غزل ۷۴۷ - افتادگی برآورد از خاک دانه را

افتادگی برآورد از خاک دانه را
گردنکشی به خاک نشاند نشانه را ۱

آن بلبلم که دیدن بال شکسته ام
از آب چشم دام کند سبز دانه را ۲

کو جذبه ای که تا نفس از دل برآورم
خاشاک گردباد کنم آشیانه را ۳

در پیری از سرشک ندامت مدار دست
بشکن به آب صبح، خمار شبانه را ۴

ما را بهم مزن به زبردستی ای سپهر
کز موی درهم است خطر، دست شانه را ۵

ترسم به عجز حمل نمایند، اگر نه من
شرمنده می کنم به تحمل زمانه را ۶

از زاهدان خشک حدیث گهر مپرس
کز بحر نیست بهره به جز خس کرانه را ۷

در خود گمان منزلتی هر که را که هست
بر صدر اختیار کند آستانه را ۸

وحشت کند ز خود دل روشن، چه جای خلق
یک تن، هزار تن بود آیینه خانه را ۹

با نیک و بد چو آینه یکسان سلوک کن
کاین زخم ها ز موی شکافی است شانه را ۱۰

صائب صبور باش که در روزگار ما
از دست داده اند عنان زمانه را ۱۱