غزل ۳۹۸۸ - ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهد

ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهد
ز عارض تو نظر آب آفتاب دهد ۱

مدار شرم توقع ازان حیانا ترس
که بوسه برلب پیمانه بی حجاب دهد ۲

ز دیدن در ودیوار مانعند مرا
که ره مرا به پریخانه نقاب دهد ۳

امید هست که شیرازه گهر گردد
فلک به رشته جانی که پیچ و تاب دهد ۴

نمی رود پی دنیای پوچ صاحبدل
فریب خضر کجا موجه سراب دهد ۵

رسد به چشمه حیوان ز ترک خودبینی
سکندر آینه خود اگر به آب دهد ۶

چنین که ناله من از قبول نومیدست
عجب که کوه صدای مرا جواب دهد ۷

کسی به کعبه مقصد رسد که در هر گام
به خار از آبله پای خویش آب دهد ۸

خوش است جودوکرم در لباس شرم که بحر
به خاک فیض خود از پرده سحاب دهد ۹

ازان چو کوزه سربسته ام خموش که خم
به هر که لب نگشاید شراب ناب دهد ۱۰

کفن ز جامه احرام می کند صائب
کسی که وقت سحرگاه تن به خواب دهد ۱۱