غزل ۱۶۲۹ - باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشت

باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشت
نتوان تند به اوراق خزان دیده گذشت ۱

چشم شوخ که مرا در دل غم دیده گذشت؟
کز تپیدن، دلم از آهوی رم دیده گذشت ۲

وقت آن بی سر و پا خوش که در ایام بهار
سبک از باغ چو اوراق خزان دیده گذشت ۳

دارد از گرمروان داغ، مرا سیر شرار
که به یک چشم زدن زین ره خوابیده گذشت ۴

طفلی از بیخبری ها ز لب بام افتاد
سخنی بر لب هر کس که نسنجیده گذشت ۵

دست و دامان تهی رفت برون از گلزار
هر که از مردم فهمیده، نفهمیده گذشت ۶

خنده رو سر ز دل خاک برآرد چون صبح
غنچه هر که ازین باغ، نخندیده گذشت ۷

از جهان چشم بپوشان که ازین خارستان
گل کسی چید که با دیده پوشیده گذشت ۸

زلف مشکین تو یک عمر تأمل دارد
نتوان سرسری از معنی پیچیده گذشت ۹

آه نگذاشت اثر از دل صد پاره من
چون نسیمی که بر اوراق خزان دیده گذشت ۱۰

از دو سر، عدل ترازوی گران تمکینی است
که نرنجاند کسی را و نرنجیده گذشت ۱۱

کرد خون در جگر خار علایق صائب
هر که زین مرحله با دامن برچیده گذشت ۱۲