غزل ۳۵۶۱ - حاصل عمر زخود بیخبران آه بود

حاصل عمر زخود بیخبران آه بود
هرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود ۱

نتوان در حرم قدس به پرواز رسید
پر سیمرغ درین راه پر کاه بود ۲

پیش چشمی که به یکتایی آن سرو رسید
طوق هر فاخته ای های هوالله بود ۳

از وصول آن که زند دم، خبر از راهش نیست
آن بود واصل این راه که در راه بود ۴

هرکه باریک ز اندیشه شود همچو هلال
می توان یافت که جوینده آن ماه بود ۵

ای که کام دو جهان را ز خدا می طلبی
هر دو موقوف به یک آه سحرگاه بود ۶

غافل از مور مشو گرچه سلیمان باشی
که ز هر ذره به درگاه خدا راه بود ۷

از وصال رخ او بی ادبان محرومند
گل این باغ ز دستی است که کوتاه بود ۸

می رسد جاذبه عشق به فریاد مرا
یوسف آن نیست که پیوسته درین چاه بود ۹

صائب از کشمکش رد و قبول آسوده است
هرکه را روی دل از خلق به الله بود ۱۰