غزل ۲۳۶۰ - روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد

روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد
زاهدان خشک را رندانه از سر باز کرد ۱

تا رگ ابر بهار و رشته باران بجاست
چنگ عشرت را به قانون می توانی ساز کرد ۲

گلعذاران از هوا گیرند چشم پاک را
پیش شبنم بی تکلف گل گریبان باز کرد ۳

نیست ممکن تا به دامان قیامت دوختن
بر گریبانی که زور عشق دست انداز کرد ۴

داشت بی شیرازه آزادی پر و بال مرا
جمع خود را کبک من در چنگل شهباز کرد ۵

نخل نورس در زمین پاک قامت می کشد
دامن مریم مسیحا را فلک پرواز کرد ۶

نیست کار هر کسی دل را مصفا ساختن
باخت چشم آن کس که این آیینه را پرداز کرد ۷

وعده دیدار را محشر نقاب دیگرست
گر به قدر حسنخواهی بر اسیران ناز کرد ۸

لوح تعلیم است صائب سینه روشندلان
صحبت آیینه طوطی را سخن پرداز کرد ۹