غزل ۶۱۵ - همان کسی که به دست کرم سرشت مرا

همان کسی که به دست کرم سرشت مرا
به زیر پای خم انداخت همچو خشت مرا ۱

به من چو رشته زنار، کفر پیچیده است
نمی توان بدر آورد از کشت مرا ۲

ز شور عشق نمک در خمیر من انداخت
به دست لطف عزیزی که می سرشت مرا ۳

به خود چگونه نپیچم، که همچو جوهر تیغ
ز پیچ و تاب بود خط سرنوشت مرا ۴

ز فیض سرمه حیرت درین تماشاگاه
یکی شده است چو آیینه خوب و زشت مرا ۵

ز آه سرد بود سبزه تخم سوخته را
سیاه روز شد آن عاملی که کشت مرا ۶

به بوی پیرهن از دوست صلح نتوان کرد
کجا فریب دهد جلوه بهشت مرا؟ ۷

قبول سبحه و زنار نیست رشته من
به حیرتم به چه امید چرخ رشت مرا ۸

درین بساط من آن آدم سیه کارم
که فکر دانه برآورد از بهشت مرا ۹

چو عشق، حسن خداداد من جهانگیرست
به هیچ آینه نتوان نمود زشت مرا ۱۰

ز شمع اشک و ز پروانه خواست خاکستر
چو عشق خانه برانداز می سرشت مرا ۱۱

ز خاک عشق دمیده است دانه ام صائب
به آتش رخ گل می توان برشت مرا ۱۲