غزل ۱۹۳۸ - سرچشمه حیات لب می چکان اوست

سرچشمه حیات لب می چکان اوست
عمر دوباره سایه سرو روان اوست ۱

خورشید اگر چه تاج سر آفرینش است
گلمیخ آستان ثریا مکان اوست ۲

ماهی که روشن است شبستان خاک ازو
برگ خزان رسیده ای از بوستان اوست ۳

هر چند بی کنار و میان است آن محیط
دست تصرف همه کس در میان اوست ۴

در هیچ سینه نیست که داغی نهفته نیست
زان آتش نهان که فلکها دخان اوست ۵

آن شاهباز قدس که عشق است نام او
دل بیضه شکسته ای از آشیان اوست ۶

عشق است میر قافله عالم وجود
چرخ میان تهی جرس کاروان اوست ۷

خونین اگر بود سخن عشق دور نیست
دلهای چاک همچو قلم در بنان اوست ۸

بی چشم زخم، جوهر انسان کامل است
آیینه ای که نه فلک آیینه دان اوست ۹

خاکستری است چرخ که عشق است اخگرش
گنجینه ای است دل که خرد پاسبان اوست ۱۰