غزل ۲۸ - خار ناسازست بوی گل به پیراهن ترا

خار ناسازست بوی گل به پیراهن ترا
چون زنم گستاخ دست عجز در دامن ترا؟ ۱

پرتو خورشید را آیینه رسوا می کند
چون نهان از دیده ها سازد دل روشن ترا؟ ۲

بس که سیراب است دامانت ز خون عاشقان
جوی خون گردد، زنم گر دست در دامن ترا ۳

آه مظلومان چه سازد با تو ای بیدادگر؟
کز دل سخت است در زیر قبا جوشن ترا ۴

بس که شد محو تن سیمینت ای یوسف لقا
برنیاید از گریبان بوی پیراهن ترا ۵

برنمی آید کسی با دورباش ناز تو
پرتو خورشید برمی گردد از روزن ترا ۶

بر فقیران بسته ای راه سؤال از سرکشی
بسته برگردد دهان مور از خرمن ترا ۷

زلف را دست نگارین می کند بوسیدنش
بس که خون بی گناهان است بر گردن ترا ۸

برق عالمسوز را تسخیر کردن مشکل است
چون شود صائب به افسون مانع از رفتن ترا؟ ۹