غزل ۳۸۸۱ - قد تو سرو چمن را پیاده می داند

قد تو سرو چمن را پیاده می داند
رخ تو چهره گل را گشاده می داند ۱

کمان نرم ترا هر که چاشنی کرده است
کمان سخت فلک را کباده می داند ۲

بودتمام به میزان عقل سنگ کسی
که ناقصان را برخود زیاده می داند ۳

اگر به خاک برابر شود زبیقدری
سخن سوار فلک را پیاده می داند ۴

به روی تلخ ز من هرکه بگذرد صائب
دل رمیده من جام باده می داند ۵