غزل ۲۱۴۶ - سبزی که سیاه است ازو روز من این است

سبزی که سیاه است از او روز من این است
سروی که منم فاخته اش این نمکین است ۱

زان شمع نسوزم که ز فانوس حصاری است
گرد سر آن شمع که در خانه زین است ۲

در جبهه من شعله فطرت بتوان دید
چون تیغ عیان جوهرم از چین جبین است ۳

در خانه آیینه چه حاجت به چراغ است؟
بر سینه من داغ نهادن نمکین است ۴

بگذار که صائب ز لبت کام بگیرد
امروز که کنج دهنت بوسه نشین است ۵