غزل ۲۰۳۷ - جز گریه چشم اشک فشان را علاج نیست

جز گریه چشم اشک فشان را علاج نیست
جز صبر عاشق نگران را علاج نیست ۱

درمانده ام به دست دل هرزه گرد خویش
در دست باد برگ خزان را علاج نیست ۲

تن در کشاکش فلک سفله داده ام
جز پیروی دست، کمان را علاج نیست ۳

عنقا اگر نه گرد فشاند ز بال خویش
ناسور زخم تیغ زبان را علاج نیست ۴

طوفان اگر نه شعله کشد از دل تنور
خار و خس بسیط جهان را علاج نیست ۵

آن را که زد شراب، علاجش بود شراب
دردسر فلک زدگان را علاج نیست ۶

صائب به دست باد بود تا عنان زلف
جز پیچ و تاب رشته جان را علاج نیست ۷