غزل ۱۹۷۸ - خال تو ریشه در شکرستان دوانده است

خال تو ریشه در شکرستان دوانده است
از خط سبز، شهپر طوطی رسانده است ۱

جز خط دل سیه که مبیناد روز خوش
بر شمع آفتاب که دامن فشانده است؟ ۲

مجنون من ز کندن جان در طریق عشق
فرهاد را به کوه مکرر جهانده است ۳

تا قامت بلند تو در جلوه آمده است
از رعشه سرو فاختگان را پرانده است ۴

موج سراب می شمرد سلسبیل را
هر کس ز خط سبز تو چشمی چرانده است ۵

با قامت تو سبزه خوابیده است سرو
با چهره تو لاله چراغ نشانده است ۶

دستی است شاخ گل که به مستی نگار من
صائب ز روی ناز به گلشن فشانده است ۷