غزل ۴۴۲۸ - آه از دل جویای تو بیتاب برآید

آه از دل جویای تو بیتاب برآید
غواص نفس سوخته از آب برآید ۱

قانع به شکایت نگشاید لب خود را
زین زخم محال است که خوناب برآید ۲

در روز چسان جلوه کند کرم شب افروز
با روی تو چون ماه جهانتاب برآید ۳

از آه اثر در دل معشوق توان کرد
گوهر اگر از بحر به قلاب برآید ۴

از تشنه لبی رفت مرا دست ودل از کار
جایی که ز ناخن به زمین آب برآید ۵

بی خواست تراوش کند آه از دل پرخون
غواص نفس سوخته ازآب برآید ۶

در دیده صیاد بهشتی است کمینگاه
زاهد به چه تقریب به محراب برآید ۷

بیقدر گرامی شود از گوشه عزلت
باران ز صدف گوهر سیراب برآید ۸

صائب چه کند حوصله با زور می ناب
ویرانه کی از عهده سیلاب برآید ۹