غزل ۳۲۸۹ - دل سنگین ترا هر که به انصاف آرد

دل سنگین ترا هر که به انصاف آرد
می تواند به توجه پری از قاف آرد ۱

هر که در پرده خورد خون جگر همچو غزال
ای بسا نافه سربسته که از ناف آرد ۲

هرکه چون بحر تواند گهر از لب ریزد
به لب خود چه ضرورست کف لاف آرد؟ ۳

عشق پاک آینه چهره معشوق بود
مهر را صبح برون از نفس صاف آرد ۴

بی اجل یاد کسی خلق به نیکی نکنند
مرگ این طایفه را بر سر انصاف آرد ۵

غنچه می داشت اگر درد سخن، می بایست
بلبلان را به سراپرده الطاف آرد ۶

صائب از کلک شکربار دل عالم برد
طوطیان را نتوانست به انصاف آرد ۷