غزل ۱۹۳۶ - در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشق

در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشق
پیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست ۱

موج سراب می شمرد سلسبیل را
دلداده ای که تشنه بوس و کنار اوست ۲

پیراهنش قلمرو جولان یوسف است
هر پرده دلی که در او خارخار اوست ۳

چینی که از جبین نگشاید به زور می
غافل مشو که سکه دارالعیار اوست ۴

خونابه ای که می چکد از مو به موی ما
بی اختیار دیده و دل، از فشار اوست ۵

آن پادشاه حسن که منظور صائب است
خورشید، صید سلسله مشکبار اوست ۶

آن روی لاله رنگ که دل داغدار اوست
چشم سهیل، خال لب جویبار اوست ۷

رنگی که ریخت در قدح لعل، آفتاب
ته جرعه ای ز لعل لب آبدار اوست ۸

با آن فروغ حسن، جگر گوشه سهیل
برگ خزان رسیده ای از لاله زار اوست ۹

هر شبنمی که هست درین باغ و بوستان
گل را بهانه ساخته آیینه دار اوست ۱۰

گردون که نعل اوست در آتش ز آفتاب
چون سبزه زیر سنگ ز کوه وقار اوست ۱۱

از دیده نظارگیان می برد غبار
هر مصحف دلی که به خط غبار اوست ۱۲