غزل ۳۰۱۷ - لاله‌ستان است از، عکس تو هر شوره‌یی

لاله‌سِتان است از، عکسِ تو هر شوره‌یی
عکسِ لَبَت شَهْد ساخت، تَلْخیِ هر غوره‌یی ۱

مُصْحَفِ عشقِ تو را، دوشْ بِخواندم به خواب
اَهْ که چه دیوانه شُد جانِ من از سوره‌یی ۲

مُشکلِ هر دو جهان، آه چه حَلْوا شود
گَر شِکَرِ تو شود، مَغزِ شِکَربوره‌یی ۳

چهرهٔ چون آفتاب، بر تَنِ چون غوره تاب
تا بِشَود پُر، شِکَر در تَنِ هر روده‌یی ۴

وا شُدن از خویشتن، هست زِ ماسوره سَهْل
چون که سَرِ رِشته یافت خَصمْ زِ ماسوره‌یی ۵

جسم که چون خَربُزه‌ست، تا نَبُری چون خورند
بِشْکَن و پیدا شود قیمتِ لاهوره‌یی ۶

اَهْ که نَدیدی هنوز، بر سَرِ میدانِ عشق
رَقص کُنان کَلّه‌ها، هر طَرَفی کوره‌یی ۷

پیشِ طَبیبِ دو کَوْن، رفتم بیمارِ عشق
نَبْضِ دِلَم می‌جَهید، در کَفْ قاروره‌یی ۸

گفتَمَش ای شَمسِ دین، مَفْخَرِ تبریز، آه
جُز زِ تو یابَد شِفا، عِلَّتِ ناسوره‌یی؟ ۹