غزل ۲۴۶۲ - عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند

عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماند
بس که پر زد درقفس این مرغ از پرواز ماند ۱

سوختم و زخاطرم زنگ کدورت برنخاست
رفت خاکستر به باد، آیینه بی پرداز ماند ۲

خامشی بند زبان حرف سازان می شود
از لب پیمانه خونها در دل غماز ماند ۳

رفت ایام شباب و خار خار او نرفت
مشت خاشاکی زسیل نوبهاران بازماند ۴

مرد حق را چون شناسد زاهد خودناشناس؟
چون رسد در دیگری هر کس که از خود بازماند؟ ۵

پیش زلف افکند دل را چون نگاهش صید کرد
قسمت صیاد گردد هر چه از شهباز ماند ۶

ناخنی بر دل نزد ما را درین عالم کسی
نغمه محجوب ما در پرده این سازماند ۷

از زبان نرم خاکستر بر آتش دست یافت
شمع از آتش زبانی در دهان گاز ماند ۸

خامشی صائب کلید بستگیهای دل است
بلبل ما در قفس از شعله آواز ماند ۹