غزل ۳۹۳۴ - به هر چمن قد موزون او خرام کند

به هر چمن قد موزون او خرام کند
ز طوق فاختگان سرو چشم وام کند ۱

نوشته نام مرا بر کنار نامه غیر
کس این توجه بیجای را چه نام کند ۲

خط سیاه دل از تیغ رو نگرداند
بگو به غمزه که شمشیر در نیام کند ۳

غزال قابل اقبال نیست مجنون را
مگر به یاد سگ لیلی احترام کند ۴

نگین پیاده نماند به جوهری چو رسید
سخن شناس سخن را بلند نام کند ۵

غرور او ندهد در نماز تن به سلام
مگر ز جانب او دیگری سلام کند ۶

چو شمع در دل هرکس که سوز عشقی هست
به گریه زندگی خویش را تمام کند ۷

چه طرف بندد از ایام عمر تیره دلی
که روز روشن خودشب ز فکر شام کند ۸

هلاک جیفه دنیا نفسهای خسیس
حلال خوار چه اندیشه از حرام کند ۹

چو هست فعل بدو نیک را جزا لازم
چه لازم است کسی فکر انتقام کند ۱۰

حریص را نگرانی شود ز یاد از مرگ
که خاک سرمه بینش به چشم دام کند ۱۱

ز موج حادثه سردر کنار حورنهد
اگر خاک کسی به مقام رضا مقام کند ۱۲

اگر چو تیر قلم پر برآوردصائب
عجب که نامه شوق مرا تمام کند ۱۳