غزل ۲۹۷۰ - به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد

به حسن نقش از ان نقاش هر کس چشم برگیرد
چو خار رهگذر هر لحظه دامان دگر گیرد ۱

به کوشش نیست روزی، تن به قسمت ده که سرو اینجا
به چندین دست نتوانست دامان ثمر گیرد ۲

براق عالم بالاست همت چون بلند افتد
نماند بر زمین هر کس جهان را مختصر گیرد ۳

به نور دل تواند پنجه خورشید تابیدن
زروی صدق هر کس دامن پاک سحر گیرد ۴

میندیش از غم عالم چو با عشق آشنا گشتی
که آتش خود زراه خود خس و خاشاک بر گیرد ۵

درین دریا پرگوهر سعادت جستن از اختر
به آن ماند که موری دانه از مور دگر گیرد ۶

نباشد در حریم حسن ره جز خاکساران را
که جز گرد یتیمی دامن پاک گهر گیرد؟ ۷

مکن از تیره روزی شکوه هنگام تهیدستی
که بی منت چنار تنگدست از خویش در گیرد ۸

به اهل حق نپردازند صائب باطل آرایان
مگر منصور را دار فنا از خاک برگیرد ۹