸۸ - خیزید تا ز عالم صورت سفر کنیم غزل ۵۸۸۹ - در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟ غزل ۵۸۹۰ - آن همت از کجاست که منزل یکی کنیم غزل ۵۸۹۱ - از خویش می رویم و ترا یاد می کنیم غزل ۵۸۹۲ - ما روی دل به هر کس و ناکس نمی کنیم غزل ۵۸۹۳ - برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم غزل ۵۸۹۴ - بی آبرو حیات ابد زهر قاتل است غزل ۵۸۹۵ - ما داغ خود به تاج فریدون نمی دهیم غزل ۵۸۹۶ - افزود گرانباری غفلت ز شتابم غزل ۵۸۹۷ - روشن ز فروغ می ناب است حیاتم غزل ۵۸۹۸ - آن حال ندارم که به فکر دگر افتم غزل ۵۸۹۹ - تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتم غزل ۵۹۰۰ - پیش از گل رخسار تو افروخته بودم غزل ۵۹۰۱ - فریاد که از کوتهی بخت ندارم غزل ۵۹۰۲ - آتش به دل از گرمی این مرحله دارم غزل ۵۹۰۳ - وقت است که داغی به دل دام گذارم غزل ۵۹۰۴ - آن قدر ندارم که سزاوار تو باشم غزل ۵۹۰۵ - از تلخ زبانان نشود پست خروشم غزل ۵۹۰۶ - دستی که به جامی نشود رهزن هوشم غزل ۵۹۰۷ - بیخود ز نوای دل دیوانه خویشم غزل ۵۹۰۸ - تا چند به روزن نرسد نور چراغم؟ غزل ۵۹۰۹ - در هر که ترا دیده به حسرت نگرانم غزل ۵۹۱۰ - جان را به دم خنجر قاتل برسانم غزل ۵۹۱۱ - کو بخت که در میکده با یار نشینم؟ غزل ۵۹۱۲ - هر چند ز پیراهن بحرست کلاهم غزل ۵۹۱۳ - تا روی عرقناک ترا دید نگاهم غزل ۵۹۱۴ - از بخت سیه پست نگردید نوایم غزل ۵۹۱۵ - کو می که ز زندان دل تنگ برآیم؟ غزل ۵۹۱۶ - ما تخم درین مزرعه جز اشک نکشتیم غزل ۵۹۱۷ - از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم غزل ۵۹۱۸ - در پله آغاز ز انجام گذشتیم غزل ۵۹۱۹ - خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم غزل ۵۹۲۰ - ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیم غزل ۵۹۲۱ - کام دل ازان غنچه مستور گرفتیم غزل ۵۹۲۲ - از صبر عنان دل خود کام گرفتیم غزل ۵۹۲۳ - ما چاشنی بوسه ز دشنام گرفتیم غزل ۵۹۲۴ - هرگز به خراش جگری شاد نگردیم غزل ۵۹۲۵ - ما زمزمه عشق به بازار فکندیم غزل ۵۹۲۶ - مستانه سر شیشه می باز گشودیم غزل ۵۹۲۷ - از ناله نی راز دل عشق شنیدیم غزل ۵۹۲۸ - چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم غزل ۵۹۲۹ - سررشته مهر از می بیباک بریدیم غزل ۵۹۳۰ - یک عمر ز هر خار و خسی ناز کشیدیم غزل ۵۹۳۱ - تا سر به گریبان تماشا نکشیدیم غزل ۵۹۳۲ - ما طالع جمعیت اسباب نداریم غزل ۵۹۳۳ - یک چشم زدن فرقت می تاب نداریم غزل ۵۹۳۴ - ما فکر لباس و غم دستار نداریم غزل ۵۹۳۵ - بر دل غم سیم و زر دنیا نگذاریم غزل ۵۹۳۶ - ما فرق به تردستی حاتم نفروشیم غزل ۵۹۳۷ - اشک است درین مزرعه تخمی که فشانیم غزل ۵۹۳۸ - تا در خم این کارگه شیشه گرانیم غزل ۵۹۳۹ - آن طفل یتیمم که شکسته است سبویم غزل ۵۹۴۰ - برون نمی برد از فکر دوست عالم آبم غزل ۵۹۴۱ - دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتم غزل ۵۹۴۲ - قسم به ساقی کوثر که از شراب گذشتم غزل ۵۹۴۳ - ازان گشاده جبین جام پر شراب گرفتم غزل ۵۹۴۴ - مکش ز حسرت تیغ خودم که تاب ندارم غزل ۵۹۴۵ - به سینه تخم امیدی چو شوره زار ندارم غزل ۵۹۴۶ - چشم گشایش از خلق نبود به هیچ بابم غزل ۵۹۴۷ - از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستم غزل ۵۹۴۸ - با آن که من ندارم کاری به کار مردم غزل ۵۹۴۹ - چون چشم آبگینه، هر چند پاک بینم غزل ۵۹۵۰ - از باد دستی خود ما میکشان خرابیم غزل ۵۹۵۱ - می شود از دم زدن خراب وجودم غزل ۵۹۵۲ - حوصله وصل آن نگار ندارم غزل ۵۹۵۳ - حوصله وصل آن نگار ندارم غزل ۵۹۵۴ - سوخته جانم غم وسیله ندارم غزل ۵۹۵۵ - چین ز جبین در مقام جنگ گشایم غزل ۵۹۵۶ - به وحشت ز دنیا سلامت گزیدم غزل ۵۹۵۷ - ترم چون حباب از هوایی که دارم غزل ۵۹۵۸ - ازان زلف یک مو جدایی ندارم غزل ۵۹۵۹ - در سخن بر نیاید آوازم غزل ۵۹۶۰ - ما خراباتی و نظر بازیم غزل ۵۹۶۱ - چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم غزل ۵۹۶۲ - همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغم غزل ۵۹۶۳ - تحفه طور شراری داریم غزل ۵۹۶۴ - بده می که بر قلب گردون زنیم! غزل ۵۹۶۵ - از عزیزان رفته رفته شد تهی این خاکدان غزل ۵۹۶۶ - خضر اینجا خاک می لیسد ز شرم ناکسی غزل ۵۹۶۷ - سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟ غزل ۵۹۶۸ - از نگاه خیره چشم یار می گردد گران غزل ۵۹۶۹ - دیدن بی حاصلان بر آسمان باشد گران غزل ۵۹۷۰ - بر سر آشفتگان دستار می باشد گران غزل ۵۹۷۱ - می کند گل زردرویی از شراب دیگران غزل ۵۹۷۲ - شاخ چون دست کریمان شد زرافشان از خزان غزل ۵۹۷۳ - خاک را دامان پر زر می کند فصل خزان غزل ۵۹۷۴ - بر سر بالین بی دردان گل احمر فشان غزل ۵۹۷۵ - ای فدای چشم مخمور تو خواب عاشقان غزل ۵۹۷۶ - باده گلگون نمی آید به کار عاشقان غزل ۵۹۷۷ - ساده است از نقش انجم آسمان عاشقان غزل ۵۹۷۸ - از رخش خواهند جای بوسه نافهمیدگان غزل ۵۹۷۹ - فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگان غزل ۵۹۸۰ - سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلان غزل ۵۹۸۱ - مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنان غزل ۵۹۸۲ - مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوان غزل ۵۹۸۳ - کرسی دارست اوج اعتبار این جهان غزل ۵۹۸۴ - هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان غزل ۵۹۸۵ - اول ما نیستی و آخر ما نیستی است غزل ۵۹۸۶ - با لب او کار دندان می کند سین سخن غزل ۵۹۸۷ - شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن غزل ۵۹۸۸ - عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن غزل ۵۹۸۹ - شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن غزل ۵۹۹۰ - در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن غزل ۵۹۹۱ - بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختن غزل ۵۹۹۲ - چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟ غزل ۵۹۹۳ - فاش خواهد شد ز آهم عشق پنهان باختن غزل ۵۹۹۴ - از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختن غزل ۵۹۹۵ - چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟ غزل ۵۹۹۶ - گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن غزل ۵۹۹۷ - چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟ غزل ۵۹۹۸ - آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن غزل ۵۹۹۹ - تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختن غزل ۶۰۰۰ - دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟ غزل ۶۰۰۱ - نیستم در عشق کافر ماجرای سوختن غزل ۶۰۰۲ - نیست آسان خون نعمت های الوان ریختن غزل ۶۰۰۳ - بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن غزل ۶۰۰۴ - چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟ غزل ۶۰۰۵ - نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن غزل ۶۰۰۶ - پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن غزل ۶۰۰۷ - پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن غزل ۶۰۰۸ - راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن غزل ۶۰۰۹ - کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن غزل ۶۰۱۰ - اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن غزل ۶۰۱۱ - موج دریا را نباشد اختیار خویشتن غزل ۶۰۱۲ - به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن غزل ۶۰۱۳ - چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟ غزل ۶۰۱۴ - آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن غزل ۶۰۱۵ - تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن غزل ۶۰۱۶ - برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن غزل ۶۰۱۷ - هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن غزل ۶۰۱۸ - عشق در بند گران است از وفای خویشتن غزل ۶۰۱۹ - پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن غزل ۶۰۲۰ - حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن غزل ۶۰۲۱ - در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن غزل ۶۰۲۲ - سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن غزل ۶۰۲۳ - در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن غزل ۶۰۲۴ - دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن غزل ۶۰۲۵ - نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن غزل ۶۰۲۶ - هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن غزل ۶۰۲۷ - می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن غزل ۶۰۲۸ - می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن غزل ۶۰۲۹ - چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن غزل ۶۰۳۰ - دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدن غزل ۶۰۳۱ - لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدن غزل ۶۰۳۲ - باده با رندان صافی سینه می باید زدن غزل ۶۰۳۳ - باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدن غزل ۶۰۳۴ - تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدن غزل ۶۰۳۵ - تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟ غزل ۶۰۳۶ - چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟ غزل ۶۰۳۷ - بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟ غزل ۶۰۳۸ - چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدن غزل ۶۰۳۹ - استخوان من اگر رزق هما خواهد شدن غزل ۶۰۴۰ - عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدن غزل ۶۰۴۱ - شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدن غزل ۶۰۴۲ - ای که چون گل خنده بر اوضاع عالم می زنی غزل ۶۰۴۳ - خانه سوز و آشیان پرداز می باید شدن غزل ۶۰۴۴ - در حضور بلبلان خاموش می باید شدن غزل ۶۰۴۵ - پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدن غزل ۶۰۴۶ - مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدن غزل ۶۰۴۷ - از سرانجام سفر غافل نمی باید شدن غزل ۶۰۴۸ - چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟ غزل ۶۰۴۹ - چند سرگردان درین دریای بی لنگر شدن؟ غزل ۶۰۵۰ - گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدن غزل ۶۰۵۱ - عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدن غزل ۶۰۵۲ - با هوسناکان چنین گر آشنا خواهی شدن غزل ۶۰۵۳ - زندگی بخشا! روان چند کس خواهی شدن؟ غزل ۶۰۵۴ - چند با من سرکش ای سرو روان خواهی شدن؟ غزل ۶۰۵۵ - بی کشش نتوان برون از قید دنیا آمدن غزل ۶۰۵۶ - غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زن غزل ۶۰۵۷ - آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زن غزل ۶۰۵۸ - از خموشی مشت خاک بر دهان قال زن غزل ۶۰۵۹ - نیستی کوه گران، بر سیر پشت پا مزن غزل ۶۰۶۰ - با توانایی به اهل فقر استغنا مزن غزل ۶۰۶۱ - حلقه بر هر در چو خورشید سبک لنگر مزن غزل ۶۰۶۲ - چرخ را خاکستری از برق سودا کرد حسن غزل ۶۰۶۳ - می گدازد شیشه دل را می رنگین حسن غزل ۶۰۶۴ - گرد غم فرش است دایم در غم آباد وطن غزل ۶۰۶۵ - چون سکندر خانه عمر از اثر آباد کن غزل ۶۰۶۶ - روز چون روشن شود زان روی انور یاد کن غزل ۶۰۶۷ - با کمند زلف تسخیر دل افگار کن غزل ۶۰۶۸ - زلف مشکین را ز صبح عارض خود دور کن غزل ۶۰۶۹ - بهر معنی های رنگین لفظ را پرداز کن غزل ۶۰۷۰ - مطربا صبح است، قانون صبوحی ساز کن غزل ۶۰۷۱ - سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کن غزل ۶۰۷۲ - سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کن غزل ۶۰۷۳ - صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کن غزل ۶۰۷۴ - سر به پیش انداختن از بردباری پیشه کن غزل ۶۰۷۵ - ای دل از پست و بلند روزگار اندیشه کن غزل ۶۰۷۶ - ساقیا صبح است می از شیشه در پیمانه کن غزل ۶۰۷۷ - صبح شد ساقی نقاب دختر رز برفکن غزل ۶۰۷۸ - گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکن غزل ۶۰۷۹ - نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکن غزل ۶۰۸۰ - صید دل زین بیش با موی میان خود مکن غزل ۶۰۸۱ - سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکن غزل ۶۰۸۲ - ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکن غزل ۶۰۸۳ - بر نظربازان ستم در ابتدای خط مکن غزل ۶۰۸۴ - در سرانجام عمارت عمر خود باطل مکن غزل ۶۰۸۵ - دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکن غزل ۶۰۸۶ - رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکن غزل ۶۰۸۷ - مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکن غزل ۶۰۸۸ - شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکن غزل ۶۰۸۹ - از برای کام دنیا خویش را غمگین مکن غزل ۶۰۹۰ - تا نگردد چهره نوخط زلف را کوته مکن غزل ۶۰۹۱ - چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکن غزل ۶۰۹۲ - آه گرمی هست دایم در دل بی تاب من غزل ۶۰۹۳ - شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب من غزل ۶۰۹۴ - دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست من غزل ۶۰۹۵ - می گذشت از پرده های آسمان فریاد من غزل ۶۰۹۶ - هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من غزل ۶۰۹۷ - چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من غزل ۶۰۹۸ - نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من غزل ۶۰۹۹ - چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟ غزل ۶۱۰۰ - می زداید بی کسی زنگ از دل افگار من غزل ۶۱۰۱ - آه می دزدد نفس در سینه افگار من غزل ۶۱۰۲ - آسمان ها را به چرخ آرد دل پر شور من غزل ۶۱۰۳ - مغز را آشفته می سازد دل پر شور من غزل ۶۱۰۴ - دست کوته کرد زلف یار از تسخیر من غزل ۶۱۰۵ - بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟ غزل ۶۱۰۶ - دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز من غزل ۶۱۰۷ - بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز من غزل ۶۱۰۸ - از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز من غزل ۶۱۰۹ - بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز من غزل ۶۱۱۰ - چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟ غزل ۶۱۱۱ - از هواداران شود دایم مکدر شمع من غزل ۶۱۱۲ - آه مظلوم است در بالا دوی ادراک من غزل ۶۱۱۳ - بس که دارد گرد کلفت چهره احوال من غزل ۶۱۱۴ - از گهر گرد یتیمی شست آب چشم من غزل ۶۱۱۵ - سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان من غزل ۶۱۱۶ - نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان من غزل ۶۱۱۷ - با سیه چشمان بود بزم می گلگون من غزل ۶۱۱۸ - گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من غزل ۶۱۱۹ - پیش خونم شعله آتش سپر انداخته است غزل ۶۱۲۰ - اهل معنی گر چه خاموشند از تحسین من غزل ۶۱۲۱ - عشقبازی بود دایم در جهان آیین من غزل ۶۱۲۲ - می کند در پرده دل سیر دایم آه من غزل ۶۱۲۳ - چون زند دامان وحشت بر کمر سودای من غزل ۶۱۲۴ - بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای من غزل ۶۱۲۵ - بس که شبها چین غم می چیند از ابروی من غزل ۶۱۲۶ - می زند از گریه موج خوشدلی ابروی من غزل ۶۱۲۷ - آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی من غزل ۶۱۲۸ - بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمن غزل ۶۱۲۹ - کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟ غزل ۶۱۳۰ - عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برون غزل ۶۱۳۱ - ناله را درد از دل افگار می آرد برون غزل ۶۱۳۲ - ناله نی از جگرها آه می آرد برون غزل ۶۱۳۳ - خط سر از خال لب جانانه می آرد برون غزل ۶۱۳۴ - جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برون غزل ۶۱۳۵ - دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برون غزل ۶۱۳۶ - حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برون غزل ۶۱۳۷ - شمع را شب تیغ روشن از نیام آید برون غزل ۶۱۳۸ - نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید برون غزل ۶۱۳۹ - چون ز طرف باغ آن سرو روان آید برون غزل ۶۱۴۰ - ساقی از میخانه عالمتاب می آید برون غزل ۶۱۴۱ - گوهر راز از دل بی تاب می آید برون غزل ۶۱۴۲ - غم ز محنت خانه من شاد می آید برون غزل ۶۱۴۳ - دشمن از غمخانه من شاد می آید برون غزل ۶۱۴۴ - آه کی از جان دردآلود می آید برون غزل ۶۱۴۵ - غم کجا از سینه بی غمخوار می آید برون؟ غزل ۶۱۴۶ - آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیار غزل ۶۱۴۷ - پای ما تا از گل تعمیر می آید برون غزل ۶۱۴۸ - دل کجا از چنگ آن طناز می آید برون؟ غزل ۶۱۴۹ - راز عاشق از لب خاموش می آید برون غزل ۶۱۵۰ - تا به عزم صید آن بی باک می آید برون غزل ۶۱۵۱ - گر بنالم خون ز چشم سنگ می آید برون غزل ۶۱۵۲ - چون خط از لعل لب آن ماه می آید برون غزل ۶۱۵۳ - از تن خاکی دل صد پاره می آید برون غزل ۶۱۵۴ - کی سخن خام از لب فرزانه می آید برون؟ غزل ۶۱۵۵ - ناله ما سینه چاک از سینه می آید برون غزل ۶۱۵۶ - عقل پوچ از عهده سودا نمی آید برون غزل ۶۱۵۷ - خط به تمکین آید از لعل دلبر برون غزل ۶۱۵۸ - دیده بی نور ما را کرد بینا پیرهن غزل ۶۱۵۹ - تا برآورد آن بهشتی روی از بر پیرهن غزل ۶۱۶۰ - دیده خونبار می خواهد نسیم پیرهن غزل ۶۱۶۱ - مجلس رقص است، بر تمکین بیفشان آستین غزل ۶۱۶۲ - خال یا تخم امید عاشق شیداست این؟ غزل ۶۱۶۳ - سرو گلزار ارم یا قامت دلجوست این؟ غزل ۶۱۶۴ - آن کف نظارگی، این از دو عالم می برد غزل ۶۱۶۵ - جلوه مستانه آن سرو قامت را ببین غزل ۶۱۶۶ - گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببین غزل ۶۱۶۷ - گلگل از می روی آتشناک جانان را ببین غزل ۶۱۶۸ - نرگس نیلوفری، مژگان زرین را ببین غزل ۶۱۶۹ - خال را در زیر زلف آن پری پیکر ببین غزل ۶۱۷۰ - روی جانان را نهان در خط چون ریحان ببین غزل ۶۱۷۱ - چشم خواب آلود او را در خم ابرو ببین غزل ۶۱۷۲ - تا به خون رنگین نسازی چون گل احمر جبین غزل ۶۱۷۳ - ای لب لعل ترا خون یمن در آستین غزل ۶۱۷۴ - پیش هر ناشسته رویی وا مکن لب بیش ازین غزل ۶۱۷۵ - عشق ما را ظرف دنیا برنتابد بیش ازین غزل ۶۱۷۶ - سایه تا افتاد ازان شمشاد بالا بر زمین غزل ۶۱۷۷ - هر که اینجا از سرافرازان نهد سر بر زمین غزل ۶۱۷۸ - در گلستانی که ریزد خون بلبل بر زمین غزل ۶۱۷۹ - سایه تا افتاد ازان مشکین سلاسل بر زمین غزل ۶۱۸۰ - ریخت مژگان تر من رنگ گلشن بر زمین غزل ۶۱۸۱ - می کشد دامن چو زلف سرکش او بر زمین غزل ۶۱۸۲ - از حجاب عشق محرومم ز رخساری چنین غزل ۶۱۸۳ - می از خود آورد بیرون ایاغ لاله رخساران غزل ۶۱۸۴ - نباشد لقمه ای بی خون دل بر خوان درویشان غزل ۶۱۸۵ - اگر بر زخم کافر نعمتان باشد گران پیکان غزل ۶۱۸۶ - ز چشم ظالم او چون نیندیشند معصومان؟ غزل ۶۱۸۷ - ز بی دردی نمی سازم به صندل دردسر پنهان غزل ۶۱۸۸ - مکن آزادگان را جستجو از این و آن پنهان غزل ۶۱۸۹ - چه آسان است با بی برگی احرام سفر بستن غزل ۶۱۹۰ - به امید اقامت دل به اسباب جهان بستن غزل ۶۱۹۱ - ز دام نوخطان مشکل بود دل را رها گشتن غزل ۶۱۹۲ - خطر دارد به محفل از کمند وحدت افتادن غزل ۶۱۹۳ - به جان دشوار ازان باشد گرانی از جهان بردن غزل ۶۱۹۴ - به تدبیر خرد سر پنجه نتوان با قضا کردن غزل ۶۱۹۵ - چو نتوان بر کنار افتاد با بحر از شنا کردن غزل ۶۱۹۶ - عنان مصلحت در عشق می باید رها کردن غزل ۶۱۹۷ - سرشک تلخ را مشک بود صاحب اثر کردن غزل ۶۱۹۸ - ز کوی یار آسانی کی توان قطع نظر کردن؟ غزل ۶۱۹۹ - چه باشد جان که نتوان صرف راه دلستان کردن؟ غزل ۶۲۰۰ - ز دل مجموعه ای هر روز املا می توان کردن غزل ۶۲۰۱ - به حسن خلق دلها را مسخر می توان کردن غزل ۶۲۰۲ - ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردن غزل ۶۲۰۳ - به روی سخت نتوان گفتگو را دلنشین کردن غزل ۶۲۰۴ - شراب لعل از لبهای دلبر می توان خوردن غزل ۶۲۰۵ - فقیران را به چوب منع از درگاه خود راندن غزل ۶۲۰۶ - جدا شو از دو عالم تا توانی با خدا بودن غزل ۶۲۰۷ - میسر نیست با هوش وخرد بی دردسر بودن غزل ۶۲۰۸ - میسر نیست بی ابر تنک خورشید را دیدن غزل ۶۲۰۹ - به زیر تیغ جانان از بصیرت نیست لرزیدن غزل ۶۲۱۰ - ندارد حاصلی چون زاهدان خشک لرزیدن غزل ۶۲۱۱ - مروت نیست جرم بوسه دزدان را نبخشیدن غزل ۶۲۱۲ - مروت نیست گل از بوستان پیش از سحر چیدن غزل ۶۲۱۳ - به دامن برگ عیش از داغ پنهان می توان چیدن غزل ۶۲۱۴ - مروت نیست می در پرده، ای رعنا رسانیدن غزل ۶۲۱۵ - چه عاجز مانده ای، دامان همت بر کمر می زن غزل ۶۲۱۶ - زهی از شبنم رخساره ات چشم حیا روشن غزل ۶۲۱۷ - ز روی آتشین شمع اگر شد انجمن روشن غزل ۶۲۱۸ - دلا چون ذره زین وحشت سرا آهنگ بالا کن غزل ۶۲۱۹ - شب عیدست ساقی باده روشن مهیا کن غزل ۶۲۲۰ - قدم بر چشم من نه قلزم خون را تماشا کن غزل ۶۲۲۱ - چو تیغم پهلوی خود جای ده جوهر تماشا کن غزل ۶۲۲۲ - سفر نزدیک شد، فکر اقامت را ز سر وا کن غزل ۶۲۲۳ - خدایا قطره ام را شورش دریا کرامت کن غزل ۶۲۲۴ - برآورد از نهادت گرد عصیان، گریه ای سر کن غزل ۶۲۲۵ - به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کن غزل ۶۲۲۶ - سر بی مغز را از باده گلرنگ خالی کن غزل ۶۲۲۷ - برای کام دنیا دامن دل بر میان مشکن غزل ۶۲۲۸ - نیابد ره به بزمش گر دل پر اضطراب من غزل ۶۲۲۹ - به خاموشی بدل شد نغمه های دلفریب من غزل ۶۲۳۰ - نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند من غزل ۶۲۳۱ - سبک جولانتر از برق است حسن لاله زار من غزل ۶۲۳۲ - به یک خمیازه گل طی شد ایام بهار من غزل ۶۲۳۳ - نشد کم در حریم وصل یک مو پیچ و تاب از من غزل ۶۲۳۴ - ز بی عشقی بهار زندگی دامن کشید از من غزل ۶۲۳۵ - نشان از بی وجودی نیست در روی زمین از من غزل ۶۲۳۶ - به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ من غزل ۶۲۳۷ - نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال من غزل ۶۲۳۸ - گهی در بحر سرگردان و گاهی در سرابم من غزل ۶۲۳۹ - ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان من غزل ۶۲۴۰ - نه امروزست گرم از داغ سودای تو نان من غزل ۶۲۴۱ - ز بس دامن کشد در خون مردم نازنین من غزل ۶۲۴۲ - ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه من غزل ۶۲۴۳ - اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه من غزل ۶۲۴۴ - به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای من غزل ۶۲۴۵ - دل نشکسته نتوان برد از ارض و سما بیرون غزل ۶۲۴۶ - به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرون غزل ۶۲۴۷ - ز بزم وصل ذوق انتظارم می کشد بیرون غزل ۶۲۴۸ - منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرون غزل ۶۲۴۹ - ز ابر آن روز آید روشنی بخش جهان بیرون غزل ۶۲۵۰ - چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرون غزل ۶۲۵۱ - شنیدم دختر رز را ز محفل کرده ای بیرون غزل ۶۲۵۲ - نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرون غزل ۶۲۵۳ - اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهن غزل ۶۲۵۴ - عالمی نیست که عزلت نبود بهتر از آن غزل ۶۲۵۵ - آب شد بس که در آتشکده دل پیکان غزل ۶۲۵۶ - ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنان غزل ۶۲۵۷ - نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنان غزل ۶۲۵۸ - چشم خورشید به رخسار تو باشد روشن غزل ۶۲۵۹ - می دهم گر چه به ظاهر چو قلم داد سخن غزل ۶۲۶۰ - چند دندان تأمل به جگر افشردن؟ غزل ۶۲۶۱ - دیده زان حسن به سامان چه تواند بردن؟ غزل ۶۲۶۲ - در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردن غزل ۶۲۶۳ - نیست مقدور علاج غم دنیا کردن غزل ۶۲۶۴ - باده با حوصله ما چه تواند کردن؟ غزل ۶۲۶۵ - آه با دیده اختر چه تواند کردن؟ غزل ۶۲۶۶ - با گرانجانی تن دل چه تواند کردن؟ غزل ۶۲۶۷ - آه ما با دل جانان چه تواند کردن؟ غزل ۶۲۶۸ - توبه از می به چه تدبیر توانم کردن؟ غزل ۶۲۶۹ - گر چو شبنم دل خود آب توانی کردن غزل ۶۲۷۰ - پیش غافل سخن از پند و نصیحت راندن غزل ۶۲۷۱ - نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدن غزل ۶۲۷۲ - بی بصیرت چه گل از غیب تواند چیدن؟ غزل ۶۲۷۳ - سرد شد دست و دعا صبح به یک خندیدن غزل ۶۲۷۴ - پرده عیب جهان است نظر پوشیدن غزل ۶۲۷۵ - من و دزدیده در آن چاک گریبان دیدن غزل ۶۲۷۶ - نیست ممکن ز سخن سیر توان گردیدن غزل ۶۲۷۷ - کار دریاست ز هر موج خطر خندیدن غزل ۶۲۷۸ - چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟ غزل ۶۲۷۹ - خون پامال بود شبنم گلزار وطن غزل ۶۲۸۰ - خاک ره باش و تماشای تن آسانی کن غزل ۶۲۸۱ - روی از خلق نگردانده به حق روی مکن غزل ۶۲۸۲ - عاشق سلسله زلف گرهگیرم من غزل ۶۲۸۳ - لب به نیسان نگشاید صدف دیده من غزل ۶۲۸۴ - می کند آن که علاج دل بیچاره من غزل ۶۲۸۵ - غنچه از باده نگردد گل خمیازه من غزل ۶۲۸۶ - دلنشین است ز بس گوشه غمخانه من غزل ۶۲۸۷ - گو مکن سایه کسی بر سر دیوانه من غزل ۶۲۸۸ - غم دنیا نبود در دل دیوانه من غزل ۶۲۸۹ - نیست امروز ز مژگان گهرافشانی من غزل ۶۲۹۰ - من که بیخود شدم از می، چه کند ساز به من؟ غزل ۶۲۹۱ - نشود دام رهم جلوه هر تر دامن غزل ۶۲۹۲ - داغ بر دل شدم از انجمن یار برون غزل ۶۲۹۳ - جام می غم ز دل تنگ نیارد بیرون غزل ۶۲۹۴ - ز آستین دست تو گر یک سحر آید بیرون غزل ۶۲۹۵ - اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیرون غزل ۶۲۹۶ - خار غم از دل عشاق کم آید بیرون غزل ۶۲۹۷ - عقل سالم ز می ناب نیاید بیرون غزل ۶۲۹۸ - راز عشق از دل غمناک نیاید بیرون غزل ۶۲۹۹ - غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرون غزل ۶۳۰۰ - شور عشق از دل دیوانه نیاید بیرون غزل ۶۳۰۱ - چون دهد چشم ترم اشک به دامان بیرون غزل ۶۳۰۲ - نیست در روی زمین سیمبری بهتر ازین غزل ۶۳۰۳ - حذر کن از عرق روی لاله رخساران غزل ۶۳۰۴ - به شکر این که نه ای، ای صراحی از دوران غزل ۶۳۰۵ - هلال سیل فنایند خانه پردازان غزل ۶۳۰۶ - خمار سوخت مرا ساقیا شراب رسان غزل ۶۳۰۷ - صدای پا نبود در خرام درویشان غزل ۶۳۰۸ - مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگان غزل ۶۳۰۹ - دل دو نیم بود ذوالفقار زنده دلان غزل ۶۳۱۰ - اگر چه خاک کند کشته از نظر پنهان غزل ۶۳۱۱ - نمی شود سخن راست در دهان پنهان غزل ۶۳۱۲ - زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشن غزل ۶۳۱۳ - به آه گرم ز خود پاک می توان رفتن غزل ۶۳۱۴ - سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتن غزل ۶۳۱۵ - به درد و داغ توان گشت کامیاب سخن غزل ۶۳۱۶ - گشوده است در فیض رخنه دیوار غزل ۶۳۱۷ - خوش است مشق قناعت ز بوریا کردن غزل ۶۳۱۸ - ز دور تا بتوان سیر گلستان کردن غزل ۶۳۱۹ - گرفتم این که نظر باز می توان کردن غزل ۶۳۲۰ - ز عشق صبر تمنا نمی توان کردن غزل ۶۳۲۱ - خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودن غزل ۶۳۲۲ - مرا که دست به خواب است وقت گل چیدن غزل ۶۳۲۳ - زکات صحت جسم است خسته پرسیدن غزل ۶۳۲۴ - خوش است فصل بهاران شراب نوشیدن غزل ۶۳۲۵ - ز سینه غم به می ناب می توان چیدن غزل ۶۳۲۶ - مباش درصدد بی شمار خندیدن غزل ۶۳۲۷ - مکن تعجب اگر شد چراغ ما روشن غزل ۶۳۲۸ - چنان که سرمه سواد نظر کند روشن غزل ۶۳۲۹ - ز نور شمع چه مقدار جا شود روشن؟ غزل ۶۳۳۰ - مرا ز لاله چراغ نظر شود روشن غزل ۶۳۳۱ - رواق چرخ شد از شمع کلک من روشن غزل ۶۳۳۲ - نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن غزل ۶۳۳۳ - به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کن غزل ۶۳۳۴ - شکوه عشق جهانگیر را تماشا کن غزل ۶۳۳۵ - حضور می طلبی سینه را مصفا کن غزل ۶۳۳۶ - بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کن غزل ۶۳۳۷ - دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن غزل ۶۳۳۸ - ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟ غزل ۶۳۳۹ - کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن غزل ۶۳۴۰ - قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن غزل ۶۳۴۱ - به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن غزل ۶۳۴۲ - به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر غزل ۶۳۴۳ - ز باده توبه در ایام نوبهار مکن غزل ۶۳۴۴ - هوای جام صبوح و می شبانه مکن غزل ۶۳۴۵ - صبا برون نرود از غبار خاطر من غزل ۶۳۴۶ - زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من غزل ۶۳۴۷ - به تن علاقه ندارد روان ساده من غزل ۶۳۴۸ - اگر به سوخته جانی رسد شراره من غزل ۶۳۴۹ - ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من غزل ۶۳۵۰ - هلاک جلوه برق است آشیانه من غزل ۶۳۵۱ - شده است در همه عالم سمر غریبی من غزل ۶۳۵۲ - رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من غزل ۶۳۵۳ - کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون غزل ۶۳۵۴ - ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون غزل ۶۳۵۵ - لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون غزل ۶۳۵۶ - غم حریص ز دینار می شود افزون غزل ۶۳۵۷ - ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین غزل ۶۳۵۸ - ز بی قراری من می کند سفر بالین غزل ۶۳۵۹ - در آتش است نعل می ناب دیگران غزل ۶۳۶۰ - خون دل است باده گلفام عاشقان غزل ۶۳۶۱ - چرخ مقوس است ترا خانه کمان غزل ۶۳۶۲ - گشتم غبار و غیرت ناورد من همان غزل ۶۳۶۳ - مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان غزل ۶۳۶۴ - چند ای دل غمین به مداران گریستن؟ غزل ۶۳۶۵ - خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن غزل ۶۳۶۶ - امروز رخ نشسته به خون جگر سخن غزل ۶۳۶۷ - بوی گل و نسیم صبا می توان شدن غزل ۶۳۶۸ - پیش قضای حق دم چون و چرا مزن غزل ۶۳۶۹ - خاکم به چشم در نگه واپسین مزن غزل ۶۳۷۰ - دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن غزل ۶۳۷۱ - دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن غزل ۶۳۷۲ - دل را به آتش نفس گرم آب کن غزل ۶۳۷۳ - ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن غزل ۶۳۷۴ - از آب زندگی به شراب التفات کن غزل ۶۳۷۵ - چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن غزل ۶۳۷۶ - ساقی دمید صبح، علاج خمار کن غزل ۶۳۷۷ - مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن غزل ۶۳۷۸ - یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن غزل ۶۳۷۹ - عمر عزیز را به می ناب صرف کن غزل ۶۳۸۰ - پیش از وصال، ترک تمنای خام کن غزل ۶۳۸۱ - دل از گناه پاک چو دارالسلام کن غزل ۶۳۸۲ - از زنگ کبر آینه خویش ساده کن غزل ۶۳۸۳ - از خود برون نرفته هوای سفر مکن غزل ۶۳۸۴ - غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویش غزل ۶۳۸۵ - بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکن غزل ۶۳۸۶ - عرض صفا به اهل هنر می کنی مکن غزل ۶۳۸۷ - در بیخودی گذشت زمان شباب من غزل ۶۳۸۸ - بارست خنده بر دل کلفت پرست من غزل ۶۳۸۹ - در کاسه سپهر کند خاک گرد من غزل ۶۳۹۰ - یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید من غزل ۶۳۹۱ - همچشم آبله است دل اشکبار من غزل ۶۳۹۲ - دایم به یک قرار بود مشت خار من غزل ۶۳۹۳ - دلدار رفت و برد دل خاکسار من غزل ۶۳۹۴ - دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟ غزل ۶۳۹۵ - چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من غزل ۶۳۹۶ - موقوف انقطاع بود اتصال من غزل ۶۳۹۷ - دل می برد ز قند مکرر کلام من غزل ۶۳۹۸ - از دستبرد ناله آتش زبان من غزل ۶۳۹۹ - فیض نسیم صبح بود با فغان من غزل ۶۴۰۰ - در روز حشر سایه کوه گناه من غزل ۶۴۰۱ - گمراه شد ز غفلت من رهنمای من غزل ۶۴۰۲ - آرد به وجد سوختگان را نوای من غزل ۶۴۰۳ - شد خشک از گشودن لب آبروی من غزل ۶۴۰۴ - نازکترست از رگ جان گفتگوی من غزل ۶۴۰۵ - زین گریه ها که هست گره در گلوی من غزل ۶۴۰۶ - هر شبنمی است دیده بینا درین چمن غزل ۶۴۰۷ - گریان ز کوی او دل ما می رود برون غزل ۶۴۰۸ - از تن خجل ز شرم گنه رفت جان برون غزل ۶۴۰۹ - هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟ غزل ۶۴۱۰ - افشان خال بر رخ آن دلربا ببین غزل ۶۴۱۱ - در انتهای کار خود از ابتدا ببین غزل ۶۴۱۲ - آن چشم مست و غمزه هشیار را ببین غزل ۶۴۱۳ - ما از صفای سینه بی کینه بر زمین غزل ۶۴۱۴ - بی درد مشکل است سخن گفتن این چنین غزل ۶۴۱۵ - با درد بود صاف دل ساغر مستان غزل ۶۴۱۶ - صاف است به گردون دل بی کینه مستان غزل ۶۴۱۷ - تا از خودی خود نبریدند عزیزان غزل ۶۴۱۸ - حیرت زدگان را نشود خواب پریشان غزل ۶۴۱۹ - سیلاب حواس است نظرهای پریشان غزل ۶۴۲۰ - از ریگ توان روغن بادام گرفتن غزل ۶۴۲۱ - گر محو ز خاطر شود اندیشه مردن غزل ۶۴۲۲ - بی آب نگردد گهر حسن ز دیدن غزل ۶۴۲۳ - خونابه درد از دل غم پیشه طلب کن غزل ۶۴۲۴ - اندیشه زاد از سر بی مغز بدر کن غزل ۶۴۲۵ - در عشق اگر صادقی از قرب حذر کن غزل ۶۴۲۶ - دزدیده در آن ابروی پیوسته نظر کن غزل ۶۴۲۷ - از زلف پر از پیچ و خم یار حذر کن غزل ۶۴۲۸ - جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟ غزل ۶۴۲۹ - ای دل به خرابات حقیقت گذری کن غزل ۶۴۳۰ - لب تشنگی حرص ندارد جگر من غزل ۶۴۳۱ - هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من غزل ۶۴۳۲ - از داغ بود چهره افروخته من غزل ۶۴۳۳ - یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان غزل ۶۴۳۴ - اشکی که از ندامت ریزند باده خواران غزل ۶۴۳۵ - دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهان غزل ۶۴۳۶ - چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن غزل ۶۴۳۷ - ای قامت بلندت معراج آفریدن غزل ۶۴۳۸ - ای خطت رهنمای سوختگان غزل ۶۴۳۹ - گوشه آن نقاب را بشکن غزل ۶۴۴۰ - مکن منع تماشایی ز دیدن غزل ۶۴۴۱ - رهن می ناب شد، جبه و دستار من غزل ۶۴۴۲ - پاک کن از لوح جهان زنگ من غزل ۶۴۴۳ - شد گلستان خارخار من به من غزل ۶۴۴۴ - روز چگونه شب