غزل ۳۳۰۹ - بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد

بحر هر چند به بر همچو حبابم دارد
شوق سرگشته تر از موج سرابم دارد ۱

می شود کوتهی راه ز تعجیل دراز
دور ازان کعبه مقصود شتابم دارد ۲

من همان نقش سراپرده خوابم، هرچند
پیری از قامت خم پا به رکابم دارد ۳

چون به افسانه توانم ز سر خود وا کرد؟
غفلتی را که کمند از رگ خوابم دارد ۴

می شود چون تهی از باده، به سر می غلطم
همچو غم بر سر پا زور شرابم دارد ۵

نیست افسوس به جانبازی پروانه مرا
گریه ساخته شمع کبابم دارد ۶

تخم در سینه کهسار پریشان شده ام
سبز گردون مگر از اشک سحابم دارد ۷

منم آن باده پرزور که مینای فلک
چاکها در جگر از زور شرابم دارد ۸

باده دولت این نشأه بود پا به رکاب
مستی ساخته خلق خلق کبابم دارد ۹

صائب این باکه توان گفت از پرکاری
تلخکام آن لب لعل از شکرابم دارد ۱۰