غزل ۳۷۳۶ - خوشم به باده گلگون که رنگ او دارد

خوشم به باده گلگون که رنگ او دارد
رگی ز تلخی آن یار تندخو دارد ۱

سر بریده شبنم به آفتاب رسید
همان امید مرا گرم جستجو دارد ۲

چگونه جلوه کند آفتاب یکرنگی؟
درین زمانه که آیینه پشت و رو دارد ۳

همین نه گردن شیطان ز کبر دارد طوق
به هر که بنگری این طوق در گلو دارد ۴

ز بوی یاسمن یأس مغز من تازه است
گل امید ندانسته ام چو بو دارد ۵

ز لاله زار شهادت قدم برون مگذار
بغیر تیغ که آبی دگر به جو دارد؟ ۶

مجوی سر خط آزادی از فلک صائب
که خود ز کاهکشان طوق در گلو دارد ۷