غزل ۴۴۸۸ - نگه ز چشم تو چون چنان نشأه مدام نگیرد

نگه ز چشم تو چون چنان نشأه مدام نگیرد
چگونه این می بیرنگ رنگ جام نگیرد ۱

چه گردها که ز معموره وجود برآید
اگر حجاب ترا دامن خرام نگیرد ۲

سلام ما چه که از حسن بی مثال به جایی
رسیده است کز آیینه هم سلام نگیرد ۳

به زیر گرد خط آن زلف رفته رفته نهان شد
که خون صید محال است چشم دام نگیرد ۴

چنان ز لعل تو سیراب شد زمین جگرها
که هیچ تشنه جگر از عقیق نام نگیرد ۵

سراب باد محیطی که تشنه ای ننوازد
شکسته باد سبویی که دست جام نگیرد ۶

چو سایه محمل لیلی نهد سراز پی مجنون
شکوه حسن اگر ناقه را زمام نگیرد ۷

عبث به دیده حسرت مبین به عمر سبک رو
که پیش آب روان را کسی به دام نگیرد ۸

تو تا به خویش نپیچی نفس شمرده نگردد
تو تا چو بحر نجوشی سخن قوام نگیرد ۹

چنین که در دهن تیغ می رود خط مشکین
عجب که کشور حسن ترا تمام نگیرد ۱۰

مکش به وعده ز دامان یار دست چو صائب
که هر که پخته بود کار خویش خام نگیرد ۱۱