غزل ۳۷۲۸ - ز چهره تو بهشت آب و تاب بردارد

ز چهره تو بهشت آب و تاب بردارد
ز جلوه تو قیامت حساب بردارد ۱

نصیب سوختگان می رسد ز پرده غیب
همیشه آبله آب از سراب بردارد ۲

چنین که خوی تو کرده است عام ناسازی
عجب که آتش سوزان کباب بردارد ۳

چنان عقیق تو از خون خلق شد سیراب
که از مشاهده اش زخم آب بردارد ۴

بغیر لخت دل و پاره جگر صائب
چه توشه کس ز جهان خراب بردارد؟ ۵