غزل ۲۸۲۲ - نمی بندد کمر هر کس کز او زنار برگردد

نمی بندد کمر هر کس کز او زنار برگردد
مباد آن روز کز من روی زلف یار بر گردد ۱

زجان سیرست هر کس می نهد انگشت بر حرفم
به گرد راه گردد بخت چون از مار برگردد ۲

در آن کشور که جنس من فشاند گرد راه از خود
غبارآلود خجلت یوسف از بازار برگردد ۳

مرا بیمارداریهای چشمی ناتوان دارد
مسیحا از سر بالین من بیمار برگردد ۴

بهل از من سپهر نیلگون آزرده دل باشد
چه زین خوشتر که از آیینه ام زنگار برگردد؟ ۵

محبت رشته شیرازه است اوراق خوبی را
بریزد گل اگر یک بلبل از گلزار برگردد ۶

نگه چون پرتو خورشید در چشم آب گرداند
چو از نظاره آن آتشین رخسار برگردد ۷

دورویه تیغ زد چندان که مهر عالم افروزش
برات خط نشد زان صفحه رخسار برگردد ۸

اگر گل صائب آب روی خود در پای او ریزد
محال است این که از خاصیت خود خار برگردد ۹