غزل ۱۷۵۶ - چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟

چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟
که شرم تشنه به خون نگاه ما شده است ۱

خدای تیغ ترا مهربان ما سازد
که سخت جانی ما سنگ راه ما شده است ۲

ز طعن اهل ملامت چه پشت سر خاریم؟
کنون که سنگ ملامت پناه ما شده است ۳

ز گرد بالش داغ جنون چه سر پیچیم؟
که این ز روز ازل تکیه گاه ما شده است ۴

به غیر پنجه خونین، دگر کدامین گل
عزیز کرده طرف کلاه ما شده است؟ ۵

رخش که آینه را رو به خاک می مالید
ز خط سبز، بلای سیاه ما شده است ۶