غزل ۹۶۹ - نعمت الوان دنیا مایه دردسرست

نعمت الوان دنیا مایه دردسرست
خون فاسد در بدن آهن ربای نشترست ۱

شکرستان با وجود حرص باشد شوره زار
با قناعت چشم تنگ مور، تنگ شکرست ۲

صحبت نیکان حجاب زنگ غفلت می شود
ایمن است از سبز گشتن آب تا در گوهرست ۳

بر دل روشن نباشد از سیه بختی غبار
آب حیوان اخگر دل زنده را خاکسترست ۴

چشم ما را شد رگ خواب گران، موی سفید
بادبان بر کشتی دریایی ما لنگرست ۵

آنچه در مینا مرا باقی است از صهبای عمر
خوردنش خون دل است و ماندنش دردسرست ۶

علم رسمی می کند دلهای روشن را سیاه
دیده آیینه را خواب پریشان جوهرست ۷

شد ید بیضا ز دامنگیری شب، دست صبح
دست کوتاه تو از غفلت همان زیر سرست ۸

نیست شاه آن کس که دارد گنج گوهر بی شمار
هر که را سد رمق هست از جهان، اسکندرست ۹

از می لعلی شود کان بدخشان سینه اش
چون سبو دست طلب آن را که در زیر سرست ۱۰

روی در خلق است و بر زر پشت، صائب سکه را
آنچنان پشتی به چندین وجه از رو بهترست ۱۱