غزل ۳۵۰۳ - غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند
ای بسا زخم نمایان به دل زنده زدند ۱

محو یکتایی نقاش نگردید کسی
همه چون آینه بر نقش پراکنده زدند ۲

شکوه از بخت نکردند سبکرفتاران
در دل ابر سیه برق صفت فرخنده کردند ۳

غفلت خویش گزیدند به بیداری بخت
ساده لوحان که در طالع فرخنده زدند ۴

دست منعی که فشاندند بزرگان به فقیر
پشت پایی است که بر دولت پاینده کردند ۵

مرکز دایره حسن مصور گردید
خال مشکین چو بر آن چهره زیبنده زدند ۶

این صدفها که خموشند درین دریابار
می توان یافت که بر گوهر ارزنده زدند ۷

نیست مژگان، که به تقصیر پریشان نظری
مشت خاری است به چشم من بیننده زدند ۸

صائب آنان که گزیدند به غمها غم عشق
دست بر سینه غمهای پراکنده زدند ۹