غزل ۲۹۴۵ - چه پروا داغ من از دیده های شور می دارد؟

چه پروا داغ من از دیده های شور می دارد؟
چه باک از دامن افشانی چراغ طور می دارد؟ ۱

از ان لبهای نو خط می توان پوشید چشم، اما
دل مجروح ما حق نمک منظور می دارد ۲

زدل بردن نگردد سیر در ایام خط خالش
که چون این دانه گردد سبز حرص مور می دارد ۳

مرا زیر و زبر مگذار در خاک فراموشان
که گرد دامنی این خانه را معمور می دارد ۴

کجا هر خام دستی می تواند پنجه زد با من؟
سمندر دست بر آتش مرا از دور می دارد ۵

توان شیرین به چشم خلق شد از دردمندیها
دل پررخنه، شان خانه زنبور می دارد ۶

نباشد مانعی پروانه را در گرد سرگشتن
زنزدیکی مرا پاس ادب مهجور می دارد ۷

به سربازی علم شو تا حیات جاودان یابی
که چوب دار بر پا رایت منصور می دارد ۸

به بی برگی توان مقهور کردن نفس سرکش را
که این مکاره را بی چادری مستور می دارد ۹

مران از کوی خود ای سنگدل زنهار صائب را
که بلبل گلشن خاموش را پرشور می دارد ۱۰