غزل ۱۲۸۳ - آه مظلومان برون آید ز لب بی اختیار

آه مظلومان برون آید ز لب بی اختیار
ناوک دلدوز را آسودگی در کیش نیست ۱

گرچه از زخم زبان صائب نیاسودیم ما
شکر کز تیغ زبان ما دل کس ریش نیست ۲

در دل بی آرزو راه غم و تشویق نیست
در جهان بی نیازی هیچ کس درویش نیست ۳

از گرانجانی تو در بند علایق مانده ای
پیش آتش این نیستان کوچه راهی بیش نیست ۴

از بلاها می کند ترک خودی ایمن ترا
لشگر بیگانه ای ملک ترا چون خویش نیست ۵

می کند تر نان خشک خود به خوناب جگر
نعمت الوان اگر بر سفره درویش نیست ۶

روزی ممسک ز جمع مال، تشویش است و بس
آنچه می ماند به زنبور از عسل جز نیش نیست ۷