غزل ۳۳۰۷ - خصم را عقل مقید به تحمل دارد

خصم را عقل مقید به تحمل دارد
سیل را ریگ مسخر به تنزل دارد ۱

از ثبات قدم ما دل تیغ آب شود
سیل در بادیه ما خطر از پل دارد ۲

بس که چشمم ز پریشان نظری ترسیده است
نخورم آب ازان چشمه که سنبل دارد ۳

حیرت روی تو از هوش چمن را برده است
شبنم آیینه به پیش نفس گل دارد ۴

چمن آرا چه خیال است که بیند در خواب
غنچه آن گوشه چشمی که به بلبل دارد ۵

چرخ را شورش سودای من از جا برداشت
طاقت سیل گرانسنگ کجا پل دارد؟ ۶

صائب این تازه غزل آن غزل شاپورست
که گران می رود آن کس که توکل دارد ۷