غزل ۱۲۰۹ - دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست

دل ز وصل دوست طرف آن چشم خون آلود بست
در صدف از اشک نیسان گوهر مقصود بست ۱

از نگاه خیره چشمان گشت نوخط عارضش
از هجوم مشتری یوسف دکان را زود بست ۲

از بصیرت نیست مرهم کاری داغ جنون
کوردل آن کس که چشم اختر مسعود بست ۳

گر توانی آب زد بر آتش خشم و غضب
می توان گلدسته ها زین آتش نمرود بست ۴

پختگان از خود برون آرند آتش چون چنار
از رگ خامی به آتش خویشتن را عود بست ۵

خواب غفلت کرد عالم را به چشم ما سیاه
در به روی آفتاب این روزن مسدود بست ۶

مستی غفلت نمی خواهد شراب لاله رنگ
تا به کی خواهی حنا بر پای خواب آلود بست؟ ۷

تر نخواهد گشت از اشک ندامت چهره اش
هر که صائب چشم خود زین خانه پر دود بست ۸