غزل ۲۸۹۰ - تو چون نوخط شوی طاوس جنت پر برون آرد

تو چون نوخط شوی طاوس جنت پر برون آرد
تو چون بر هم زنی لب، بال و پر کوثر برون آرد ۱

نباشد سرمه توفیق در هر گوشه چشمی
کجا زاهد سر از خط لب ساغر برون آرد؟ ۲

اگر رخسار چون گل را به بالین آشنا سازی
چو بلبل غنچه تصویر بال و پر برون آرد ۳

اگر ساقی زمستی یک نفس از پای بنشیند
زجذب شوق میخواران صراحی پر برون آرد؟ ۴

به نشتر کوچه بندی می کنی رگ را، نمی ترسی
که هر یک قطره خونم زصد جا سر برون آرد ۵

گر این یک مشت خاکستر که دل گویند، نگدازم
به زور تشنگی آب از دل گوهر برون آرد ۶

نمی دانند مردم آفتابی هست در عالم
خدا آیینه ما را زخاکستر برون آرد ۷

شهید می چو از خاک لحد سرمست برخیزد
به جای نامه برگ تاک در محشر برون آرد ۸

که را داریم ما غیر ظفرخان در جهان صائب؟
نهال آرزوی ما در اینجا پر برون آرد ۹