غزل ۲۹۵۸ - شکوه عشق را گردون گردان برنمی دارد

شکوه عشق را گردون گردان برنمی دارد
که هر موری زجا تخت سلیمان برنمی دارد ۱

دل صد چاک را کردم نثار او، ندانستم
که بار شانه آن زلف پریشان برنمی دارد ۲

نهادم تا قدم در آستان چرخ، افتادم
زمین خانه این سفله مهمان برنمی دارد ۳

مگر زین خاکدان بیرون روم بر مدعا گریم
تنور خام این ویرانه طوفان برنمی دارد ۴

مگر از طوق خود قمری زمستی غافل افتاده است؟
وگرنه گردن عاشق گریبان برنمی دارد ۵

تمنای ترحم از نگاه خونیی دارم
که دست از قبضه شمشیر مژگان برنمی دارد ۶

از ان همچون صدف دندان طاقت بر جگر دارم
که آن سیب زنخدان بار دندان برنمی دارد ۷

هلاک سیر چشمیهای داغ خویشتن گردم
که از لب مهر پیش هر نمکدان بر نمی دارد ۸

شکست افتاد بر زلف از گرانیهای دل صائب
غبار گوی دل را هیچ دامان برنمی دارد ۹