غزل ۱۱۴۶ - از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است

از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده است
دامن گلهابه شبنم آتشین بستر شده است ۱

نقد می سازد قیامت را به عاشق شور عشق
دامن صحرا به مجنون دامن محشر شده است ۲

نیست در زندان آهن بی قراران را قرار
سینه سنگ از شرار شوخ من مجمر شده است ۳

چون توانم همسفر شد با سبکپایان شوق؟
من که دامن پیش پایم سد اسکندر شده است ۴

در قیامت شسته رو برخیزد از آغوش خاک
چهره هر کس که از اشک ندامت تر شده است ۵

مانع پرواز من کوتاهی بال و پرست
بادبان بر کشتی بی طالعم لنگر شده است ۶

می شود طومار عمرش طی به اندک فرصتی
چون قلم هر کس ز بی مغزی زبان آور شده است ۷

علم رسمی تیره دارد سینه صاف مرا
بی صفا آیینه ام از کثرت جوهر شده است ۸

چون توانم داشت پنهان فقر را از چشم خلق؟
خرقه صد پاره بر بی برگیم محضر شده است ۹

خورده ام چون موی آتش دیده چندین پیچ و تاب
تا رگ ابرم ز دریا رشته گوهر شده است ۱۰

می کند بی دست و پایی دشمنان را مهربان
شعله بر خاشاک من بسیار بال و پر شده است ۱۱

تا چه خواهد کرد صائب با دل مومین من
آتشین رویی کز او آیینه خاکستر شده است ۱۲