غزل ۴۴۳۹ - لعل از جگر سنگ گر از تیشه برآید

لعل از جگر سنگ گر از تیشه برآید
از دل سخن از کاوش اندیشه برآید ۱

هر لحظه به رنگی ز دل اندیشه برآید
یک باده به صد رنگ ازین شیشه برآید ۲

بی عشق محال است دل سخت شود نرم
گر سنگ به این بوته رود شیشه برآید ۳

جایی که ز حیرت گره دل نگشاید
از فکر چه خیزد چه ز اندیشه برآید ۴

از دوستی تازه خطان دل نتوان کند
هر چند که ریحان سبک از ریشه برآید ۵

در سینه پر ناوک ما اشک شود خون
سیلاب نفس سوخته زین بیشه برآید ۶

در کوه غم عشق خلل راه نیابد
چون ناخن اگر از کف من تیشه برآید ۷

بیرون نرود کجروی ازطینت گردون
این دیو محال است ازین شیشه برآید ۸

هر نخل امیدی که نشاند دل خود کام
آهی شود از سینه غم پیشه برآید ۹

صائب چو به خاطر گذرد برق جمالش
دودم چو نیستان ز رگ وریشه برآید ۱۰