غزل ۴۰۸ - ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را
ز بلبل مطرب رنگین کلام آورد مستان را ۱

مکرر بود وضع روز وشب، آن ساقی جان ها
ز زلف و عارض خود صبح و شام آورد مستان را ۲

کمندی از خط بغداد سامان داد جام می
به سیر روضه دارالسلام آورد مستان را ۳

که می گنجد دگر در جامه کز گلزار بیرنگی
نسیم صبحدم چندین پیام آورد مستان را ۴

بنه بر طاق نسیان زهد را چون شیشه خالی
درین موسم که سنگ از لاله جام آورد مستان را ۵

مشو غمگین در میخانه را گر محتسب گل زد
که جوش گل شراب لعل فام آورد مستان را ۶

به هشیاران فشان این دانه تسبیح را زاهد
که ابر از رشته باران به دام آورد مستان را ۷

کمند جذبه حب الوطن از وادی غربت
به دریا همچو سیل خوشخرام آورد مستان را ۸

به قول عارف رومی سخن را ختم کن صائب
که ساقی هر چه درباید، تمام آورد مستان را ۹