غزل ۱۲۱۷ - نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست

نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست
از دل روشن ندارم غیر مشتی گل به دست ۱

بزم عشرت حلقه ماتم بود بر بیدلان
شمع روشن اشک و آهی دارد از محفل به دست ۲

گل چو شاخ افتد به گلچین می رساند خویش را
خون ما می آرد آخر دامن قاتل به دست ۳

نعل وارونی است در ظاهر مرا این پیچ و تاب
ورنه من چون راه دارم دامن منزل به دست ۴

باد دستی گر شود با خاطر آزاده جمع
چون صنوبر می توان آورد چندین دل به دست ۵

دست و پایی می زنم چون مرغ بسمل زیر تیغ
بر امید آن که آرم دامن قاتل به دست ۶

خاتم فرمانروایی را مثنی می کند
مور عاجز را اگر آرد سلیمان دل به دست ۷

نیست این وحشت سرا جای عمارت، ورنه من
دارم از گرد یتیمی همچو گوهر گل به دست ۸

نعمت دنیا نسازد سیر چشم حرص را
هست در دریای پر گوهر صدف سایل به دست ۹

می توان از دل زدودن پیچ و تاب عشق را
جوهر از فولاد اگر صائب شود زایل به دست ۱۰