غزل ۲۴۴۵ - زخم گل آب از نوای آبدارم می کشد

زخم گل آب از نوای آبدارم می کشد
شور بلبل خجلت از جوش بهارم می کشد ۱

از مروت نیست مجنون مرا عاقل شدن
در سر هر کوچه طفلی انتظارم می کشد ۲

گرچه دامن بر ثمر چون سرو و بید افشانده ام
همچنان سنگ ملامت زیر بارم می کشد ۳

وحشیی کز سایه خود خانه می سازد جدا
اینقدر دنبال خود یارب چه کارم می کشد؟ ۴

روی سختی کز دل چون آهن او دیده ام
گر شوم در سنگ پنهان، چون شرارم می کشد ۵

شد نمایان زخمم از سیر خیابان بهشت
دل به سیر کوچه باغ زلف یارم می کشد ۶

چون توانم پای در دامن چو بیدردان کشید؟
خار صحرای ملامت انتظارم می کشد ۷

آن که دامن بر چراغ عمر من زد، این زمان
آستین بر گریه شمع مزارم می کشد ۸

صائب آن نخل برومندم که در فصل خزان
خون گل گردن ز جیب شاخسارم می کشد ۹