غزل ۲۷۳۵ - دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد
عالمی را مایه از سنگ ملامت می دهد ۱

گر نهالی را دهم از چشمه آیینه آب
از سیه بختی همان بار کدورت می دهد ۲

غنچه شو گر از هجوم عشقبازان درهمی
خنده گل بلبلان را بال جرأت می دهد ۳

حسن می خواهی نگاه گرم را معزول کن
باغبان اهل، گلشن را به غارت می دهد ۴

صائب از دست تهی تا کی شکایت می کنی؟
تنگدستی را فلک در خورد همت می دهد ۵