غزل ۴۱۰۶ - پیری که بار عشق به دوش رضاکشد

پیری که بار عشق به دوش رضاکشد
در گوش چرخ حلقه ز قد دوتا کشد ۱

تا حفظ آبروی قناعت میسرست
خاکش به سر که منت آب بقا کشد ۲

نتوان به پای سعی دویدن ز خویش
کو دست جذبه ای که گریبان ما کشد ۳

ایمن مشو به پاک نهادی ز جور چرخ
چون دانه پاک شد تعب آسیا کشد ۴

گشتیم گرد عالم ودر یک گل زمین
خاری نیافتیم که دامان ما کشد ۵

داغم که خار خار طلب آفتاب را
چندان امان نداد که خاری ز پا کشد ۶

صائب مقام امن درین روزگار نیست
خود را مگر کسی به حریم رضا کشد ۷