غزل ۵۷۹ - به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجا

به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجا
دل دو نیم کند کار ذوالفقار اینجا ۱

ز صدق، صبح نفس زد به آفتاب رسید
به صدق دل، نفسی از جگر برآر اینجا ۲

خوشا گشاده جبینی که چون گل رعنا
خزان خویشتن آمیخت با بهار اینجا ۳

جمال شاهد مقصود چشم بر راه است
بکوش و پاک کن آیینه از غبار اینجا ۴

شوی ز نعمت الوان خلد کامروا
به خون دل گذرانی اگر مدار اینجا ۵

در آن چمن گل بی خار، سینه چاک کسی است
که ریخت گل به گریبان ز خار خار اینجا ۶

چگونه مار نپیچد به گردنت فردا؟
ترا که طول امل کرده در مهار اینجا ۷

رهی دراز ترا پیش پا گذاشته اند
مزن چو شعله نفس های بی شمار اینجا ۸

ز برگریز قیامت اگر خبر داری
نهال خویش سبک کن ز برگ و بار اینجا ۹

ز تنگنای لحد می جهد برون چون تیر
سبکروی که سبکبار شد ز بار اینجا ۱۰

ز آفتاب قیامت کباب تا نشوی
ز دست جود به بی حاصلان ببار اینجا ۱۱

چه پای در گل اندیشه مانده ای صائب؟
ز تخم اشک، تو هم دانه ای بکار اینجا ۱۲