غزل ۱۲۶ - چشم او چندان که مست خواب می سازد مرا

چشم او چندان که مست خواب می سازد مرا
تاب آن موی میان بی تاب می سازد مرا ۱

تا شدم محو جمال او، اثر از من نماند
چون کتان آمیزش مهتاب می سازد مرا ۲

تا نگشتم دور ازو، کامل نگشتم، همچو ماه
دوری خورشید عالمتاب می سازد مرا ۳

خوشدلم با آه سرد و گریه های آتشین
بی تکلف این هوا و آب می سازد مرا ۴

سرنمی پیچم چو طفل از گوشمال روزگار
جوهر تیغم که پیچ و تاب می سازد مرا ۵

در گداز گوهر من آتشی در کار نیست
دیدن گل همچو شبنم آب می سازد مرا ۶

گر چه امروز از رعونت سر فرو نارد به من
خاک چون گرد، فلک محراب می سازد مرا ۷

این سبکروحی که من از کنج عزلت دیده ام
دلگران از صحبت احباب می سازد مرا ۸

خاکساران صیقل آیینه یکدیگرند
درد می بیش از شراب ناب می سازد مرا ۹

می گذارم سر به پای خاک، صائب سایه وار
چرخ اگر خورشید عالمتاب می سازد مرا ۱۰