غزل ۹۱۵ - تا گل ز عکس عارض او چیده است آب

تا گل ز عکس عارض او چیده است آب
در چشمه از نشاط نگنجیده است آب ۱

بر روی آب آنچه نماید حباب نیست
صد پیرهن ز عکس تو بالیده است آب ۲

تا سرو خوش خرام تو از باغ رفته است
رخسار خود ز موج خراشیده است آب ۳

نعلش در آتش است ز هر موج پیش بحر
آسودگی ز عمر کجا دیده است آب ۴

غلطد چنین که بر دم شمشیر خون من
هرگز به روی سبزه نغلطیده است آب ۵

نگذاشت آب در جگر تیغ زخم من
از تیغ اگر چه زخم ندزدیده است آب ۶

زینسان که من به نیک و بد دهر ساختم
با خار و گل ز لطف نجوشیده است آب ۷

ضایع مساز حرف نصیحت به غافلان
بر روی پای خفته که پاشیده است آب؟ ۸

پیچد چنان که در تن خاکی روان من
در جویبار تنگ نپیچیده است آب ۹

صائب ز خوشگواری آب است بی خبر
هر کس که از سفال ننوشیده است آب ۱۰