غزل ۳۰۳۹ - هزار جان مقدس، هزار گوهر کانی

هزار جانِ مُقَدَّس، هزار گوهرِ کانی
فِدایِ جاه و جَمالَت، که روحْ بَخشِ جهانی ۱

چه روح‌ها که فَزایی، چه حَلقه‌ها که رُبایی
چو ماهِ غَیب نِمایی، زِ پَرده‌هایِ نَهانی ۲

چو در غَزا تو بِتازی، زِ بَحْر گَرد بَرآری
هزار بَحْر بِجوشَد، چو قطره‌‌‌‌یی بِچَکانی ۳

تویی زِ کَوْن گُزیده، تویی گُشایشِ دیده
به یک نَظَر تو بِبَخشی سَعادتِ دوجهانی ۴

کَژْی که هستْ جهان را، چو تیرْ راست کُن آن را
بِکَش کَمانِ زمان را، که سَخْت سَخته کَمانی ۵

نه چَرخْ زَهر چَشانَد، نه ترس و خوف بِمانَد
چو دلْ ثَنایِ تو خوانَد که شاهِ اَمن و اَمانی ۶

به چَرخِ سینه بَرآیی، هزار ماهْ نِمایی
یکی بِدان که تو اینی، یکی بِدان که تو آنی ۷

تو راست چَرخْ چو چاکَر، تو مَهْ نباشی و اَخْتَر
هزار ماهِ مُنَوَّر زِ آستین بِفَشانی ۸

تو شَمس، مَفْخَرِ تبریز، به خواجگی چو نِشینی
صد آفتابِ زمان را چو بندگانْ بِنِشانی ۹