غزل ۳۹۶۳ - اسیر جبه ودستار چند خواهی بود

اسیر جبه ودستار چند خواهی بود
به هیچ وپوچ گرفتار چند خواهی بود ۱

ز آفتاب گذشتند گرم رفتاران
چوسایه در ته دیوار چند خواهی بود ۲

رسید بر سر دیوار آفتاب حیات
خراب ساغر سرشار چند خواهی بود ۳

درین محیط که موج صیقل دگرست
نهفته در ته زنگار چند خواهی بود ۴

بود ز مایه خودخرج خودفروشان را
سپند گرمی بازار چند خواهی بود ۵

ملایمت به خسیسان ثمر نمی دارد
به خاک شوره گهربار چند خواهی بود ۶

بشو ز چهره جان گردخواب غفلت را
نقاب دولت بیدار چند خواهی بود ۷

درین بساط که بی پرده می خزند سخن
درون پرده چواسرار چند خواهی بود ۸

زمین پاک طلب کن برای دانه خویش
مقیم عالم غدار چند خواهی بود ۹

به گرد نقطه خال پریرخان صائب
سبک رکاب چوپرگار چند خواهی بود ۱۰