هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از پردهای سخن میگوید که نشاندهندهی جهان جان است. شاعر از این پرده میخواهد که از گوش و جانها بگذرد و به عالمی برود که دل را به سوی خود کشیده است. در ادامه، شاعر به زیباییهای طبیعت و نشانههای الهی اشاره میکند که بیانگر قدرت و عظمت خداوند است.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده در متن، آن را برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز میکند.
غزل ۲۹۱۶ - مرحبا ای پرده، تو آن پردهیی
مَرحَبا ای پَرده، تو آن پَردهیی
کَزْ جهانِ جانْ نشان آوردهیی ۱
بَرگُذَر از گوش و بر جانها بِزَن
زان کِه جانِ این جهانِ مُردهیی ۲
دَررُبا جان را و بَر بالا بُرو
اَنْدَر آن عالَم که دل را بُردهیی ۳
ماهِ خَندانَت گواهی میدَهَد
کان شراب آسْمانی خوردهیی ۴
جانِ شیرینَت نشانی میدَهَد
کَزْ اَلَست اَنْدَر عَسَلْ پَروَردهیی ۵
سَبزهها از خاکْ بَررُستن گرفت
تا نِمایَد کِشتها که کردهیی ۶
کَزْ جهانِ جانْ نشان آوردهیی ۱
بَرگُذَر از گوش و بر جانها بِزَن
زان کِه جانِ این جهانِ مُردهیی ۲
دَررُبا جان را و بَر بالا بُرو
اَنْدَر آن عالَم که دل را بُردهیی ۳
ماهِ خَندانَت گواهی میدَهَد
کان شراب آسْمانی خوردهیی ۴
جانِ شیرینَت نشانی میدَهَد
کَزْ اَلَست اَنْدَر عَسَلْ پَروَردهیی ۵
سَبزهها از خاکْ بَررُستن گرفت
تا نِمایَد کِشتها که کردهیی ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۴۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۹۱۵ - خوش بود گر کاهلی یک سو نهی
گوهر بعدی:غزل ۲۹۱۷ - هیچ خمری بیخماری دیدهیی؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
