غزل ۳۱۱۷ - گرفتاری به قدر رشته آمال می باشد

گرفتاری به قدر رشته آمال می باشد
دلی کز آرزو شد پاک فارغبال می باشد ۱

شبیخون نسیم صبح را افسانه می داند
سر هر کس گرانخواب از می اقبال می باشد ۲

شدم سر در هوا از کوته اندیشی، ندانستم
که باغ دلگشا اینجا به زیر بال می باشد ۳

زجمعیت نباشد بهره ای چشم حریصان را
زخرمن گرد رزق دیده غربال می باشد ۴

همان بهتر که نگشایی لب پرشکوه ما را
چه غیر از خون گره در پرده تبخال می باشد؟ ۵

ندارد چون سر بیمار آسایش به یک بالین
زبان هر که در فرمان قیل و قال می باشد ۶

نگردد چشم حسرت مانع عمر از سبکسیری
کجا سد ره آب روان غربال می باشد؟ ۷

زغفلت عین ادبارست اقبال خودآرایان
که دایم دیده طاوس در دنبال می باشد ۸

صدف را می شود مهر خموشی دانه گوهر
زبان و اصلان از لاف و دعوی لال می باشد ۹

مرا هم صبح امید از خط او می شود طالع
شب ادبار اگر آبستن اقبال می باشد ۱۰

زتسلیم و رضا آزاده ای صائب خبر دارد
که در فقر و غنا حالش به یک منوال می باشد ۱۱