شود، زلف گشا که همچنین غزل ۶۴۴۵ - لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب او غزل ۶۴۴۶ - من که در فردوس افتادم به نقد از یاد او غزل ۶۴۴۷ - دیده روشن می شود از خط عنبر یار او غزل ۶۴۴۸ - بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او غزل ۶۴۴۹ - عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در او غزل ۶۴۵۰ - آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو غزل ۶۴۵۱ - عشق صیادی است گردون حلقه فتراک او غزل ۶۴۵۲ - هر که را دل آب شد از روی آتشناک او غزل ۶۴۵۳ - می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او غزل ۶۴۵۴ - دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او غزل ۶۴۵۵ - زهر آب زندگانی می شود در جام او غزل ۶۴۵۶ - خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او غزل ۶۴۵۷ - از نگاه گرم گردد آفتابی روی او غزل ۶۴۵۸ - قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو غزل ۶۴۵۹ - نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو غزل ۶۴۶۰ - می خورد خون فراغت تشنه آزار تو غزل ۶۴۶۱ - می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو غزل ۶۴۶۲ - جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو غزل ۶۴۶۳ - می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو غزل ۶۴۶۴ - نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو غزل ۶۴۶۵ - صد زبان در پرده درد غنچه خاموش تو غزل ۶۴۶۶ - می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو غزل ۶۴۶۷ - از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو غزل ۶۴۶۸ - ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو غزل ۶۴۶۹ - خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو غزل ۶۴۷۰ - می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو غزل ۶۴۷۱ - گر چه شد از سرنوشت من نگارین پای تو غزل ۶۴۷۲ - از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟ غزل ۶۴۷۳ - ای بهار آفرینش گرده سیمای تو غزل ۶۴۷۴ - ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو غزل ۶۴۷۵ - جوش غیرت می زند خون حنای پای تو غزل ۶۴۷۶ - بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو غزل ۶۴۷۷ - ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو غزل ۶۴۷۸ - برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو غزل ۶۴۷۹ - نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو غزل ۶۴۸۰ - دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو غزل ۶۴۸۱ - نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو غزل ۶۴۸۲ - عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو غزل ۶۴۸۳ - رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو غزل ۶۴۸۴ - محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو غزل ۶۴۸۵ - قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو غزل ۶۴۸۶ - خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو غزل ۶۴۸۷ - تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو غزل ۶۴۸۸ - از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو غزل ۶۴۸۹ - در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو غزل ۶۴۹۰ - در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو غزل ۶۴۹۱ - از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو غزل ۶۴۹۲ - بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو غزل ۶۴۹۳ - غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو غزل ۶۴۹۴ - چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با او غزل ۶۴۹۵ - نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار او غزل ۶۴۹۶ - جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای او غزل ۶۴۹۷ - چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار تو غزل ۶۴۹۸ - چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟ غزل ۶۴۹۹ - بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تو غزل ۶۵۰۰ - زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تو غزل ۶۵۰۱ - ندارد اختیار در گشودن باغبان تو غزل ۶۵۰۲ - من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان تو غزل ۶۵۰۳ - خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلو غزل ۶۵۰۴ - زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلو غزل ۶۵۰۵ - هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر او غزل ۶۵۰۶ - برخوری زان لب میگون که ز اندیشه او غزل ۶۵۰۷ - کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درو غزل ۶۵۰۸ - نه خط است این که دمید از لب جان پرور تو غزل ۶۵۰۹ - چشم را خیره کند پرتو زیبایی تو غزل ۶۵۱۰ - چرب نرمی ز رقیبان ستمکار مجو غزل ۶۵۱۱ - کی دوبین می شود از سایه تماشایی سرو؟ غزل ۶۵۱۲ - از سر کوی قناعت به در شاه مرو غزل ۶۵۱۳ - ای دل غافل از اسباب جهان دست بشو غزل ۶۵۱۴ - بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو غزل ۶۵۱۵ - عنان به طول امل داده ای دریغ از تو غزل ۶۵۱۶ - ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از تو غزل ۶۵۱۷ - رسید خانه زین عاقبت به کام از تو غزل ۶۵۱۸ - زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو غزل ۶۵۱۹ - ز گل فزود مرا خارخار خنده تو غزل ۶۵۲۰ - چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟ غزل ۶۵۲۱ - شکفتگی نشود سبز در چمن بی تو غزل ۶۵۲۲ - زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو غزل ۶۵۲۳ - ز من شکیب به قدر دل فگار بجو غزل ۶۵۲۴ - چو از تو دیده و دل کامیاب شد هر دو غزل ۶۵۲۵ - مشو چو موج شلاین به هر کنار و برو غزل ۶۵۲۶ - ز شرم قد بلند تو آب گردد سر غزل ۶۵۲۷ - ز جلوه های صنوبرقدان ز راه مرو غزل ۶۵۲۸ - روزی که پسته دید لب همچو قند او غزل ۶۵۲۹ - شد خط مشکبار عیان از عذار او غزل ۶۵۳۰ - خطت که رفت در بغل هاله ماه ازو غزل ۶۵۳۱ - میخانه ای که شوق تو باشد مدام او غزل ۶۵۳۲ - از گرد خط گرفته مباد آفتاب تو غزل ۶۵۳۳ - چون سر زند ز مشرق زین آفتاب تو غزل ۶۵۳۴ - از بس ز خون ما شده گلگون عقیق تو غزل ۶۵۳۵ - خون لاله لاله می چکد از رنگ آل تو غزل ۶۵۳۶ - نتوان در آب و آینه دیدن مثال تو غزل ۶۵۳۷ - از بس که سرکش است قد چون نهال تو غزل ۶۵۳۸ - ای فتنه سایه پرور سرو روان تو غزل ۶۵۳۹ - تا کرد تیغ غمزه حمایل نگاه تو غزل ۶۵۴۰ - ای شاخ گل شکسته طرف کلاه تو غزل ۶۵۴۱ - در خون نشست لاله ز چشم سیاه تو غزل ۶۵۴۲ - مپسند پر ز داغ کنم از جفای تو غزل ۶۵۴۳ - کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تو غزل ۶۵۴۴ - در هیچ پرده نیست، نباشد نوای تو غزل ۶۵۴۵ - ای دل گشاد کار خود از آن و این مجو غزل ۶۵۴۶ - دام و کمند گردن دلهاست آرزو غزل ۶۵۴۷ - یک صافدل در انجمن روزگار کو؟ غزل ۶۵۴۸ - خط بر عذار ساده نباشد مباش گو غزل ۶۵۴۹ - از اهل حق اگر نظری یافتی بگو غزل ۶۵۵۰ - شد رعشه پیری پر و بال طلب تو غزل ۶۵۵۱ - وحشی تر از آهوست نشان قدم تو غزل ۶۵۵۲ - چون شبنم روشن گهر با خار و گل یکرنگ شو غزل ۶۵۵۳ - ای دل ز اوضاع جهان بیگانه شو بیگانه شو غزل ۶۵۵۴ - چشمی که فتاد بر لقای تو غزل ۶۵۵۵ - خامش گویا بود چشم سخنگوی تو غزل ۶۵۵۶ - بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه غزل ۶۵۵۷ - نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه غزل ۶۵۵۸ - می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه غزل ۶۵۵۹ - حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه غزل ۶۵۶۰ - چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه غزل ۶۵۶۱ - از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه غزل ۶۵۶۲ - از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه غزل ۶۵۶۳ - تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه غزل ۶۵۶۴ - تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته غزل ۶۵۶۵ - لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته غزل ۶۵۶۶ - یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده غزل ۶۵۶۷ - صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده غزل ۶۵۶۸ - این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟ غزل ۶۵۶۹ - نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟ غزل ۶۵۷۰ - عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده غزل ۶۵۷۱ - در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده غزل ۶۵۷۲ - بی توام در دل شراب ناب می گردد گره غزل ۶۵۷۳ - در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره غزل ۶۵۷۴ - در دل من رشته آمال می گردد گره غزل ۶۵۷۵ - در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره غزل ۶۵۷۶ - رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است غزل ۶۵۷۷ - بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه غزل ۶۵۷۸ - بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه غزل ۶۵۷۹ - دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه غزل ۶۵۸۰ - از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه غزل ۶۵۸۱ - تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه غزل ۶۵۸۲ - صباحت آب در گلزارش از جوی گهربسته غزل ۶۵۸۳ - به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته غزل ۶۵۸۴ - به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته غزل ۶۵۸۵ - به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته غزل ۶۵۸۶ - نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده غزل ۶۵۸۷ - مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده غزل ۶۵۸۸ - مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟ غزل ۶۵۸۹ - شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده غزل ۶۵۹۰ - که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟ غزل ۶۵۹۱ - می دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله غزل ۶۵۹۲ - خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه غزل ۶۵۹۳ - سرو من طرح نو انداخته ای یعنی چه؟ غزل ۶۵۹۴ - یارب آشفتگی زلف به دستارش ده غزل ۶۵۹۵ - چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده غزل ۶۵۹۶ - به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟ غزل ۶۵۹۷ - به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه غزل ۶۵۹۸ - ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه غزل ۶۵۹۹ - بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه غزل ۶۶۰۰ - چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟ غزل ۶۶۰۱ - گر از طعام تن عام می شود فربه غزل ۶۶۰۲ - ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته غزل ۶۶۰۳ - به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟ غزل ۶۶۰۴ - بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده غزل ۶۶۰۵ - رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده غزل ۶۶۰۶ - نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده غزل ۶۶۰۷ - عرق به برگ گلت می دود شتاب زده غزل ۶۶۰۸ - ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده غزل ۶۶۰۹ - به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده غزل ۶۶۱۰ - ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه غزل ۶۶۱۱ - بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟ غزل ۶۶۱۲ - روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه غزل ۶۶۱۳ - از اشک ماست پاکی دامان صبحگاه غزل ۶۶۱۴ - در جسم خاکسار مرا جان سوخته غزل ۶۶۱۵ - لاله است این که از جگر خاک سرزده؟ غزل ۶۶۱۶ - ای عالم از ظهور صفاتت عیان شده غزل ۶۶۱۷ - خط غبار گرد رخ یار آمده غزل ۶۶۱۸ - جام صبوح خورده ز خلوت برآمده غزل ۶۶۱۹ - تا سبزه خط از لب جانان برآمده غزل ۶۶۲۰ - چون غافل است دل ز حق از دل چه فایده؟ غزل ۶۶۲۱ - آن را که نیست دلبری از دل چه فایده؟ غزل ۶۶۲۲ - محجوب را ز صحبت جانان چه فایده؟ غزل ۶۶۲۳ - در دور خط به حرف رسیدن چه فایده؟ غزل ۶۶۲۴ - کی بخت خفته وا کند از کار ما گره؟ غزل ۶۶۲۵ - بگشا ز بال همت عالی مکان گره غزل ۶۶۲۶ - در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟ غزل ۶۶۲۷ - ای راز نه فلک ز جبینت عیان همه غزل ۶۶۲۸ - هر چند هست مشرق دیدار آینه غزل ۶۶۲۹ - تا کرد خانه از رخ او روشن آینه غزل ۶۶۳۰ - ساقی قدحی از می اسرار مرا ده غزل ۶۶۳۱ - تا سرو ترا راه به گلزار فتاده غزل ۶۶۳۲ - از توبه شود سرکشی نفس زیاده غزل ۶۶۳۳ - زلفی که بر آن طرف بناگوش فتاده غزل ۶۶۳۴ - از حسن تو یک رقعه به گلزار رسیده غزل ۶۶۳۵ - از ناله نسیمیش به بستان نرسیده غزل ۶۶۳۶ - تا دیده خود کرد چو دستار شکوفه غزل ۶۶۳۷ - در مجمع ما نیست کسی را غم خانه غزل ۶۶۳۸ - ای چشم تو خونریزتر از دور زمانه غزل ۶۶۳۹ - دلگیر نیست از تن، جانهای زنگ بسته غزل ۶۶۴۰ - عشق اختیار دل را از دست ما گرفته غزل ۶۶۴۱ - بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا ده غزل ۶۶۴۲ - آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیده غزل ۶۶۴۳ - چون چنگ هر رگ من، دارد سری به ناله غزل ۶۶۴۴ - خراب گشت ز می زاهد شراب ندیده غزل ۶۶۴۵ - به جرم این که کله کج نهاده است شکوفه غزل ۶۶۴۶ - مباش از سخن سخت در شکست پیاله غزل ۶۶۴۷ - به حوالی دو چشمش حشم بلا نشسته غزل ۶۶۴۸ - کشد گر به صورت ز دل صد زبانه غزل ۶۶۴۹ - ای که از شغل عمارت غافل از دل گشته ای غزل ۶۶۵۰ - کیستم من، مشت خار در محیط افتاده ای غزل ۶۶۵۱ - بوسه ای قیمت ازان لبها به صد جان کرده ای غزل ۶۶۵۲ - با لباس عنبرین امروز جولان کرده ای غزل ۶۶۵۳ - می فشانم آستین بر افسر گوهرنگار غزل ۶۶۵۴ - از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ای غزل ۶۶۵۵ - در تمام عمر اگر یک روز عاشق بوده ای غزل ۶۶۵۶ - ای در آتش از هوایت نعل هر سیاره ای غزل ۶۶۵۷ - می کشد دل را ز دستم دلربای تازه ای غزل ۶۶۵۸ - نیست در مغز زمین چون گردبادم ریشه ای غزل ۶۶۵۹ - ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟ غزل ۶۶۶۰ - ای ز روی آتشینت هر دل آتشخانه ای غزل ۶۶۶۱ - ای زمین از سبحه ذکر تو کمتر دانه ای غزل ۶۶۶۲ - هر که دارد با پریزادان معنی خلوتی غزل ۶۶۶۳ - از شراب لعل تا رخسار را افروختی غزل ۶۶۶۴ - یک نفس فارغ ز وسواس تمنا نیستی غزل ۶۶۶۵ - دوش با ما سرگران بودی چه در سر داشتی؟ غزل ۶۶۶۶ - سرو من گر بر سر خاک شهیدان آمدی غزل ۶۶۶۷ - زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدی غزل ۶۶۶۸ - هر کجاگیری گلی در آب معمار خودی غزل ۶۶۶۹ - هر دو عالم یک قدم باشد به پای بیخودی غزل ۶۶۷۰ - پیش اغیار از بهار تازه رو گلشن تری غزل ۶۶۷۱ - بی تأمل زینهار از نقطه دل نگذری غزل ۶۶۷۲ - گر به چشم پاک در صنع الهی بنگری غزل ۶۶۷۳ - می کند تن هم دل بی تاب را گردآوری غزل ۶۶۷۴ - دل چسان غم های جانان را کند گردآوری؟ غزل ۶۶۷۵ - فرصتی کو تا دل از دنیا کنم گردآوری؟ غزل ۶۶۷۶ - چون گل رعنا در ایام بهاران سعی کن غزل ۶۶۷۷ - از فنای پیکر خاکی چرا خون می خوری؟ غزل ۶۶۷۸ - یاد دارد تخت شاهان قلزم خضرا بسی غزل ۶۶۷۹ - زیر پای چرخ کجرفتار چون خوابد کسی؟ غزل ۶۶۸۰ - دل چه افتاده است در این خاکدان بندد کسی؟ غزل ۶۶۸۱ - تکیه چند از ضعف بر دوش عصا دارد کسی؟ غزل ۶۶۸۲ - شوق اگر شهپر شود پروا نمی دارد کسی غزل ۶۶۸۳ - چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟ غزل ۶۶۸۴ - چند در ایام گل عزلت گزین باشد کسی؟ غزل ۶۶۸۵ - بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسی غزل ۶۶۸۶ - بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسی غزل ۶۶۸۷ - گر چه در سیر بهشتم از گل روی کسی غزل ۶۶۸۸ - مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشی غزل ۶۶۸۹ - سنگ را در جذبه از دست فلاخن می کشی غزل ۶۶۹۰ - دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکی غزل ۶۶۹۱ - خاک ما در گوشه میخانه بودی کاشکی غزل ۶۶۹۲ - تابش برق و حیات مختصر باشد یکی غزل ۶۶۹۳ - بندگی کردن پسندیده است با آزادگی غزل ۶۶۹۴ - نیست نقشی دلپذیر عشق غیر از سادگی غزل ۶۶۹۵ - شهره می سازد سخن را در جهان استادگی غزل ۶۶۹۶ - سرفرازی را نباشد جنگ با افتادگی غزل ۶۶۹۷ - بی نیازست از دلیل و رهنما افتادگی غزل ۶۶۹۸ - نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگی غزل ۶۶۹۹ - نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگی غزل ۶۷۰۰ - جلوه برقی است نور آفتاب زندگی غزل ۶۷۰۱ - من گرفتم برنیارد موج شمشیر از نیام غزل ۶۷۰۲ - چشم خونبارست ابر نوبهار زندگی غزل ۶۷۰۳ - گریه تلخ است صهبای ایاغ زندگی غزل ۶۷۰۴ - بر سر آب است بنیاد جهان زندگی غزل ۶۷۰۵ - کی کند غافل دل آگاه را خوابیدگی؟ غزل ۶۷۰۶ - چاره از من می کند پرهیز از بیچارگی غزل ۶۷۰۷ - خط حجاب آن رخ گلرنگ شد یکبارگی غزل ۶۷۰۸ - عقل و هوش و دین نگردد جمع با دیوانگی غزل ۶۷۰۹ - سر فرو نارد به گردون اختر دیوانگی غزل ۶۷۱۰ - گر چه خالی کردم از خون صد ایاغ از تشنگی غزل ۶۷۱۱ - شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی غزل ۶۷۱۲ - قطره ای از قلزم توحید باشد هر دلی غزل ۶۷۱۳ - ابر مظلم تیره گرداند جهان را در دمی غزل ۶۷۱۴ - تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمی غزل ۶۷۱۵ - گر به کار خویشتن چون شمع بینا بودمی غزل ۶۷۱۶ - کاش من از روز اول بوالهوس گردیدمی غزل ۶۷۱۷ - گر سر دنیا نداری تاجدار عالمی غزل ۶۷۱۸ - جامه زرین نگردد جمع با سیمین تنی غزل ۶۷۱۹ - برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنی غزل ۶۷۲۰ - ای ز رویت برق عالمسوز در هر خرمنی غزل ۶۷۲۱ - گریه ها در چشم تر دارم تماشاکردنی غزل ۶۷۲۲ - حیرتی از چشم مست یار دارم دیدنی غزل ۶۷۲۳ - بی تائمل صرف نقد وقت در دنیا کنی غزل ۶۷۲۴ - چند اسباب اقامت جمع در عالم کنی؟ غزل ۶۷۲۵ - تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟ غزل ۶۷۲۶ - ای که فکر چاره بیماری دل می کنی غزل ۶۷۲۷ - در عمارت زندگانی چند باطل می کنی؟ غزل ۶۷۲۸ - من به حال مرگ و تو درمان دشمن می کنی غزل ۶۷۲۹ - پشت پا زن بر دو عالم تا فلک پیما شوی غزل ۶۷۳۰ - صبر کن بر آب تلخ و شور تا گوهر شوی غزل ۶۷۳۱ - ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شوی غزل ۶۷۳۲ - سرمپیچ از داغ تا سرحلقه مردان شوی غزل ۶۷۳۳ - سر به جیب فکر بر تا از فلک بیرون شوی غزل ۶۷۳۴ - شکوه ای دارم به شرط آن که پنهان بشنوی غزل ۶۷۳۵ - خنده بیجا مزن تا طعن بیجا نشنوی غزل ۶۷۳۶ - خار دیوارست چون از اشک شد مژگان تهی غزل ۶۷۳۷ - جام هیهات است از صهبا کند پهلو تهی غزل ۶۷۳۸ - از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهی غزل ۶۷۳۹ - چمن را داغ دارد رویت از گلهای پی در پی غزل ۶۷۴۰ - نباشد دولت بیدار را چون انقلاب از پی؟ غزل ۶۷۴۱ - مرا از عشق داغی بر دل افگار بایستی غزل ۶۷۴۲ - مرا باغ و بهاری از می گلفام بایستی غزل ۶۷۴۳ - مکن طول امل را پیروی تا پیشوا گردی غزل ۶۷۴۴ - تو آن هوش از کجا داری که از خود بی خبر گردی؟ غزل ۶۷۴۵ - به ظاهر نیست عشق را اگر بر دست و پا بندی غزل ۶۷۴۶ - چراغ گل اگر در زیر بال بلبلان بودی غزل ۶۷۴۷ - نمی آییم چون یوسف به چشم هر خریداری غزل ۶۷۴۸ - ز مطلب در حجابی تا نظر بر مدعا داری غزل ۶۷۴۹ - نمی آید ز دل با جلوه مستانه خودداری غزل ۶۷۵۰ - به ظاهر گر دریغ از نامرادان روی خود داری غزل ۶۷۵۱ - اگر چون نرگس نادیده بر کف جام زر داری غزل ۶۷۵۲ - گر اندک نیکیی از دستت آید در نظر داری غزل ۶۷۵۳ - مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داری غزل ۶۷۵۴ - مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داری غزل ۶۷۵۵ - زمین از دامن تر عالم آب است پنداری غزل ۶۷۵۶ - ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری غزل ۶۷۵۷ - ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری غزل ۶۷۵۸ - فروغ زندگانی برق شمشیرست پنداری غزل ۶۷۵۹ - ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری غزل ۶۷۶۰ - خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداری غزل ۶۷۶۱ - ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداری غزل ۶۷۶۲ - مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداری غزل ۶۷۶۳ - ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمری غزل ۶۷۶۴ - ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجوری غزل ۶۷۶۵ - گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازی غزل ۶۷۶۶ - از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازی غزل ۶۷۶۷ - مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی غزل ۶۷۶۸ - چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟ غزل ۶۷۶۹ - ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می پرسی غزل ۶۷۷۰ - فلک یک حلقه چشم است اگر صاحب نظر باشی غزل ۶۷۷۱ - چون طفلان کس به هر افسانه تا کی واکند گوشی؟ غزل ۶۷۷۲ - ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشی غزل ۶۷۷۳ - نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی غزل ۶۷۷۴ - حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی غزل ۶۷۷۵ - به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی غزل ۶۷۷۶ - ز جویای سخن گر این چنین گردد جهان خالی غزل ۶۷۷۷ - مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانی غزل ۶۷۷۸ - کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی غزل ۶۷۷۹ - اگر چه دارد از الفاظ چندین ترجمان معنی غزل ۶۷۸۰ - خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینی غزل ۶۷۸۱ - به این پستی فراز چرخ جای خویش می خواهی غزل ۶۷۸۲ - جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟ غزل ۶۷۸۳ - درون دل بود یار از جهان گر چه می خواهی؟ غزل ۶۷۸۴ - به ظاهر گر به چشمم ای سمن سیما نمی آیی غزل ۶۷۸۵ - چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟ غزل ۶۷۸۶ - چرا از سینه ای آه سحر بیرون نمی آیی؟ غزل ۶۷۸۷ - نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآرایی غزل ۶۷۸۸ - ز خوبان قامت جانان علم باشد به یکتایی غزل ۶۷۸۹ - شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جایی غزل ۶۷۹۰ - مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریایی غزل ۶۷۹۱ - که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟ غزل ۶۷۹۲ - به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی غزل ۶۷۹۳ - ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجویی غزل ۶۷۹۴ - چهره را صیقلی از آتش می ساخته ای غزل ۶۷۹۵ - تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته ای غزل ۶۷۹۶ - تا رخ از باده گلرنگ برافروخته ای غزل ۶۷۹۷ - روی دل با همه کس در همه جا داشته ای غزل ۶۷۹۸ - دست اگر در کمر راهبر دل زده ای غزل ۶۷۹۹ - طعمه مور شوی گر چه سلیمان شده ای غزل ۶۸۰۰ - شوخ و میخواره و شبگرد و غزلخوان شده ای غزل ۶۸۰۱ - در کدامین چمن ای سرو به بار آمده ای؟ غزل ۶۸۰۲ - دلربایانه دگر بر سر ناز آمده ای غزل ۶۸۰۳ - ای که از بی بصران راه خدا می طلبی غزل ۶۸۰۴ - نی خود را بشکن گر شکری می طلبی غزل ۶۸۰۵ - می گزد راحتم ای خار مغیلان مددی غزل ۶۸۰۶ - چه ثمر می دهد آن دل که نه آبش کردی؟ غزل ۶۸۰۷ - نیست چون صبح ترا جز نفس معدودی غزل ۶۸۰۸ - عیب صاحب هنران چند به بازار آری؟ غزل ۶۸۰۹ - اگر از موج خطر چشم به ساحل داری غزل ۶۸۱۰ - پرده بردار ز رخسار که دیدن داری غزل ۶۸۱۱ - رخصت بوسه اگر از لب جامی داری غزل ۶۸۱۲ - هر کس از اهل نظر را به بیانی داری غزل ۶۸۱۳ - کوش تا دل به تماشای جهان نگذاری غزل ۶۸۱۴ - بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیری غزل ۶۸۱۵ - تا کی از خواب گران پرده دولت سازی؟ غزل ۶۸۱۶ - چه بر این آتش هستی چو دخان می لرزی؟ غزل ۶۸۱۷ - نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی غزل ۶۸۱۸ - بوسه از کنج لب یار نخورده است کسی غزل ۶۸۱۹ - در سر مرده دلان شور ندیده است کسی غزل ۶۸۲۰ - غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسی غزل ۶۸۲۱ - خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسی غزل ۶۸۲۲ - آنچه من یافتم از چهره زیبای کسی غزل ۶۸۲۳ - نه چنان دانه دل سوخت ز سودای کسی غزل ۶۸۲۴ - چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟ غزل ۶۸۲۵ - سینه باغی است که گلشن شود از خاموشی غزل ۶۸۲۶ - سوختی در عرق شرم و حیا ای ساقی غزل ۶۸۲۷ - قطره را بحر نماید سفر یکرنگی غزل ۶۸۲۸ - می وصل تو به کم حوصله ها ارزانی غزل ۶۸۲۹ - دل نبندند عزیزان جهان در وطنی غزل ۶۸۳۰ - چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟ غزل ۶۸۳۱ - تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟ غزل ۶۸۳۲ - از سر صدق اگر سینه خود چاک کنی غزل ۶۸۳۳ - دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنی غزل ۶۸۳۴ - تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنی غزل ۶۸۳۵ - از خودی چشم بپوشان اگر اهل دینی غزل ۶۸۳۶ - چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟ غزل ۶۸۳۷ - چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟ غزل ۶۸۳۸ - خاک شو خاک ازان پیش که بر باد روی غزل ۶۸۳۹ - به خبر چند تسلی ز رخ یار شوی؟ غزل ۶۸۴۰ - غنچه را راه در آن چاک گریبان ندهی غزل ۶۸۴۱ - بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟ غزل ۶۸۴۲ - رخ برافروخته دیگر به نظر می آیی غزل ۶۸۴۳ - عیش فرش است در آن محفل روح افزایی غزل ۶۸۴۴ - باش در ذکر خدا دایم اگر جویایی غزل ۶۸۴۵ - بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آی غزل ۶۸۴۶ - مباش معجب و خودبین که در بلا افتی غزل ۶۸۴۷ - تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتی غزل ۶۸۴۸ - ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردی غزل ۶۸۴۹ - اگر مقید کسب هوا نمی گردی غزل ۶۸۵۰ - دل مرا به نگاهی ز من برآوردی غزل ۶۸۵۱ - هزار عقد محبت به این و آن بندی غزل ۶۸۵۲ - اگر سرای جهان در خور سزا بودی غزل ۶۸۵۳ - اگر نسیم سحرگاه مهربان بودی غزل ۶۸۵۴ - غم دو دیده پر خون ما کجا داری؟ غزل ۶۸۵۵ - ز برگریز، دل بی قرار ازان داری غزل ۶۸۵۶ - دگر چه شد که به عشاق سرگران بودی؟ غزل ۶۸۵۷ - هزار حیف که از رهگذار بی بصری غزل ۶۸۵۸ - درین حدیقه پر میوه تا جگر نخوری غزل ۶۸۵۹ - دگر چه شد که ز حالم خبر نمی گیری غزل ۶۸۶۰ - مآل تیغ زبان نیست غیر سربازی غزل ۶۸۶۱ - اگر به جسم درین تیره خاکدان باشی غزل ۶۸۶۲ - کجاست دولت آنم که یار من باشی؟ غزل ۶۸۶۳ - قدم برون مگذار از حصار خاموشی غزل ۶۸۶۴ - اگر چه هست به ظاهر خراب درویشی غزل ۶۸۶۵ - قرار گیر به دارالقرار درویشی غزل ۶۸۶۶ - حضور فرش بود در جهان درویشی غزل ۶۸۶۷ - قدم برون مگذار از سرای درویشی غزل ۶۸۶۸ - ازان همیشه بود تازه روی درویشی غزل ۶۸۶۹ - ز عشق شد همه غم های بی شمار یکی غزل ۶۸۷۰ - گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگی غزل ۶۸۷۱ - ز ماه رنگ نبازد کتان بیرنگی غزل ۶۸۷۲ - نیی که جیب و کنار از شکر کند خالی غزل ۶۸۷۳ - زبان شکوه اگر همچو خار داشتمی غزل ۶۸۷۴ - تو قدر درد و غم جاودان چه می دانی؟ غزل ۶۸۷۵ - مکش چو تنگدلان آه از پریشانی غزل ۶۸۷۶ - ز من مدار توقع سخن از انجمنی غزل ۶۸۷۷ - چه خون که در جگر ماه و آفتاب کنی غزل ۶۸۷۸ - به محفلی که رخ از باده لاله زار کنی غزل ۶۸۷۹ - بر این مباش که خون در دل نیاز کنی غزل ۶۸۸۰ - چرا به سلسله زلف او نظر نکنی؟ غزل ۶۸۸۱ - برون نیامده از خویشتن سفر نکنی غزل ۶۸۸۲ - صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟ غزل ۶۸۸۳ - دل عزیز به این تیره خاکدان چه دهی؟ غزل ۶۸۸۴ - همین نه در نظر ای سیمبر نمی آیی غزل ۶۸۸۵ - فکنده شور محبت مرا به صحرایی غزل ۶۸۸۶ - گرفته است مرا در میان تماشایی غزل ۶۸۸۷ - ز حسن شوخ تو نظاره تماشایی غزل ۶۸۸۸ - نماند دشت جنون را رمیده آهویی غزل ۶۸۸۹ - ای آن که دل به ابروی پیوسته بسته ای غزل ۶۸۹۰ - ای آن که دل به دولت بیدار بسته ای غزل ۶۸۹۱ - از زهر چشم، چشم من زار بسته ای غزل ۶۸۹۲ - طومار عمر طی شد و غافل نشسته ای غزل ۶۸۹۳ - ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ای غزل ۶۸۹۴ - روی زمین به زلف معنبر گرفته ای غزل ۶۸۹۵ - از مردمان اگر چه کناری گرفته ای غزل ۶۸۹۶ - در خاک و خون کشید مرا ترک زاده ای غزل ۶۸۹۷ - ای آن که دل به عمر سبکرو نهاده ای غزل ۶۸۹۸ - از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ای غزل ۶۸۹۹ - من کیستم، چو پل دل خود آب کرده ای غزل ۶۹۰۰ - با زهر چشم خنده هم آغوش کرده ای غزل ۶۹۰۱ - تا چهره گلگل از می گلفام کرده ای غزل ۶۹۰۲ - بی پرده رو در آینه ما نکرده ای غزل ۶۹۰۳ - دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ای غزل ۶۹۰۴ - ای دل چه در قلمرو میخانه مانده ای غزل ۶۹۰۵ - چون آب در لباس گل و خار بوده ای غزل ۶۹۰۶ - ای کوه بیستون که چنین سرکشیده ای غزل ۶۹۰۷ - ای غنچه لب که سر به گریبان کشیده ای غزل ۶۹۰۸ - آتش به خرمن از گل باغی ندیده ای غزل ۶۹۰۹ - ما را بس است سلسله جنبان اشاره ای غزل ۶۹۱۰ - آن را که هست گردش چشم غزاله ای غزل ۶۹۱۱ - ای شمع طور از آتش حسنت زبانه ای غزل ۶۹۱۲ - ای جان به قید گنبد خضرا چگونه ای؟ غزل ۶۹۱۳ - طفلی کز او مراست تمنای آشتی غزل ۶۹۱۴ - ای زلف مشکبار تو از رحمت آیتی غزل ۶۹۱۵ - ای حسن خط ز مصحف روی تو آیتی غزل ۶۹۱۶ - ای دل مرا به عالم امکان چه می بری؟ غزل ۶۹۱۷ - حیف است عمر صرف تماشا کند کسی غزل ۶۹۱۸ - بر مردم زمانه چه رحمت کند، کسی؟ غزل ۶۹۱۹ - قطع نظر چگونه ز جانان کند، کسی؟ غزل ۶۹۲۰ - تا کی به هر مشاهده از جا رود کسی؟ غزل ۶۹۲۱ - تا کی غبار خاطر صحرا شود کسی؟ غزل ۶۹۲۲ - حیف است حرف عشق ز ما نشنود کسی غزل ۶۹۲۳ - آن را که نیست ذوق وصال شکستگی غزل ۶۹۲۴ - تیغ تو در نیام کند قطع زندگی غزل ۶۹۲۵ - آسودگی مجو ز گرفتار زندگی غزل ۶۹۲۶ - صائب ز طول بیش بود عرض راه تو غزل ۶۹۲۷ - ای گل ز شوخ چشمی اغیار غافلی غزل ۶۹۲۸ - کوچکدلی است مایه تسخیر عالمی غزل ۶۹۲۹ - تا کی ز کف عنان توکل رها کنی؟ غزل ۶۹۳۰ - تا کی ز جهل چاره حرص از طلب کنی؟ غزل ۶۹۳۱ - چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟ غزل ۶۹۳۲ - گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنی غزل ۶۹۳۳ - بر خاک راه اگر گذری مشکبو کنی غزل ۶۹۳۴ - در پیری ارتکاب می ناب می کنی غزل ۶۹۳۵ - دایم ستیزه با دل افگار می کنی غزل ۶۹۳۶ - زین گریه دروغ که ای پیر می کنی غزل ۶۹۳۷ - هرگاه رخ ز باده عرقناک می کنی غزل ۶۹۳۸ - زیر سپهر خواب فراغت چه می کنی؟ غزل ۶۹۳۹ - تسکین دل به زلف پریشان چه می کنی؟ غزل ۶۹۴۰ - لنگر درین خراب برای چه می کنی؟ غزل ۶۹۴۱ - پنهان رخ چو ماه برای چه می کنی؟ غزل ۶۹۴۲ - ای غافلی که در پی دینار می روی غزل ۶۹۴۳ - ای بی خبر ز خود به تماشا چه می روی؟ غزل ۶۹۴۴ - چندان به خضر ساز که از خود بدر شوی غزل ۶۹۴۵ - تا رهنورد وادی سودا نمی شوی غزل ۶۹۴۶ - دل را اگر چه نیست ز دلدار آگهی غزل ۶۹۴۷ - گر درد طلب رهبر این قافله بودی غزل ۶۹۴۸ - یک روز گل از یاسمن صبح نچیدی غزل ۶۹۴۹ - دستی به سر زلف خود از ناز کشیدی غزل ۶۹۵۰ - چون رشته به همواری اگر نام برآری غزل ۶۹۵۱ - دل آب کند برق جلالی که تو داری غزل ۶۹۵۲ - محراب نظرهاست کمانی که تو داری غزل ۶۹۵۳ - خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داری غزل ۶۹۵۴ - با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟ غزل ۶۹۵۵ - زنهار دل خویش به عالم نگذاری غزل ۶۹۵۶ - ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگی غزل ۶۹۵۷ - حیف است درین فصل دماغی نرسانی غزل ۶۹۵۸ - ظلم است که درمان خود از درد ندانی غزل ۶۹۵۹ - ای جاده سودای تو هر رشته آهی غزل ۶۹۶۰ - در سینه عشاقی و از سینه جدایی غزل ۶۹۶۱ - با زلف تو دم می زند از نافه گشایی غزل ۶۹۶۲ - ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی غزل ۶۹۶۳ - خرابم کرده چشم نیم مستی غزل ۶۹۶۴ - زمین از ترکتاز او غباری غزل ۶۹۶۵ - هوا را گر به فرمان کرده باشی غزل ۶۹۶۶ - به روی گرم اگر تابنده باشی غزل ۶۹۶۷ - اگر دل از علایق کنده باشی غزل ۶۹۶۸ - اگر بی پرده خود را دیده باشی غزل ۶۹۶۹ - تجلی سنگ را نومید نگذاشت غزل ۶۹۷۰ - تو دست افشانی جان را چه دانی؟ غزل ۶۹۷۱ - مکن ای بی وفا ناآشنایی غزل ۶۹۷۲ - گر بگذری ز هستی آرام جان بیابی غزل ۶۹۷۳ - تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟ غزل ۶۹۷۴ - افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی غزل ۶۹۷۵ - اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلی غزل ۶۹۷۶ - از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانی غزل ۶۹۷۷ - آن را که نیست قسمت از روزی خدایی غزل ۶۹۷۸ - یا غمم را شمار بایستی غزل ۶۹۷۹ - تلخ منشین شراب اگر داری غزل ۶۹۸۰ - دلفروزست جام خاموشی غزل ۶۹۸۱ - نمی آید از من دگر بردباری غزل ۶۹۸۲ - ورق تا نگردانده باد خزانی غزل ۶۹۸۳ - منزه ز لاف است حیران معنی غزل ۶۹۸۴ - تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟ غزل ۶۹۸۵ - هر چند که مهر شرم بر درج دهن داری غزل ۶۹۸۶ - در نظر هر که داد عشق تواش سروری غزل ۶۹۸۷ - خاک سیه روز را شمع شبستان تویی غزل ۶۹۸۸ - حرف آن لب در میان افکنده ای غزل ۶۹۸۹ - کشتی تن را شکستم یللی غزل ۶۹۹۰ - پا به ادب نه که زخم خار نیابی غزل ۶۹۹۱ - مرکز عیش است آن دهان که تو داری غزل ۶۹۹۲ - ای از خراباتت زمین درد ته پیمانه ای غزل ۶۹۹۳ - با دختر رز دگر نشستی غزل ۶۹۹۴ - رویی به طراوت قمر داری غزل ۶۹۹۵ - دارد از خط گل رخسار تو فرمان خدایی